genç nüfusun yüzde 68'inin türkiye'den gitmek istemesi

yanlış bilgidir. ya da yüzde 32'si uyurken yapılmış bir ankettir. mesela bana sormadılar. hee gençten saymıyorlarsa belkim beni. neyse durduk yere tatsızlık çıkmasın şimdi. tamam tamam siz beni şey etmeyin. saygılar.

sadece genç nüfus olmayandır. bir günlüğüne herkes istediği ülkeye gidebilir dense çıkan izdihamdan ölen insanları koyacak morg bulamazlar. bir tane gerçekten mutlu surat görmüyorum sokaklarda.

yeni dünyada; coğrafyasız ulus ve cografyalı ulus bölünmesini irtaya çıkaracak olan arzu. bu arzu, imkan ve kabiliyetler ile şekillenecektir. bu yol, imtiyazlı cehalet ile gidilecek bir yol değildir. her göç dünyayı ve insanı sarsar... bazen (gbkz:sert), bazen naif

ben size göre "yaşlı" sayılırım. bu sene sonunda ülkeyi terk edip karadağ veya arnavutluk'a yerleşeceğim.
uzaktan entry atarım.
söz, eğer yerleşirsem evimin bir odasını türkiye'den parasızlık nedeniyele tatile gidemeyen genç arkadaşlara ayıracağım. 1 hafta süreyle ücretsiz misafir edeceğim.

ne demek ya? bir ülkenin gençlerinin kendi ülkelerinden vazgeçmesi. acaba bu durumdan utanç duyacak bir siyasetçi var mı?

gidin gençler! gidin ve iltica edin. sizlere yol göstereyim. iltica sebebi olarak “ bir çetenin yönettiği ülkeye, bir mafya babasının ayar verdiği bir ülkede yaşamak istemiyorum” deyin. delil olarak youtube videolarını gösterin. iltica dosyanıza bakan hakim hak verecektir. çünkü böylesine rezil bir durum dünyanın başka bir ülkesinde yoktur. bugün 20 yaşında olan bir genç “ben 20 yıldır, şahsımın yönettiği ülkede yaşıyorum” dese, ilticası kabul olur. çalınmış bir hayat var ortada.

arada evinize yemek getiren kurye, markette kasada oturan kasiyer, sabahın beşinde sokakları süpüren temizlik işçisi, fabrikada asgari ücretle tüm gün çalışan işçiler bu ülkenin savcılarından çok daha değerli ve onurlu işler yapıyorlar. alın teri hakkı gibi!

siyaset yazmayayım diyorum diyorum. e bu şeref yoksunu hırsızları yazmasam, ben de alçak olurum.

tanım: gençlerin haklı isyanıdır.

not: o zaman sen git diye bıdı bıdı edeceklere. açtırman kutuyu, söyletmen kötüyü. arada başlık açıp, gurbette yaşayan göçmen aileleriyle dalga geçiyorsunuz ya! ha işte öyle bir ailenin çocuğu olarak gittim ben.

gitmek istemek mi? eninde sonunda gideceğim. z kuşağı falan da değilim. düşünce yapım şu; şayet beni yöneten insanlar, üst rütbeler vs... işlerini layığıyla yapsalar ve yine zorluk çekiyor olsak, tam bağımsızlık mücadelesi veriyor olsak ve gerçekten dış minnaklar bize göz açtırmıyor olsa kurum farketmeksizin ücretsiz çalışır, varlığım türk varlığına armağan olsun derdim. benim çalıştığımı yiyorlar. fikrimi yiyorlar, icatlarımı yiyecekler, çabalarımı, paramı... anlamsız.

üniversite bitsin, kanadaya tek yön uçuş biletini alırım, bir daha da arkama dönüp bakarsam sevsinler.

burda bir arkadaşın yazdığı gibi değildir "kolayı seviyorlar o yüzden gitmek istiyorlar yurtdışına" her şeyi bırakıp her şeye rağmen gitmek, gitmek zorunda olmak kolay değildir. ama seni öyle bir noktaya getirirler ki başka çarem kalmamıştır. paran yoktur, işin yoktur, umudun yoktur, yaşama sevincin yoktur. mecburen gidersin. yüzde 68 in çoğunluğu böyledir.

işin daha vahim yanı gitmek isteyenler , atom mühendisi , uzay bilimcisi, doktorluk gibi meslekleri edinemedikleri için değil,
garsonluk , kasiyerlik, taksicilik gibi mesleklere tamah ederek buradan gitmek istiyorlar.
borç, adaletsizlik , temel ihtiyaçlara ulaşamamak gibi şu an ana gündem olan negatiflerden uzaklaşıyorlar.
işin acı özetidir bu.

içi doldurulmazsa ergenliğin verdiği küçük bir coşku olarak kalacaktır.
kendinizi ülke vatandaşı değil, dünya vatandaşı olarak yetiştirmelisiniz.
sağlam bir yabancı dil (belki de 2), dünyada geçerli bir meslek (mesela ben öğretmenim, yeteneğim sadece bu ülkede geçerli), çok okuyup araştırıp ufku açık bir birey haline gelme gerekliliği sayılabilir.
değilse sen başka ülkeye gitsen ne olur, türk mahallelerine sığınıp, dışa açılmayıp, iletişim kuramazsan ne işe yarar? o ülkede de geçerli bir yetenek geliştirmedikten sonra vasıfsız işler peşinde mi koşacaksın?
bu niyette olanların çoğu boş heves peşinde. kendinizi dünya vatandaşlığı için yetiştirin.

