normal sözlük'e ara verme sebepleri

playlistin sonuna gelmek

sözlüğün yalnızlar için olması.*

samimi bir tövbe sürecinden geçiyordum.

hayatımda başka bir şeye ara veremiyorum, nazım sözlüğe geçiyor. çalışmaya ara veremiyorum mesela. bağımlısı olduğum sigaraya da, içmeye doyamadığım çaya da, oynamamaktan keyif aldığım at yarışına da.

tanımlarım beğenilmemeye başlayınca küsüp gidiyorum* sonra kendi kendime barışıp geri geliyorum

ara değil de bazen bir tutulma yaşıyorum gibi, zihnim halkalı minibüsü gibi hınca hınç dolu ama kelama dökülmüyor. olmuyor be sözlük, kendimi ifade etmeyi unuttum ya da daha iyi bir olasılıkla buna gerek dahi duymamaya başladım.

daha alımlı, daha çekici bir sözlük vardı da, o kafa karıştırdı biraz.

gıcık olmak, sinir olmak, daral gelmesi, kal gelmesi, oyalaması, amaan yaz yaz ne olacak sanki saçma sapan düşüncesinin beyne hücum etmesi

benim için yönetim ve moderasyondan şikayetçi olmaktı. yapacağınız işe başlarım diye ara verdim. substack'te yazdım bi ara. sonra, serbest konuyla yazmak istediğim o kadar çok şey olmadığını fark ettim. iki üç şey yazdım, iş güç derken oraya da ara verdim.

ben sözlüklerden günlük geyikleri takip ediyorum. ekşi sözlük'ten çok uzun zaman önce vazgeçtim. fazla kaotik benim için. itü de kapanınca, buraya sardım. el alışkanlığı olarak tekrar burayı kontrol etmeye başlayınca, açayım da canım istedikçe yazarım. bilgi paylaşımı yapmam şart değil sonuçta dalgama bakarım dedim ve yine buradayım gördüğünüz gibi.

radyoya da benzer sebeplerle ara vermiştim. geçen gün "mal mısın olm, tavşan dağa küsmüş dağ denizde ski keyfi yapıyor" dedim, bi yayın yaptım. böyle yani mevzular. eminim ki, hepiniz çok merak ediyordunuz. sizleri sorma zahmetinden kurtarıp yazdım.*

iş / güç

veda hutbesi verme ihtiyacı