kalabalıklar içinde yalnızlık

bu şarkılar da burada çok söylenmiş olabilir ama neyse biz bir tekrar edelim.

bu zamanın insanının yaşadığı durumun tablosu olan söz. ''kalabalıklar içinde yalnızlık'' etrafın ne kadar kalabalık olursa olsun seni anlamayanların ve seni dinlemeyip üstüne bir de her sözünle dalga geçenler olursa büyük yalnızlık dostun olur.


bir hayat güzel ukdesi.

yalnızlık kendi tercihiniz ise çok güzeldir. onun dışında yalnızlık, yalnızlıktır. boktan bir şeydir.

bence gereksizce romantize edilmektedir ve çok da cool bir şey değildir. haha.

mesela 'dahlvier' fotoğraflarında hep o yalnızlık duygusunu taşıyor. bize yansıyor. ama bir taraftan da o kaçınılmaz, o aşılmaz yalnızlıkla barışık olma halini de yansıtıyor.
aslında biz onun yalnızlığında kendimizi de görüyoruz.
elbette çevresinde insanlar vardır, ama özü itibariyle insan yalnızdır. ve budur bizi biz yapan.

tercihtir. bazen kalabalıklar suçlu olabiliyor. çoğunluk her zaman haklı olmayabiliyor.

kalabalıklar içinde yalnızlık diye bir şey var ve bu, insanlığın her şeyi birlikte yapalım ama kimse kimseyi duymasın projesinin doğal sonucu. yan yana duruyoruz, omuz omuza, diz dize… ama ruhlar arasında en az üç aktarma, bir yokuş ve bir de yürüyen merdiven arızası var.

bir kafede oturuyorsun mesela. masa dolu. herkes telefonuna bakıyor. kimisi reels kaydırıyor, kimisi kahvesinin köpüğünü fotoğraflıyor, kimisi şu an çok yalnızım yazıp 14 kişilik whatsapp grubuna atıyor. yalnızlık bireysel bir his değil artık, toplu yaşanıyor. eskiden yalnızlık bir köşede olurdu, şimdi açık ofis sistemi.

kalabalıklar içinde yalnız olan insanın ortak özellikleri var:

ben kalabalıkları sevmiyorum” der ama avm’de gezer.

kimse beni anlamıyor der ama derdini kimseye anlatmaz.

insanlar çok yüzeysel der, sohbet açıldığında aynen ya ile kapatır.

bir de o meşhur anlar var. kalabalık bir ortamda biri herkes kendini anlatsın der. işte o an yalnızlık başlar. çünkü herkes kendini anlatır ama kimse dinlemez. dinler gibi yapar. başını sallar. hı hı der. aslında içinden ben ne zaman çay söylemiştim? diye geçirir.

hak vermek lazım biraz da. insan kalabalıkta yalnız kalmayı bilinçli seçiyor bazen. çünkü kalabalık güvenli. kimse senden bir şey beklemiyor. sessiz kalırsan cool, konuşmazsan derin, köşede durursan karizmatik. evde yalnızsan yalnızsın; kalabalıkta yalnızsan konsept.

ama eleştirmeden de olmaz. çünkü bu yalnızlık biraz da tembellik. anlaşılmıyorum deyip cümleyi yarıda kesmek, beni kimse aramıyor deyip telefonu sessize almak, kimse gerçek değil deyip herkese maske takmak… yani yalnızlık bazen kader değil, kullanım kılavuzu okunmamış insan ilişkileri.

en değişik tarafı şu: kalabalıklar içinde yalnız olduğunu anlatırken bile kalabalık arıyoruz. tweet atıyoruz, story paylaşıyoruz, yazı yazıyoruz. yalnızlığı bile seyirciyle yaşıyoruz. alkış beklemiyoruz belki ama bir gören oldu hissi fena gitmiyor.

sonuç olarak kalabalıklar içinde yalnızlık, modern insanın en sevdiği çelişki. hem kimse karışmasın istiyoruz hem biri gelsin sen iyi misin? desin. ama çok da derine girmesin. en fazla iki cümle. üçüncüde sıkabilir.

çünkü biz artık yalnız değiliz.
sadece çok kişiyle birlikte sessiziz.

yalnızlık içinde yalnız kalmak bundan daha güzel. yalnızken baş başasın ve kafanı dinliyorsun ama kalabalık içinde yalnızsın ve ciddiye alınmıyorsun.

tankurt manas - yok şarkısını anımsatan ifade.

drama queenliğin bitirme tezi