hayatın dönüm noktaları

sevdiklerinden birinin kaybı. dönüm noktası olduğu gibi hayatı da sorgulatır, olduğundan farklı bakmaya başlar insan olaylara. kimin ne olduğunu en net biçimde görüldüğü durumdur aynı zamanda.

benimkiler rusya'da bulunduğum bir dönemde yaşandı. o dönem soçi'de çalışıyordum, olimpiyatlar için hazırlık inşaatları yapılıyordu. çok renkli bir ortamdı, sanki kimyasal madde kullanmışsınız da garip, güzel ve aynı anda da korkunç bir sanrı görüyor musunuz gibi..
ölmeyi gerçekten, yürekten istediğim günler geçiriyordum ve kısaca bahsettiğim büyülü soçi ortamı benim beyin kimyam ve dolayısı ile de düşüncelerim üzerinde önemli etkiler yarattı, bu etkiler yıllar sürdü. ben hayatımda hiçbir zaman alamadığım kararlarımı ve hiçbir zaman başaramadığım pratiklerimi yaşadığım bu, yığınla noktadan oluşan bir hat olan soçi zamanlarından sonra kotardım. gerçekten de bir noktadan bahsedemem ama çok hızlı akan ve eşi benzeri olmayan bir süreçten emin olabilirsiniz.

beynimin son bir gayretle beni kurtardığını düşünüyorum. kendi tarihinin -destansı- performansını gerçekleştirmiş olmalı. ben bir ateistim ve olan biteni bundan başka türlü açıklayamıyorum.
yaşadığım dönemin ayrıntılarını ve beynimin yapmış olabileceği şeyler ile ilgili 'bilimsel' tahminlerimi aktarmaya kalkışmayacağım. çok iyi bir kitap ya da dizi/film senaryosu oluşturamadığım sürece böyle bir işe girişmeyeceğim. bu türden hayallerim zaten hiç olmadı.

döndü ve bana girdi iyi geceler

27. yaşımın ilk ayıydı, mayıs gelmiş olmasına rağmen bir türlü baharda gibi hissetmiyordum kendimi.

yakın bir dostumu uzun süredir ekiyordum, gerçi sadece yakın dostuma değil, çevremdeki herkese karşı kendimi biraz sınırlandırmış, sorgusuz sualsiz ekme durumuna geçmiştim... insanlarla dışarı çıkmak içimden gelmiyordu, bir plan yapılmışsa bile mutlaka o gün ya başım ya da karnım ağrıdığı için evde dinleniyordum, sözde.

mayısın ilk günlerinde bunu yenmek istedim. sabahın erken saatlerinde uyandım ve yapılan bir plana sadık kalmak için kendimle savaştım, bir tarafım ''uyu, dinlen, ne işin var senin doğal yaşam parkında, manyak mısın?'' derken, diğer tarafım ''bence git, uzun süredir evdesin, sıkılmıyor musun ya? biraz hava al, gez, toz.'' diyordu.

uzun süre sonra ilk kez diğer tarafımı seçtim. çıktım ve doğal yaşam parkına gitmek için karşıyaka iskelesine gittim. işte o gün, tam orada otobüs beklerken hayatımın değiştiğini hissetim...

işte annenizle böyle tanıştım çocuklar. onu görür görmez hayatıma gireceğini, çok mutlu olacağımı, harika bir geleceğim olacağını anlamıştım, hehe.

(bkz: bol pantolon ve 70'lik)

hayatimin donum noktasi yok ulan!

büyük bir psikolojik sorunların başladığı an. geçse bile tam anlamıyla eskisi gibi olamıyorsunuz.