konuşacak hiç kimsesi olmayan insan

şimdi bir arkadaşım ağlayarak ses atmış. yaşadığı yer berbat bi yer ve kimsesi de yok. ben varım dedim ama çık gel dese gidemem, ağladığında göremem. öyle bir şey işte.

hangimizin var ki?
konuşmamız için dinleyecek biri olması lazım.
insanlar dinlemeyi unuttu...

insanlar insanların içinde insana hasret yaşarlar…

hemen hemen çoğu insan.
insan aklındakini tam olarak anlatamaz en iyi dostuna bile.
konuşmak rahatlatıyorsa, bir göl kenarına gidip, göle bakarak bir şey anlatmak bile rahatlatıyor insanı.
insanın istediği somut bir varlık, konuşmasına gerekte yok sanki.

konustuklarim da dert anlatma diyor.

insanoglu son bikac senede cok materyalistlesti. dert anlatma gelememcilige donduk.

ateizmin artisi, maneviyati söküp aldi bence.

suan kimse kimseyi dinlemiyor. 'ucube' diye bi z kusagi terimi cikti, herkes 'ucube' olmaya calisiyor.

#3321453
bana anlat ben dinlerim seni fare.
seninki de dertmiş derim. evet.

kendini dağa taşa vurup başka şeylerde huzur aramaya müsait olan insandır. karşıdaki bir şey demese bile sadece konuşmak bazen iyi geliyor.

size şöyle söyleyeyim: bazen konuşmamaktan sesim kısılıyor.

kendisiyle konuşsun bi zahmet.. yada kedi alsın kedisi ile konuşsun.

kendinle konuş kardeşim bunu da biz mi diyek

buyrun ben oluyorum o insan.

bazen insan gerçekten anlaşıldığını hissetmek istiyor. depresif mutsuz kayıp insandır. hayatımın bir dönemi ciddi bir hayal kırıklığı ile başa çıkmaya çalıştığım dönemde en yakınım diyebileceğim insan bile bana böyle şikayetle gelme huzursuz edeceksen evinde otur negatifsin insana bir huzur vermiyorsun diyerek iyice içine kapanmama sebep olmuştu mesela. hayatın anlamını kaybetmeye yakın insandır diyeyim. bazen çıkış yolunu ararken de artık anlamsızlaşabiliyor her şey.

benle konuşabilir

üzmeyin böyle insanları..
belli var bir biriktirmişlikleri..
vardır bir bitirmişlikleri..

efendim ben buradayım.. yok hiçkimsem

yazacak kağıdı yeterdir.

istediğim her zaman bulabilirim ama bazen de istemiyorum ya, boşta bir arkadaşın olacak her zaman öyle işte yani pasif geliri olan boş gezenin boş kalfası bir tip, olacak ki hem haline şükredesin hem de kafanı boşaltabilesin.

yalan, böyle bir insan yok. herkes birilerini arayıp veya mesaj atıp rahatlıkla konuşabilir, dışarıda bir kafeye vs oturmaya davet edebilir, size çok da yakın olmasına gerek yok yani o insanın.

bence insanlar sosyalleşmeyi unuttu, sosyal medya uygulamalarının bize atmış olduğu en büyük kazıklardan biri bu. nasıl olsa o uygulamayı kullanıyor, takip ediyorsunuz veya arkadaşsınız diye o insanlarla neredeyse hiç muhabbet sohbet etmiyorsunuz, buna gerek görmüyorsunuz çünkü. bu bireyselleşme değil bildiğiniz sosyalleşme yeteneklerinizin ölmesi, halada büyüklerimiz kaç yıllık arkadaşlarını arar sorar, o insanlarla kopmazlar mesela. sabırla bu sosyal medya uygulamalarının popülerliğini yitirip ölmesini bekliyorum.

konuşacak kimsesi olmayan demeyelim de kimseyle konuşma isteği olmayan diyelim.

(bkz: sıkılıyorum sabri bunalıyorum)

hem böyle düşünüp hem de konuşmaktan ve iletişim kurmaktan keyif almıyorum çoğu zaman. yaşlanıyor muyum ne?