ilk başta sevilmeyip zamanla alışılan şeyler

pırasaydı benimki.

çiğ köfte. harbi diyorum.

tayland ve sumatra.

biber dolmasının biberini yiyemiyordum. son 2 3 senedir alıştım yiyorum.

2000 yılıydı, her an aramabilmek ve bulunabilmek istemediğimden cep telefonunu zorla kullanmaya başlamıştım şimdi onsuz edemiyorum.

kesinlikle yatak toplamak. günün ilk görevi.

renkli çorap. bir kere giymeye başlayınca müptelası oluyor insan.

biskrem, hala dandik geliyor ama çok açken fena değilmiş izlenimi veriyor

zeytin ve maydonoz

çalışma arkadaşlarım

maalesef pandemi...

yeni çıkan bir şarkı. başta asla sevmem, sonra dilime takılmayadursun.

iştir. kısa ve net sevilmez sonra alışırsın.

patlıcan, bamyaa, bakla,şekersiz çay, şekersiz kahve, haşlanmış yumurta, ha bi de kardeşim en başta sevmemiştim ama sonra vazgeçilmezim.

(bkz: hayatım)

benim avrat. birden bakmazsan korkmuyorsun. zaten zamanla alışıyor insan. (bkz: evlerden ırak yareppim)

mantar. çocukken annem mantar yaptığında kokusunu duyunca bile gider kusardım. simdi en sevdiğim şeylerden biri mantar sote.

bamya.. eskiden nefret ederdim.. şimdi aşk yaşıyoruz..

kesinlikle diş telleri..

bende aksi durum olmuştu. 4 yıl boyunca ortodonti tedavisi gördüm ve tellerin takılması için hevesliydim baya.tabi en sonunda doktor tellerimi çıkarmıyor diye ağladığımı hatırlıyorum. 4 yıl muhteşem uzun bir süreydi ve artık belirli bir noktada çıkmasını istiyordum.


allahtan ailem baskı yapıp, cocukken taktırdı. ilkokul- orta okul sürecime denk geldi kendisi ile long- time olan ilişkim.babam özellikle genç kızken takmaktan duygusal olarak pek hoşlanmayabileceğimi, o dönem takılmasının daha uygun olduğunu söylemişti.

iyi ki de öyle olmuş!

geriye döndüğümde bakıyorum da küçücük yaşımda dişçi koltuğunda bir sürü şey gögüslemişim.ağzıma sayısız kez iğne yedim, damağım açılarak çıkmayan dişlerim çekildi günlerce ağzımda dikişle gezdim vb bir sürü şey. hala dişçi fobim yoktur. cocukken yaşadığım bunca sürece rağmen , dişçiler bana korkunç gelmiyor.

justin bieber.