gece

gündüzleri heceler geceleri konuşur insanlar vardır civarda. gündüzün telaşı, garabeti, iki yüzlü sevecenliğiden uzak; yıldızlara, sessizliğe, görece karanlığa ve de kendine kalan zamanın tadına varan ya da bunun tam aksine kendini başka insanlar(la)(da) unutmaya çalışanlar.
ve dahi daha neler gizli gölgelerin ardında bilemiyorum...

benim için uzaklar daha yakın yakınlar uzak olur gibi bı süredir mesela, çay içiyorum çokça, konuşmaya çalışıyorum ama sesim parcalaniyor portakal ağacının yapraklarında, soluğum şehre inen nem ile yapışıp kalıyor kaldırım taşlarına...