canın sıkıldığında saatlerce yürümek

sene 2007.

iç anadolunun bağrından istanbul'a okumak için gelmiş gariban bir sirma.

meşhur haydarpaşa merdivenlerinden boğaza atılan o ilk bakış. gaza gelmemiştim yalan yok, sen mi büyüksün ben mi istanbul demedim. efendi efendi üsküdar dolmuşuna binip evime gittim.

üniversite yıllarım hep sancılıydı. geçemediğim dersler, art niyetli arkadaşlar, kaşar bir çocukluk aşkı derken dertler derya olmuş.

ve o lanet 2011 yılı. hastalanıp yataklara düşmek. 4 ay hastane serüveni. ameliyat sonrası istanbula geri dönüş.

artık eski sirma yoktu. hayata ikinci kez başlıyordum. dokunsalar ağlayacak durumda geziniyordum salacak sahilinde.

sonra ne olduysa her canım sıkıldığında üsküdar-kadıköy arasını yürüyerek kat etmeye başladım. hatta bunu o kadar çok sık yapar oldum ki geceleri de rüyamda bu yolda yürürken buluyordum kendimi.

bazen insanın ihtiyacı olan bir kulaklık, güzel bir playlist ve saatlerce yürünecek bir yoldur.

keşke ona vaktim olsaydı.. ne yazikki yok.. saatlerce yürür.. serin havada kendi kendime şarkılar söylerdim.. ahh hayaller

düşünmemek için de ya müzik dinleyerek yaptığım ya da tempolu bir biçimde sürdürdğüm eylem. gece çıkıp da sabah altılara yedilere kadar yaptım. bir gece önümü met satıcıları kesip de az daha diğer taraflık olma riskiyle karşı karşıya kalınca da bıraktım usul usul.

günlerden birgün yine sabahtan akşama kadar siyaset, politika, gündem, ekonomi haberleri ve bazı gazetecilerin ve ekonomistlerin ülkenin gidişatını içeren yorumlarını izledikten sonra çok ciddi bir şekilde fenalaşmaya başladım. sanırım tansiyonum yükseldi, fırladı gitti.
kalkıp kendimi sokağa attım hemen. içimden saatlerce yürümek geliyordu ve saatlerce bu ilçeyi sokak sokak, cadde cadde yürüdüm ve söylene söylene yürüdüm.

saatler sonra eve geldiğimde bir karar vermiştim. bu yukarıda bahsettiğim konularda haberleri izlemekten vazgeçmiştim.
artık selena izliyorum, bez bebek izliyorum. dün de rafadan tayfa denk geldi ve gayet güzeldi.

gerçekten bu aralar yapmayı en sevdiğim aktivite olabilir bu.

neredeyse her gün en az 1-1.5 saat yaptığım şey,müzik eşliğinde yaptığım bu yürüyüşler kafamdaki düşüncelerden bir nebze olsun uzaklaştırıyor.

erkek olsaydım geceleri yapardım bunu sürekli… etrafta pek insan yokken kulaklığını takıp yürümek iyi gelirdi sanırım.

“yürümek öyle çok da matah bi' şey değil ozan.. işte al bak ilkkan abin yürüyo.. naptı? yürüye yürüye gitti köle oldu."

bazen geceleri olur ya hani ‘eve sığamamak’ işte öyle zamanlarda saat kaç olursa olsun yürümeye çıkıyorum.
müzik dinleyerek salaklanıyorum öyle sokaklarda ve kendimce bunun bana iyi geldiğine inanıyorum.

bi keresinde sıkıntıdan 14km yürümüştüm daha doğrusu kendimi durduramamıştım. sonra işte çok yoruldum ve ayaklarım çok ağrıdı. öyle olunca da ayaklarımı kestim
yerden
(toplu taşıma kullandım demek istiyor)
*

çok iyi gelir bünye ve ruha

canım sıkın ve stresli olduğumda saatlerce yürürüm. bir yere varmak için değil, kafamın içindeki gürültüyü susturmak için. ayaklarım yoruldukça içim hafifler, yol uzadıkça düşüncelerim dağılır. kaçmak değil bu; kendimle baş edebilmenin en sessiz yolu…*

ilaçtır. yalnızken bunu başarmak biraz zor olabiliyor. çünkü aynı zamanda yalnız kalabilmektir yürümek. eğer ortam sizi kasvete zorluyorsa, paylaşmak istemiyorsanız kimseyle, bu durumda yalnızlığa da güzel imkan sağlar. daha fazla oksijen, daha sağlıklı düşünme olanağı sunar. amaçsız yapılanı makbul olur. bir rota ya da hedef olmamalı. içten geldiği kadar yürümeli.

bu soğukta daha da fazla can sıkandır. kombi 75te. ev hamam gibi. bu sıcak ortam bırakılıp dışarı çıkılır mı?

hedefe değil de anı yaşayarak olursa -adımları saymak, bastığın yere odaklanmak gibi- daha etkili, rahatlamada,

ayda en az 3 kere yaptığım eylem. ama öyle 10-15 dakikalık bir yürüyüş değil. işten çıkarım, sahile inerim önce , sonrasında tüm sahil boyunca yürürüm. bu da yaklaşık 20 bin adıma falan tekabül ediyor. kafayı muazzam topluyor, reset komutu gönderiyorum. yarın tekrar yapılsın o hâlde.

şu açık ki bazen istemsiz istemediğin yerlere gidersin can sıkıntısından yürürsen

neredeyse her gün yapıyorum en az 1.5 saat yürüyorum. ve bunu çoğunlukla müzik dinleyerek yapıyorum, olumlu etkisinin olduğuna kesinlikle katılırım.

buradan

başka dünya insanları