fazla arkadaşı olmayan insan

fazla arkadaş yok da tanıdık var ama.

değil fazla hiç arkadaşım yok. ölsem "niye öldün" bile demezler.

öldüğümü farkederler mi acaba?

istemiyor olabilir.
belki de beceremiyordur.
iki türlü de kafası genellikle rahat olan insandır.

çok fazla tanış olduğum, selamlaşıp konuştuğum arkadaşım var.
ama benim için arkadaş ayrı dost ayrıdır.
arkadaşlarımı tasvir ederken tanıdık derim,
dostlarımı tasvir ederken bizim çocuklar.
dostum dediklerimle 20 yıldan fazla birlikte takılmışlığım vardır, yediğim içtiğim ayrı gitmemiştir.
beraber kavga edip, beraber dayak yemişliğimiz vardır.
yani ezcümle arkadaş olmasa da olur ama dostsuz bir hayat zindandan farksız.

kısaca asosyal
ama bazen isteğe bağlı da olabiliyor. az ama öz olsun yeterlidir.

sağlam dostların varsa arkadaşlar gereksiz kalır.

anlından öpülesi hareket.

tanıdığım insanlar var ama arkadaşım saydığım insan sayısı 3 falan.

çoğuna güvenmediğiniz sürece çok arkadaş olmasının kötü bir yanı kalmıyor.

bir hayvan bir kitap bile yeter. onlar seni anlar sen onları.

kaliteli insandır, olanla mutlu olunur zaten bu yüzden olanı sevmek çok önemli her daim yanında olan bir iki kişi varsa fazlasına zaten gerek yoktur.

güvendiklerinden sayısız kazık yiyen insandır.

ya kendiyle eğlenmeyi bilen insan ya kafası yeterince dolu olduğundan kimse bana bulaşmasın diyen insan ya da özgüvensizliğin verdiği sebebiyetle insan içine karışamayan kişilerdir.

nerde çokluk orda b.kluk.

az olsun ama sağlam olsun.

tecrübesi gereği, bile isteye, bu yolu seçen insandır. insanların hayvani duygularını bastırmak amacıyla girdikleri yolları ve denedikleri şeyleri görünce, arkadaşın faydadan çok zarar getireceğini görünce, bu yolsa sapmak elzem oluyor. burada bahsi geçen fayda doğrudan doğruya menfaat anlamında fayda değil, insani anlamdaki, hayatın içinde bulunma anlamındaki faydadır. arkadaş ettiğin bünyenin hayatında yer edinebilmek için çabalar durursun fakat kalabalık bir hayatın içinde yer etmediğini anladığında ve bu tecrübe kendini tekrar ettiğini anladığında, artık orada durmanın da bir anlamı yok. yani sırf senin yapmadığın şeyleri yapmaya devam ederek, sen zaten bunları yapmıyorsun o yüzden görüşemiyoruz ifadesi yerine şurada beraber yapabileceğimiz bir şeyler var, şeklindeki bir bakış açısı eğer benimsenmiyorsa, orada durmanın bir anlamı kalmamıştır. selam eder geçersin.

benimdir. ne kazık yedim ne kazık attım.( böyle ortadogu dramı da yok arkadaş)
edinemiyorum. başaramiyorum.
canım istemediginde görüsmuyorum,nasıl olduğunu merak etmiyorsam sormuyorum,derdini anlatana kadar sormuyorum.
her zaman yanımda olsun istemiyorum,nitekim istemedigimde onun da yanında olmuyorum.
öyle canimli cicimli muhabbetim de yok. aşırı dürüst itici tavrim pek çekici de değil. görüşmeyince alınmıyor kızmıyorum.dolayisiyla kaybedemiyor da beni karşımdaki. istediği zaman selam dese devam eder muhabbetim.
telefonla aramak,konuşmak da içimden gelmiyor. mesaj her türlü işimi görüyor.
işin aslı bir arkadaşlık için yapılması gerekli olan şeyleri yapmıyorum. arkadaşımın olmamasını doğal karşılıyor bunun için ağlamıyorum.
sosyal ilişkiler biraz fedakarlık barindiriyor. ben ailem dışında pek fedakarca davranan biri değilim.icimden gelmiyor.kendimi istemediğim bir şeyi yaparken görmeyi kendime ihanet sayıyorum.bu tavır da beni yalnizlastiriyor. şikayetçi değilim.
ama yarın birgün ölsem cenazemde anneme babama üzülme diyecek kimsem yok,düğünümde halayimi üç kişi çekecek. doğum günlerimi de zaten kimse bilmiyor,hatirlamiyor.burası da bu işin cefasi.
yapcak bişi yok bu karakter arkadaş olunasi değil.

yapmacık samimiyeti sevmeyen insan demek. ve yaş aldıkça arkadaş sayısının giderek azalması .

hiç yok. kimse kazık atmadı, ayağımı kaydırmaya, gözümü oymaya çalışmadı. hep böyleydi. aramızda uçurumlar var, uyuşamıyorum genel olarak insanlarla. bulunduğum ortamlarda herkes tanır beni, ismen bilirler. ben tanımam kimseyi. duvarlar örerim hep aramıza. çünkü tahammül etmekte zorlanıyorum. zihniyetler, dünyaya bakışlar, yaşam biçimleri filan uymuyor birbirine. kendime yetiyorum. zaten zamanım okuyarak, düşünerek, yazarak filan geçer. her zaman için uğraşacak bir meselem vardır. bunlar beni meşgul eder. ortalama bir erkekle paylaşacak pek bir şeyim yoktur. ortak noktamız yoktur. büyük çoğunluğunu da kaba ve görgüsüz bulurum zaten. dolayısıyla iç sesimle mutluyum ben. sohbetimi de seviyorum. dışa aktarmam gerektiğinde bu sesi ailem var. ne mutlu ki ailem var. beni hesapsız kitapsız sevdiklerini biliyorum. ben de onları böyle seviyorum. her şeyden ve herkesten çok. başka kimseye ihtiyacım yok, hiç olmadı.

tam beni anlatan bir başlık. neredeyse hiç arkadaşım yok. bir kahve içmeye gidelim diyebilecek birinin olmaması tuhaf geliyor kulağa ama seçmiş olduğum bu yalnızlıktan memnunum. zira ne kimsenin kıytırık aşk hikayeleri ne de alışveriş turlarını dinleyerek vaktimi harcamıyorum.