hap yutamamak

çoğu kişinin şımarıklık sandığı ama aslında psikolojik olan bir durum. ne kadar kötü bir şey olduğunu sadece yaşayanlar bilir.

önce suyu sonra ilacı yutmaya çalışmak daha kolaydır

hapları parçalayıp almak ve tüm acı tadı hissetmeyi beraberinde getirir ciddi sıkıntıdır

peki her hapın şurubu da oluyor mu. bilmediğimden soruyorum, hap yutamayan insan nasıl tedavi olur.

şu başlığa entry giren her kişiye sarılmak istediğim, ,yalnız değilmişim diye çığlık atmak istediğim durum. kaç kere kustum lan ben küçücük bir aspirin yutacam diye.

hapi dilinizin ucuna veya ortasina koydugunuzda olusacak durum.elinizle hapi alip dilinizin bogaziniza en yakin noktasina koyarsaniz daha suyun ilk yudumunda hapi farketmeden yutar gidersiniz.

sonrasında hapın tadını alırsınız ve berbat bir tadı olduğunu hissedersiniz.

ilk yudumda yutamadıysanız, berbat bir tat bırakır

psikolojik bir rahatsızlık bu. öyle ee sende yeaaaa bol suyla iç seninki şımarıklık denecek bir olay değil yani. ailemizin antibiyotiği agumentin'i meyve suyuna katıp içirtir bu, yaşayana sabır dilerim.

aşırı baskı yaratan durum. ekmeğin arasına koydular, lokuma sardılar ama her defasına her şey gitti hap dilimin üstünde kaldı. en son dolarex adlı ağrı kesicinin küçük şeker gibi olan görüntüsü ve diline koyunca acı bir tat vermemesi sebebiyle yutabildim. aslında ben yutabiliyorum diye gelen hisle beyinde bu durum bitmişti. artık koca koca antibiyotikleri yutabilir duruma geldim ama bol suyla.
önce hapı ağzımın içinde suda yüzdürüp sonra sadece suymuş gibi düşünerek yutuyorum.

susuz içen biri olarak garip gelen durumdur. sanırım çözüm olarak hapı suya atıp, bakmadan içmek işe yarayabilir.

literatürde dsyphagia olarak geçen durum. çoğunlukla bilinçaltındaki boğulma korkusundan kaynaklanıyormuş fakat ağız kuruluğu, diyabet, parkinsons gibi fiziksel bazı sebepleri de olabiliyormuş.
buradan daha fazla bilgi edinilebilir.

bazı hapları görünce insan yutacak lan bunu diye bağırasım geliyor. amerika'daki 2 metrelik zencinin boğazına göre yapıldığını düşünmekteyim. pardon (bkz: afroamerikan) demek istedim.

ezip toz haline getirin, su ile karıştırıp içebilirsiniz, etkisinde kayıp olmaz.

kafayı 45 derece geriye yatırıp 1 bardak su ile içilmeyecek hap yoktur. deneyin anlayacaksınız.

yalnız değilmişim diye sevinsem mi üzülsem mi bilemedim.
minicik olmadıktan sonra bende çook zorlanıyorum.hatta ben hap içerken etrafımda seyircilerim bile oluyor malesef sanırsın inşaat var.
ne var bunda suyla yutuverirsin,ne var bunda baak ben yuttum bişey olmuyo ,ölmezsin yutu yutuver diyenini mi ararsın sözde cesaret veriyorlar ama ben iyce geriliyorum.
ben parcalayıp birkaç defada çok bol suyla ve çoğu zaman zıplayarak içebiliyorum,çok zor bir durum .

değişik teknikler geliştirilen beladır, insan içinde kusmaya kadar götürmüşlüğü vardır. çare ekmek arasında yutmadır

valla yuttunuz yuttunuz yoksa o hapi agza atip bir kere de yutamazsaniz o boyle yapiskan bi sey oluyor bir daha hic yutulmuyor, mide de bulandiriyor serefsiz.

çiğneme tableti daha fazla zorluk verir ilacı alırken.
(bkz: lamictal)

çocukluktan beri muzdarip olduğum sorundu bu.

doktorlar tarafından bile şımarıklık olarak görülüyordu bu durum. hiç olmazsa bazı doktorlar tarafından diyelim. hap yutamıyorum şurup yazar mısınız dediğim zaman panikle beyaz kod veriyorlardı. hatta bizzat hastane polisinin beni alıp kabataş meydanına götürüp çığlıklar eşliğinde zincirlemişliği vardır. üstüme şuruplar döküp ellerimi arkadan bağlayıp üstü çıplak deri eldivenli 40-50 kediye kuşa yalattılar beni. çok utanıyorum, lütfen öyle bakmayın.

eski erkek arkadaşım bir gün hap yutamıyor olmamı bağırsaklardan kaynaklı bir sorun olarak görmüştü. benim bu tür konularda takıntılı olup kesinlikle kabul etmiyor olmam nedenli adam uzman görüşünü korkmadan belirtemiyordu ama ucundan kıyısından bilgiyi veriyordu. çocukken bağırsaklarımda yarattığı rahatsızlık hissi nedeniyle kendimi hap yutamadığıma inandırmış olabilirdim ona göre.

o bu görüşü sunduktan sanıyorum 2 sene sonra üzerine düşündüm. belki 1.5 sene. çocukluğu düşündüm. karnımın sürekli ağrımasını, günün nerdeyse 16-17 saatinde uykusuz kalmamı, huzursuzluğumu, daha önemlisi doğduktan sonra hiçbir şekilde 1 sene boyunca uyumayıp ağlamış olduğumun şikayetinin hâlâ yapılıyor olmasını ve neden çocukken tek tip beslenmeye başladığımı düşündüm, sonuçta kendisine hak verdim. resmen çocukken bağırsaklarımda yarattığı sorunlar nedenli ilaç kullanmayı bırakmıştım ve kendimi korktuğuma inandırmıştım. buralarda ise kendisini çok öpüyorum, hep nokta atışı tespitler yapıyordun minik poğaçam.

ben bu durumu anlayınca ne oldu? hapı ağzıma attım ve şak diye yuttum. hatta pozitif çıkınca intihar eder gibi 8 ilacı birden yuttum. hap dilimin altına kaçmadı, boğulur gibi olmadım, daha önemlisi boğulma korkum olmadı. öyle bir anda hap yutmaya başladım yani.

bu uzun yazının özeti şu bebeksiler. çocukken antibiyotik kullanımı bağırsak florasını bozduysa ve siz de buna bağlı olumsuzluklar yaşadıysanız hap yutmayı bırakmış olabilirsiniz. o yüzden bir an bu durumun bağırsak ile ilgili yaşadığınız bir tartışmanın sonucu olduğunu düşünün ve deneyin. çünkü ben denedim sahiden boğulmuyor insan. ha boğaza takılıyor mu? ben şuncacık ekmeği yutarken ve hatta çoğu zaman tükrüğü ile boğulan bir insan olarak hapı boğazın oraya takmayı başardım. lan dedim sahiden hap yüzünden ölüyorum bu nasıl iş diye bile düşündüm ama su içtim ve çok ilginç bir şey oldu. hap su ile birlikte oradan kaydı gitti.

inanılmaz bir bilgi değil mi? bence öyle. öpüyorum hepimizi.

not: bazı ilaçları kırıp içmek çok ciddi sorunlar beraberinde getiriyormuş. öyle şeyler yapmayın.