insanı tüketen şeyler

kafanın içinden, nereden ve neden geldiği belli olmayan acımasız o ses arkadaşlar. bazen doğruları öyle net ve sert söylüyor ki insan kendi kendisinin kalbini kırabiliyor. o sesi susturursan dengesiz ve savruk yaşıyorsun. otokontrolün olmuyor. esiri olursan da akıl hastası, obsesifin teki oluyorsun. ilginç. insan insanın kurdu olduğu gibi kendisinin de kurdu olabiliyor.

sürekli uğraş içinde olmak.
yoruluyorsun ve sonucunda tükeniyorsun. başa sarıp devam eden bir döngü.

ben birazdan uyuyacağım. uyumadan önce de sana uzun bir yazı bırakacağım. uzun dediğime bakma, anlık bıkkınlık gelir bir bakarsın bitmiş. ama işte niyetim uzun.
niye böyle bir şey yapıyorum? çünkü diye başlayan harika ve mantıklı bir cümle kurmayı ve yazma sebebimi iyi bir nedene dayandırmayı çok isterdim.
fakat sanırım tek sebebim kocaman bir beni duy çığlığı.
hiçbir şey yapamazsın, avutamazsın, sorunlarımı çözemezsin hatta belki okumazsın bile.
sen dediğime bakma bu yazıyı bütün senlere yazıyorum.
yıllar yıllar önce yine ailemin dizinin dibinde yaşarken, bir gün daha özgür ve daha mutlu olacağımı düşünürdüm. hiç terk edilmemiş, hiç işten çıkarılmamış, hiç dost kaybetmemiş tim. hayallerim bile daha kırılmamıştı çok fazla.
ama şu an hayatımın maddi manevi en zor zamanlarını yaşıyorum. maddi anlamda kendimi toparlamaya çalışıyorum. ruh sağlığımı korumaya çabalıyorum. kariyerimde başarılı olayım diye canla başla çalışıyorum. ailemi kırmamak, dostlarımı ihmal etmemek için parçalanıyorum.yazmak ve bunu daimi kılmak, belki alay edeceksin ne yapsam iyi olsun beğenilsin istiyorum.
daha iyi görünsem daha mutlu olacağım zannedip kilo vermeye uğraşıyorum.
hep yaptıklarımı saydım sana. bak işte kırılma noktası tam da burada.
bir an geliyor.
hiçbir şey istediğim gibi değil. sürüyle borç, oturup iki derdimi anlatmanın içimden gelmediği dostlar, istemedikleri bir şey yaptığımda kötü evlat ilan eden aile, başarısız iş hayatı ve sevilmiyor hissi.
hoş geldin. işte bak bu tüketiyor insanı. çok soyut gelecek sana biliyorum. herkes döküyor içini, nasıl bir boşlukta ne denli mutsuzlukla mücadele ettiğini anlatıyor.kimi anlatmıyor dalgaya vuruyor. işte bu tüketiyor insanı. halının altına süpürdüğümüz ve üstünü şaka ve komiklik halısıyla örttüğümüz tüm sıkıntılar çok yavaş ve sağlam adımlarla tüketiyor seni, beni.
ne kadar uzun olduysa artık.

iyi niyet der susarım... bir, iki, üç derken ömür bitiyor ama iş işten geçmiş oluyor.

kadir kıymet bilinmemesi. bir işle ilgili uğraşır didinirsin bir teşekkür bile edilmez. bu beni tüketir.

belirsizlik.

çok bayağı olacak ama bence yine kendimiziz.

büte kalınan dersi yine geçememek.
*

ve sanmak...

sandığınız şeylerin öyle olmadığını görünce, ister istemez tükeniyorsunuz.

insanlar.

ihtiyacı olanın farkında olamaması. nasıl desem depresyonun dibinde hissediyorum kendimi ama bana ne iyi gelir bilmiyorum.

düşünmek
düşün düşün olmuyor
düşünmesen olmuyor
rabbim bu ne yaman çelişki

sürekli keşke diyen insanlar
konuşmak yerine trip atan insanlar
asla hatasını kabul etmeyen insanlar
çok fazla bencil olan insanlar
kısacası insanlar.

"insan".

haftanın minimum 5 günü çalışmak.
insanların zevksizliği
mutsuzluğu normalleştiren geri zekalılar.
mal insanlar

sahip olamayacağın bir şeyi kıskanmak.

kıskançlık gerek yok böyle şeylere imrendiğiniz şeylere ne güzel inşallah bana da nasip olur deyip geçin kendinizi yormayın.

çok net, (bkz: akp)

geçmişi kabullenememek.

acaba - keşke denklemindeki her şey.

düzeltebileceği şeyleri düzeltememek.