kimsenin arayıp sormadığı biri olmak

çalan telefonlari uzun süre acmayinca bi noktadan sonra kimse aramıyor tertemiz huzur...

aramayanı ben de aramıyorum oluşumu ile çevrildiği kişilik, umrumda da değil zorla birilerine kendimi hatırlatacaksam eksik kalsın arkadaş.

bu aralar en cok istedigim sey.
bi süre beni salın aga.

kimseyi arayıp sormayan biri olmanızla alakalı olabilir.

ben kimseyi aramam. kimse de beni aramasın.

yaşasin asosyallik. herkese şaka yollu okadar cok empoze ettim ki kimse bana misafir olarak gelmez anca ayda yılda bir nasıl mutluyum.

telefonun sadece kuryeler ve bankalarla kurulan platonik bir ilişki aracına dönüşmesidir.
mesai saatlerinde 'vazgeçilmez adam' takılıp akşam 8’den sonra dijital bir inzivaya çekiliyoruz resmen. bildirim ekranı o kadar boş ki, google maps bazen 'buradan taşındın mı?' diye dürterek hayatta olup olmadığımı kontrol ediyor.

bu ara benim bu. kimse arayıp sormasa keşke.
bir adam vardı hani korona döneminde röportajda "mısafur kabul etmiyoz" diyordu kendisine şu an katılıyorum.

bunun için kendini üzmüyorsa ve ihtiyaç hissetmiyorsa kralın önde gidenidir.

bazen bu hali istersin. her kanaldan sana ulaşmaya çalışan insanların varlığı bazen yorucu ve boğucu olabiliyor. geçen gün telefonun klik sesini duyduğum halde bakmadım. yanımda aracı kullanan arkadaşı arayıp ulaştılar. telefona baktığımda 3 arama sayısız mesaj gördüm. ulaşılmaz olmak bu çağın insanı için bazen bir lütuf oluyor.

flu alandaki kişidir.
kimse aramasa ''he yok sayın siz beni, eyvallah '' ,
üst üste aranınca '' off beni bi salın ya bi salın ,'' .

yaşlanma emaresi

en güzeli be
az kişi çok huzur 15 yıldır hayat felsefem sayılı kişiler ile sohbet muhabbet o da yetiyor.

(bkz: beni tanıdılar siz kaçın)

geçen biriyle konuşuyoruz tee ilkokuldan görüştüğü arkadaşları var hala. döndüm baktım bi ne ilk ne orta ne lise ne üniversite ne iş hayatı ne çocukluk arkadaşı kimsem kalmamış. allah dert vermesin de hani bi derdim olsa dertleşecek insan sıkıntısı çekecem. sırf bu yüzden gamsız ve neşeli itin tekiyim galiba.

kimi zaman böyle biri olamadığınıza, kimi zamanlarda da olduğunuza üzülürsünüz..
hem zaten hayat dediğiniz de nedir ki nihayet: bu iki seçeneğin neden asla sizin istediğiniz sırayla gerçekleşemediğini düşünmek üzere geçirilen bir zaman değil mi..?
ama üzülmeyin: yalnız değilsiniz..hayat herkese yapıyor bunu. ve sizin gibi düşünen sayısı, aslında sandığınızdan çok fazla...

bir miktar ben.

telefonla konuşmaktan hoşlanmıyorum, uzun konuştuğum max 3 kişi vardır.
tüm çevrem buna alıştığı için beni aramaz, mesaj atar.

kesinlikle güvende olduğunuzun kanıtıdır. nerede çokluk orada bir vukuat!

insanın hayatına kendisi dışında biri dahil olduğunda, kaos kaçınılmazdır. kendi ailelerimizde bunu görüyoruz. içine doğduğumuz soy, ortaklaşa yaşamaya çalışan insanlardan oluşuyor ve mutlaka herkesin derdi diğerinin evinin huzurunu kaçırıyor. akrabalar neden sevilmez? bu yüzden. herkesin derdi zoraki biçimde diğerinin sorunu haline getirildiği için.

kişisel hayatınız özelinde, biri hayatınıza girdiğinde; tüm problemlerini de getiriyor ve size bulaştırıyor. asla alakanız olmadığı halde bir sürü derdin odağındaki insanlardan biri oluyorsunuz ya da daha kötüsü hayatınıza giren kişi( illa özel biri olmasına gerek yok) kötü niyetliyse, sizi de kendi belasının içine çekiyor. bakıyorsunuz ki hiç alakanız olmayan konularda adınız geçiyor, söylemediğiniz cümleler ortalıklarda dönüyor. bir de kendinizi tonlarca kişiye karşı aklama derdine giriyorsunuz. çoklu iletişimler insanlara zaman kaybettirir. odağını çalar ve konsantrasyonunu zemine çeker.

0 insan = maksimum mutluluktur ama hadi insan sosyal bir canlıdır diyoruz bu sebeple hayatımızı geçireceğimiz 2-3 kişi lazım. günün sonunda candan 1 -2 dost, gerçekten aşık bir sevgili yeterli. fazlası hayat kalitesini bozuyor.

ailem dışında benim de neredeyse hiç arayan soranım yoktur. whatsapp'ı belki aylardır kullanmıyorum, aynı şekilde ınstagram'ı da. kimseyle yazışmıyorum ve neredeyse konuşmuyorum. sadece bir tane dostum var onunla konuşup görüşüyorum o kadar.

bazen "ya hiç mi dostumuz yokmuş" diye sitem etsem de bu hale alıştım ve sevdim. çünkü kişi fazlalığının insanı yıpratmaktan başka bir şey olmadığını anladım sanırım. az insan öz insan.

ben kimseyi arayıp sormadığımdan beni arayıp soranlar da çok azaldı artık. muhabbetinden hoşlandığım kimseyi terslemiyorum aslında ama taaa icq/msn zamanlarından beri başkası başlatmazsa sohbet başlatan kişi olmazdım hiç. yani yüz yüze sohbetlerde çok girişkenimdir, yazılı sohbette ve telefonla sohbette ise hiç değilim. birilerini terslemiyorsam onların muhabbetinden memnunumdur ama ben arayıp sormadıkça onların çoğunun da bir yerden sonra beni arayıp sormamasını da doğal karşılıyorum elbette. gene de var ya hala arayıp soranım, çok şükür. az ama hala var. ahaha.

hayali bile güzel.