hayatın dönüm noktaları

var mı ki hayatta böyle dönüm noktaları? filmlerde olur ya daha çok, gerçekte de oluyor mu bunlar?

olmasını bekleyeyim mi yoksa boşa beklemenin bir faydası yok mu?

sınıfta kalmak.
ülke değiştirmek.
evlenmek.
boşanmak.
ebeveyn olmak.

ölmek...

ben insanların dediklerini çok takardım, sonra çoğu insanın salak olduğunu kabullendim. hayatım çok değişti

daha önce hiç fark etmediğin bir şeyi fark etmek.

ölmek.
yaşamaya başlamak.

mevlana'nın "her şey üstüne gelip seni dayanamayacağın bir noktaya getirdiğinde, sakın vazgeçme! işte orası kaderinin değişeceği noktadır" ile şems-i tebrizi'nin "düzenim bozulur, hayatımın altı üstüne gelir diye endişe etme. nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?" arasında bir yerdeyim.

şuana kadar iki dönüm noktası yaşadığımı düşünüyorum. ikisi de iyi bir yöne dönmedi umarım bundan sonraki dönüşüm muhteşem olur.

benimkini de yakında gerçekleşecek hissediyorum. bembeyaz bir ışık kümesi kadar temiz bir şekilde, sıfırdan başlamış gibi, hiç hatalar yapmamışım gibi, öyle bir anda gelecek bana bu dönüm noktası, iyiyi kötüyü herseyi silip atacak, hic varolmamışım da, ilk defa varolacak gibi.

lisedeyim, son sınıf, üniversiteye hazırlık zamanları; aile hayatı berbat, aşk hayatı berbat, okul hayatı berbat. öyle bir zaman dilimindeyim.
bir uyanıyorum gaye 2'deyim, arabadayım, bizim buralarda bir koyda, bir daha uyanıyorum, 3. koydayım, başka bir koy, kumların üstündeyim..
arabayla gidip geliyoruz ama aralar hiç yok..
sadece uyanıyorum.
serseri kasa bir honda var altımızda; şimdilerde mühendis olan bir arkadaşımın o sıra, dört kez tampon, üç kez de ön çamurluk değiştirdik sanayide. yazın ortasında mekanın önünde kumlara falan çıkıyoruz arabayla, çevirmelerden geçiyoruz, bir durdursalar, makina falan üfletseler makina patlayacak öyle kötüyüz.
nerelere gittiğimizi cebimizdeki fişlerden öğreniyoruz..
okula gitmiyorum, ama ailem de beni full okulda sanıyor..

bir gün bir uyandım sahilde, saat gecenin dördü falan, yanımda o sıra gittiğim dershanenin en güzel kızı var, ailesi de durma bunu arıyor, kız da çok sarhoş vaziyette, ''bak açma'' diyorum, ''boşver. ne olabilir ki?'' kendine gelince aç falan, zaten şehirde de değiliz.
sonra bir an durup ''adaş'' dedim kendime, ''bu ya böyle gidecek, sonunda öleceksin; ya da biraz kendine gel..''

sonrasında üniversiteyi kazanıp antalya'ya gittim. kendimi kitaplara falan verdim. terk ettim şehri.

(bkz: artık hiçbir şeyin o andan sonra eskisi gibi olmayacak olması)

bi yılda on yaş aldırır insana. ne o çocuk neşeniz kalır ne de içi gülen gözleriniz. tüm varlığımla silinip gitsem hayattan, ne adım kalsa ne de herhangi bi izim..

evlenmek, boşanmak, ebeveyn olmak, terk edilmek, şehir/ ülke değiştirmek, hepsi dönüm noktası olabilir ama bence en büyük dönüm noktası öldüğümüz gün veya hayat boyu fark etmediğimiz şeyi fark ettiğimiz andır.

muhtemel kriz anlarıdır.

herkesin hayatında bi dönüm noktası oldugunu sokaktaki kaldırım taslarına kadar herkes biliyor.
ve ben bugün o dönüm noktasının
aslında ne olduguna kesin kanaat getirdim.  insanlar birbirlerinden hoslanır, birbirlerine bazen fazlasıyla deger verirler. ne ugruna olduguda bariz başlarda. sonrası biraz karmaşık işlesede her ilişkideki gibi aynı sonuca varılmıyor.
bazen zaman gectikce yenileri eklendikce
o hoslantıların arasında sana en acı veren,
en cok yıkılmana sebep olan ya da yaşadığınız şeylerin gerçek olmamasını dileyip uğruna köpek olabilecegin birisi işte o hayatınızın akışını tıkıyor. ve sizi baştan yaratıyor karakter olarak giyim tarzı vb dahil. ve bu bahsettiğim durum 50 yasındaki babanında 80 yasındaki teyzeninde zamanında başına gelmiş bi olay.
cünkü ister istemez bahsederler.
ya gencken kurulan dostluklarda dostlara,
ya da size cıkardıgı derslerden aldıgı sonuclar ve değişimlerle öncesi sonrası farkındalığını yansıtmaya çalışırlar. bu bazen bi aldatmaca bazen karşı tarafın sizin ona hissettiğiniz seyleri baskasında hissetmesi bazen de farklı seyler olabiliyo.

ayrılık, evlilik ve ölüm.

çok sevdiğin iki şey arasında tercih yapmak zorunda kaldığın an bir dönüm noktası oluyor mesela yani.

meslek sahibi olmak, evlenmek ve emeklilik.

keskin dönüşlerdir bunlar. dikkatli olunması gerekir.

büyük bir seçim yapıldığında olur genelde. bazen hayatını tek bir şeyi yaşamamak üzerine inşa edersin. ama eğer bir gün o korku duyduğun olayı yaşayıp, alevlerin içinden yana yana geçmeyi ve o korkudan kurtulmayı seçersen özgürleşirsin. benim en büyük dönüm noktam o gün olacak diye tahmin ediyorum.
bunun dışında görülen sıradan bir şey bile insanda öyle büyük bir farkındalık kapısı arayabilir, dönüm noktan bile olabilir. aslında insanda büyük bir farkındalık yaratan, büyük bir ders veren, hayatını değiştiren her şey dönüm noktası olabilir.

güvendiğiniz dağlara kar yağması olayı ile kesinlik kazanan dönemeç

dipten dönülen ya da zirveden inilen noktalardır.

ikinci türevinin sıfır olduğu noktalardır.(bkz: swh)