141.
gece…
aydınlığa benzeyen ama aslında en koyu yanımı önüme seren bir ayna gibi. zifiri renginin içinde saklanmıyorum artık… aksine, kendimi kendime teslim ediyorum. çünkü en çok gecede “ben” oluyorum.
sessizliğin bir adı varsa, bende o sen oluyorsun. kimi için karabasan bu saatler, kimi için hüzün… ama ben her defasında içimden geçen en ahenkli şarkıyı duyuyorum kimsenin bilmediği, kimsenin duymadığı bir melodi… sadece bana ait.
gündüzün kalabalığı çekilince, içimde kalan ne varsa usulca yanıma oturuyor. korkmadan bakıyorum artık… kırıklarımı da, özlediklerimi de, sustuklarımı da. çünkü bu karanlık beni yargılamıyor… sadece dinliyor. her gece biraz daha kendime yaklaşıyorum.
belki biraz eksik, biraz yorgun… ama bir o kadar gerçek.
aydınlığa benzeyen ama aslında en koyu yanımı önüme seren bir ayna gibi. zifiri renginin içinde saklanmıyorum artık… aksine, kendimi kendime teslim ediyorum. çünkü en çok gecede “ben” oluyorum.
sessizliğin bir adı varsa, bende o sen oluyorsun. kimi için karabasan bu saatler, kimi için hüzün… ama ben her defasında içimden geçen en ahenkli şarkıyı duyuyorum kimsenin bilmediği, kimsenin duymadığı bir melodi… sadece bana ait.
gündüzün kalabalığı çekilince, içimde kalan ne varsa usulca yanıma oturuyor. korkmadan bakıyorum artık… kırıklarımı da, özlediklerimi de, sustuklarımı da. çünkü bu karanlık beni yargılamıyor… sadece dinliyor. her gece biraz daha kendime yaklaşıyorum.
belki biraz eksik, biraz yorgun… ama bir o kadar gerçek.
devamını gör...
142.
sabah işe gitmeyeceksen müthiş geçiyor. öyle bir özgürlük ve dinginlik yok.
devamını gör...