konuşacak hiç kimsesi olmayan insan

yazacak kağıdı yeterdir.

var. ama onlarla konuşmak istemiyorum. başka birine ihtiyacım var. o biri kim? bilmiyorum. bilmediğim için de yok sayıyorum.
evet sanırım konuşacak hiç kimsem yok. kabul ettim.

istediğim her zaman bulabilirim ama bazen de istemiyorum ya, boşta bir arkadaşın olacak her zaman öyle işte yani pasif geliri olan boş gezenin boş kalfası bir tip, olacak ki hem haline şükredesin hem de kafanı boşaltabilesin.

yalan, böyle bir insan yok. herkes birilerini arayıp veya mesaj atıp rahatlıkla konuşabilir, dışarıda bir kafeye vs oturmaya davet edebilir, size çok da yakın olmasına gerek yok yani o insanın.

bence insanlar sosyalleşmeyi unuttu, sosyal medya uygulamalarının bize atmış olduğu en büyük kazıklardan biri bu. nasıl olsa o uygulamayı kullanıyor, takip ediyorsunuz veya arkadaşsınız diye o insanlarla neredeyse hiç muhabbet sohbet etmiyorsunuz, buna gerek görmüyorsunuz çünkü. bu bireyselleşme değil bildiğiniz sosyalleşme yeteneklerinizin ölmesi, halada büyüklerimiz kaç yıllık arkadaşlarını arar sorar, o insanlarla kopmazlar mesela. sabırla bu sosyal medya uygulamalarının popülerliğini yitirip ölmesini bekliyorum.

konuşacak kimsesi olmayan demeyelim de kimseyle konuşma isteği olmayan diyelim.

(bkz: sıkılıyorum sabri bunalıyorum)

hem böyle düşünüp hem de konuşmaktan ve iletişim kurmaktan keyif almıyorum çoğu zaman. yaşlanıyor muyum ne?

kendi kendine konuşur. ben de bu insanlardan biriyim. derdimi kime anlatsam anlamıyor.

ben de çocukluktan gelen alışkanlıkla kendi kendime konuşuyorum. o zaman da deli diyorlar. son kertede hiç kimsenin ne dediğini umursamamayı öğrendim. madem onlar beni umursamıyor, ben de onları ciddiye almıyorum.beni bu hale bu toplum getirdi.

suçlu olan da yine ben oluyorum. neyse işte insan içine doğacağı çevreyi seçemiyor. bizim payımıza da bu düştü.

ama ben aynı hatayı yapmayacağım. hiçbir çocuk aptal bir babayı hak etmez. böyle yazınca da kendimden hafif tiksindim. hoş kendimi pek sevdiğim de söylenemez.

konuşmaktan kastımız ne ki bizim neye göre iletişim kuruyoruz hangi insan birileriyle samimi bir şekilde içten konuşabilir konuştuklarımızı anlamayan insanlarla konuşmanın ne anlamı var ki konuşacak hiç kimsemiz olmasın daha iyi ben kendi kendime problemlerime çözümde bulurum mutluluklarımı da kendim yaşarım bu kadar basit illa birisinin olmasına gerek yok

konuşsan sanki karşı taraf anlayacak, sana hak verecek te... herkes bencil olmuş. herkes kendini düşünmekte. konuşsan ne fayda. hatta kimi zaman konuşmak insanın başına dert açabiliyor.

biz içimizde yaşamayı biliyoruz,öğrendik. böyle de sürecek.değişecek te bir şey yok.

tek geldik tek gideceğiz bu hayattan.

lan baktm da bu benim.

duvarların dili olsa da öpüşsek...

kim bilir kaç milyar insanın kabahatı. yaşamış.. yaşayan.. yaşayacak olan..

kimse kusuruma bakmasın, sosyal psikolojide insanlara merhametim kalmadı. ben kişiden yanayım. kişi/birey masumdur ve diğer tüm insanlar kötü kadın çocuğudur!

sözlükler, sosyal medya bunun için var. öyle değil mi.

kendisi de mi yok

zor günlerin bana en iyi öğrettiği şeylerden birisi de insanların gerçek karakterinin belli olması. hayatımda kötü şeyler yaşadıkça daha da yalnızlaştım.

bazen bence kafayı dinlemek de lazım. telefondan ve sizi meşgul edecek herşeyden uzaklaşıp bir gece de olsa kafayı dinleyip onlar olmadan vakit geçirmek insana çok şey katıyor. insan kendine dönüyor ve kendiyle ilgilenmeye başlıyor. elbette yalnızlık allaha mahsus sosyalleşmek lazım ama yalnızlığınız varsa onu da kaybetmeyin. gerçekten mumla arayabiliyorsunuz.