güne kötü başlatan şeyler

felaketi, miris'in öldüğünü öğrendiğimde
evine gittim, ben ki
hıristiyan evlerine gitmekten kaçınırım,
özellikle yas günlerinde ve bayramları.

koridorda durup bekledim. fazla içeri
girmek istemedim, merhumun akrabalarının
gelişimden duydukları memnuniyetsizlik
ve şaşkınlık gözlerinden okunuyordu.

onu büyük bir odaya yatırmışlardı
bulunduğum yerden az çok
görebiliyordum, hep değerli halılar,
gümüşten, altından kaplar.

koridorun köşesinde durmuş ağlıyordum.
toplantılarımızın, gezmelerimizin
miris'siz ne anlamsız olacağını düşünüyordum
onu bir daha göremeyeceğimi,
bütün gece süren o güzelim, hayâsız cümbüşlerde,
eğlenip gülüşünü, yunancasının kusursuz ritmiyle
şiirler okuyuşunu bize
nasıl kaybettiğimi düşünüyordum güzelliğini
sonsuza dek, çılgınca tapındığım bu genci.

birkaç yaşlı kadın yanımda, fısıl fısıl
son gününü konuşuyorlardı -
ağzından hiç düşmüyormuş isa'nın adı
haç hep elindeymiş. -
derken, kendilerinden geçmiş, dualar okuya okuya
dört hıristiyan rahip girdi odaya
isa'ya yakarışlarla,
ya da meryem'e
miris'in hıristiyan olduğunu tabii ki biliyorduk.
önceki yıl grubumuza katıldığı
ilk günden beri biliyorduk.
kesinlikle bizden biri gibi yaşamıştı.
hepimizden çok hazza verdi kendini
har vurup harman savurdu parasını âlemlerde.
etraf ne der diye düşünmeden,
seve seve katılırdı geceleyin sokak kavgalarına
ne zaman düşman bir çeteyle
karşılaşsa çetemiz.
dininden hiç söz etmezdi.
hatta, bir defasında kendisini alıp
serapeion'a götüreceğimizi söyledik.
şakamız hiç hoşuna gitmemiş gibiydi,
hatırlıyorum da şimdi.
of, iki şey daha geliyor aklıma.
poseidon'un şerefine içkilerimizi dökdüğümüzde
aramızdan ayrılarak başka tarafa bakmaya başlamıştı.
içimizden biri aşka gelip
"güzeller güzeli, yüce apollon
yoldaşlarımızı gözetsin
ve korusun," deyince - miris
"ben hariç," diye mırıldanmıştı.

hıristiyan rahipler yüksek sesle
gencin ruhu için yakarıyorlardı -
pür dikkat kesilmiş,
büyük bir ilgiyle izliyordum ki
dini vecibelerini yerine getirişlerini
hıristiyan cenaze töreni için yaptıkları hazırlıkları,
birden tuhaf bir duygu
kapladı içimi. anlatılmaz bir biçimde
miris'in benden koptuğunu hissettim,
bir hıristiyandı o, kendi toplumuyla
birleşiyordu şimdi, bense yabancı
tamamen yabancı oluyordum giderek. bir kuşku
düşmüştü içime, tutkularım aldatmıştı
belki de beni, her zaman bir yabancıydım onun için. -
kendimi dar attım korkunç evlerinden,
miris'in anısı alıp götürülmeden, başkalaşmadan
hıristiyanlıklarıyla, çabucak uzaklaştım oradan.