normal sözlük yazarlarının verdiği paraya acımadığı şeyler

genelde saçma sapan şeyler.
mesela bir su matarası alıp beğendiysem onun üç rengi daha, bir elbiseyi sevdiysem onun her rengi, bir anda bir hobiye başlayasım geldiyse onun tüm malzemeleri çünkü hayatımı o an o hobiye adayacağımı düşünürüm ya da sadece "tatlı görünüyor" diye aldığım birsürü şey.
mesela geçenlerde iş çıkışı markete uğradım, kasadayken dikkatimi bir şey çekti; sallayınca cayır cayır kırmızı mavi renkte ışıklar yanan, kaplumbağalı, boncuklu bir anahtarlık. büyük ihtimalle küçük bir çocuk annesinden onu almasını istedi ve annesi almadığı için kasanın yanına bıraktı. ben de yirmili yaşlarımın ortasında, avukatlık yaparak kazandığım parayla gidip o 8-9 yaşındaki kızın alamadığı anahtarlığı kendime aldım, kızı görseydim ona da bir tane alacaktım.
böyle işte, parayı yönetmekte pek iyi olduğum söylenemez ama keyfime göre saçma şeylere harcamakta çok iyiyimdir.

çocuklarım için harcadığım paraya acımıyorum. eğitim, kurs, oyuncak, kıyafet, gıda, gezi vs.. onlar için çalışıyorum sanırım.

airfryer.
kuruşu kuruşuna helal olsun. elimiz ayağımız oldu resmen kaç senedir.

yemek, kitap, mermi, ayakkabı.
gözüme gelmez hiç.

yurtdışı tatillerim. yurtdışında para harcarken buradaki keko sahil mafyası aklıma geliyor. daha bir zevkle harcıyorum.*

yıllar önce mango'dan su geçirmez bir kaban almıştım. kaça aldığımı hatırlamıyorum ama her kuruşuna helal olsun. on seneyi geçti hala giyiyorum.

kişisel temizlik ürünleri, bilgisayar parçaları veya diğer elektronik ürünler, kitap, kulaklık vb.

araba.

türkiye'nin salak araba piyasası ve alıcı kitlesi sağolsun ne kadar saçma sapan bir araba alırsan al bir şekilde zararsız satabiliyorsun.

yemek , makyaj ürünleri, kıyafet ama en çok yemek...

bir ürünün ucuz değil, kaliteli olanını tercih ediyorsam verdiğim paraya acımam.

çocuklar için harcadığım paraya acımıyorum. özellikle eğitimleri için..

takım elbise ve içki.

anladığım bu hayattan. s

her şeyden bir tane olsun ama kaliteli olsun. israfa lüzum yok.

dolap uygulamasından 2000'li yılların başlarından kalma harry potter film afişli kola bardağı almıştım 200 liraya, ona verdiğim paraya acımadım çünkü ona sahip olmak muhteşem bir şey.

adidas’ın süperstar modeli o dönem acayip popüler. heves etmişim, fiyatı da sanırım 200 tl civarı. çocuk işçi olarak günlüğü 28 liraya bir yerde çalışıyorum. para biriktirdim, heyecanla avmye gittim almaya. ama o 200 lira gözüme o kadar büyük geldi ki paraya kıyamadım. boynum bükük, gidip bir kampanyalı öğrenci döner yedim.
​ertesi gün ulus taki çıkrıkçılar yokuşundan çıkarken çakmasına denk geldim. fiyatı 20 tl. hiç düşünmeden atladım, aldım o beyaz superstarı. ayakkabı bildiğin komple kalıp plastik ama dışarıdan bakınca bayağı superstar gibi duruyor. 3. günde ayağıma bir vurmaya başladı her tarafı su topladı peçete mecete koyuyor nafile. bir de heyecandan küçük almışım, parmakları öyle bir sıkıyor ki topallaya topallaya yürüyorum. sanki hiç geçmeyecek bir pişik olmuşum gibi çile çekiyorum. akşamları işten gelince annem leğene su koyup içine kaya tuzu atardı, ayaklarımı içine sokup rahatlamaya çalışırdım. salaktım, belki hâlâ da salğım bilmiyorum.
​ama o günden beri ayakkabı alırken fiyatına asla bakmıyorum, ayakkabıya verdiğim paraya hiç acımıyorum.