insanları mutlu etmek

asli görevim.
su hayatta hayatım boyunce bi kişi de demedi seni ne mutlu eder? bugun de ben seni mutlu edeyim.
oyle bir yalnızlık benimkisi.

dün bir mağazada sırada bekliyordum. arkamdaki kadın görevli personele sürekli söyleniyordu; ne kadar yavaş, of, puf. bir şeyler... belli gergin bir kadın zaten. söylediklerinden çok, söyleyiş tarzı ve üslubu da iticiydi.
işte tam böyle anlarda devreye giriyorum ben. kasadaki kız ufak tefek, tatlı bir şeydi zaten. üstelik kendimden küçük gençlere iltifat etmeyi severim. çok şükür kompleksi biri değilim, en sevdiğim huylarımdan biridir bu. sıra bana geldi: ne kadar tatlısın ya sen, dedim.
bir anda yüzündeki gerginlik yerini gülümsemeye bıraktı. o mutlu oldu, ben mutlu oldum. arkamdaki nemrutta şaşırdı. lan aynı yerde sıra bekliyoruz ve aşırı bir bekleme falanda olmadı yani. tribal enfeksiyon geçirmiş olabilirsin de kötü enerjini kendine sakla. bu kadar..

kimseyi mutlu etmek gibi bir görevim yok, bu da ayrı konu. ama birini mutlu edeceksem bunu kırmadan, incitmeden, nezaketle yapmayı biliyorum çok şükür. genelde kötü hissi bastırmak; dengelemek, kötü bir anı silmek, bir kişiyi oyalamak için yapıyormuşum bu örnekte bunu fark ettim.

beğenilmeyen kızları keserdim eskiden, sevinsinler diye.
sonra baktm onlar daha fesat oluyormuş, doğuştan güzel olanların kötülük yapma fırsatı olmuyor, hayatları kazık yemekle geçiyor.
şimdi olsa sadece güzel kızları keserim, herkes doğru yapıyormuş .