artık ulus devlet kavramı demode oluyor. küresel devletler var. küresel devlet, belli bir grubu, bölgeyi yahut ırkı bir müddet o ülkenin başında tutarak vakti gelince menfaatleri gereği indiriyor. önümüzdeki dönemlerde farklı idareler, farklı, modeller ile karşılaşmamız muhtemel. bu on yıl içinde acı veya tatlı bazı sürprizler karşılaşacağız. bunları bizi rahatsız etse de bu karanlık tünelin sonunda güzel bir ülkeye ulaşacağız. ancak lokomotif ve vagonlar bir değişim yaşayacak. makinist ve trenin çalışanları da farklılaşacak. ayrıca yolcuların bulunduğu vagonlar değişiklikten nasiplenecek. asıl değişim ise yol güzergâhı ve ulaşılacak istasyonda olacak. yolculuklar genellikle meşakkatlidir.
ülkeyi dünyayı doğru okuyanlar ve başka ülkelerden gelenler yönetirken kendini yetiştirmeyenler geri plana çekilecek. ülke maddi olarak dünyanın ileri ülkelerinden biri olacak fakat bazı değerlerinden uzaklaşacak. bu mesele pek çok ülkede yaşandı, yaşanıyor ve yaşanacak. modernizm, postmodernizm, küresel dünya gerçekleri artık tüm halka indi. böyle bir dünyada ayakta kalmak kolay değil gençler. bunu önceden deneyimlemek için avrupa, amerika, kore, japonya gibi ülkeleri görün. ortadoğu'da israil bu süreçte. ardından türkiye de bu kulvara dahil oluyor. zamanla mısır, ırak, iran, pakistan, azerbaycan, ermenistan, libya vs. gibi ülkeler de bu evreleri yaşayabilir. küresel dünya bir aynılaşmaya doğru gidiyor. bu aynılaşma zamanla yeni bir farklılaşma oluşturabilir, fakat ona daha vakit var.
gençler yeni dünya, türkiye'yi ulusal bir dönüşüm altına aldı. bu dönüşüm kalıntılarında kalmamak için bir süreliğine farklı ülkelerde de yaşayabilirsiniz. unutmayın ki her şey zamanla değişiyor.

ülkemi seviyorum benim toprağım sonuçta burda doğdum büyüdüm her ne olursa olsun benim vatanım ama burda yaşamak istemiyorum. rahat bir yaşam sürmek için gitmek lazım ama fırsatı olan için tabii

beklentiye girmekte hata girmemekte, büyük beklentileri olanlar elbette umduğunu sadece bu ülkede değil hiç bir yerde bulamayacaklardır.

ülkemde güzel bir hayat sürmeyi çok istememe rağmen benim bile bir ara ciddi ciddi düşündüğüm bir şeydi. tabi yurtdışına bile gidip yerleşebilmek için birikim gerekiyor, o da ayrı mevzu.

eskiden başka ülkelerde insanların yaşam standartlarını bilmiyorduk. haberler ne verirse onu biliyorduk sadece. şimdi dünya globalleşti. herkes dış dünyadaki hayatları görüyor, okuyor, izliyor ve bu da ülkemizde yaşadıkları hayatın nasıl boktan olduğunu, lüx saydığımız şeylerin aslında çok da ulaşılabilir olduğunu görmelerine sebep oluyor. ülkemizde yıllarca çabalasalar da pek bir şey sahibi olamayacaklarının da farkındalar. sosyla özgürlük desen yok, insan hakları desen what the fuck. gitmek istemesin de ne yapsın benim canlarım pek sevgili z kuşağım.

t: genç nüfusun hiç de haksız olmadıkları istek. hatta orta yaş olan bizlerin bile istediğidir aynı zamanda.

bu ülke de krallar gibi yaşayacak birikimim var hatta benim çocuğum olursa onun çocuğu da krallar gibi yaşar. benim şu an ülke de durma sebebim ekonomik krizin para kazandırması başka bir şey de değil. eşimin yüksek lisansı da bitti. şu an öyle fırsatlar var ki elimde nakit olduğu için paradan para kazanıyorum sene sonuna kadar cebimdeki parayı ikiye katlayıp gideceğim üstelik bunu da hiçbir katma değer sağlamadan al sat yolu ile yapacağım. bu ülkeyi yönetenler size üzülmemiş acımamış ben mi acıyacağım? ben parama bakarım işim bittiğinde de siktir olup giderim.

bu ülke daha bu kadar güzel fırsatlara rağmen beni kalıcı yatırım yapmaya, istihdam sağlamaya ikna edemiyor sen gençleri nasıl tutacaksın ben 38 yaşındayım ülkenin geldiği yeri gördükçe midem bulanıyor sen genç insan a ne vaat edeceksin?

kalan %32lik kisma henuz anket yapmamislardir.

türkiye’de gün geçtikçe artan istektir.

emeği geçenlere hakkımı helal etmiyorum.

yüzde 68’in içinde ben de varım

bir küçük kıvılcım olsa bu gençlik kapıkule hududunu ezip geçer. yeni bir kavimler göçü başlatır.

asgari ücret asgari ihtiyaçlara bile yetmiyor! senelerce dirsek çürüten mürekkep yalayan kafa yoran çalışıp adam olan işsizler türedi. yazıktır.
üniversiteye geçene kadar toz pembe ideallerim vardı. "ben vatanıma hizmet edeceğim ." diyordum. şimdi hayatta kalacak gelir için mesleki şiddetten kaçmak için yurt dışı hayalleri kuruyorum, canımı kurtarma derdindeyim yani..