kalbi kırılmış bir insanın gidebileceği yer

meyhane.

kendisidir.

gururlu insan, eyvallah diyerek, sevdiğine mutluluklar dileyerek hayatına bakmayı bilmelidir. yaşayacağınızı kendi içinizde yaşarsınız sonra.

eve gitsin ne yapacak dışarıda onun bunun çenesini çekip. uyur en azından hiçbir şey olmasa sabah olur.

sevişebileceği bir bedendir. ama öyle yumuşak yumuşak değil. acı acıyı söker.

gidebileceği bir yer yoktur. kendi kafası içinde hapsolur kalır. kalp kırıklıklarını tekrar tekrar oynatır zihninde

pavyon.

yalnızlar rıhtımı. şarkısı bile var.

saymakla bitmez. buna ragmen, bu yerlerin hepsi birbirinin aynidir cunku hicbiri artik gidemedigi o yer degildir.

öyle olmaz, direkt konum atın ki kalbi kırık diye yürüdükleriniz net olarak anlasın.

kimin kırdığına göre değişir. kendim kırmışsam iş yerinde 17 bin adım atmış olsam dahi yürüyüşe giderim kulaklıkla. çok yorulmanında verdiği etkiyle her an bir kaldırım dibine çöküp ağlayabilirim. hüngür şakır salarım dünyada tek ben kalmışım rahatlığıyla.

çocuklarım kırmışsa kendimi temizliğe veririm. parkelerin kenarlarını silerim, öyleli.

değer verdiğim biri kırmışsa yatağımda reels kaydırırım. bir süre sonra x’e geçerim çünkü orada herkes kırık. kalp/kafa olarak ayrılıyorlar. sonra yine reels, tarot ve kapanış.