profesyonel olarak yalan söylemek

yalan söylemeyi huy edinen birisinin aksine ben sadece götüm tutuştuduğunda yalan söylerim. ama nasıl söylemek bazen bende inanıyorum kendi yalanlarıma.

zamanla yalan mekanizmanızın çok çalışması sonucu ulaştığınız durumdur. artık yalan söylemek sizin bir parçanız haline gelmiştir. konuşurken herhangi bir şekilde beden diliyle veyahut ses tonuyla açık vermezsiniz. vicdan azabı duymamaya başlarsınız. profesyonel yalan söyleyebilen insanların hepsi manipülasyon yapmasını da bilirler. hatta o kadar iyi bilirler ki istemeden de olsa manipülasyon yaparlar. kimi zaman kendi yalanlarına kendileri bile inanabilirler. malumunuz, bir yalan ne kadar tekrarlanırsa o kadar gerçek olur.
edit: profesyonel bir yalancıyımdır lakin aşırı zor bir durumda kalmadığım sürece söylemeyi asla tercih etmem. daha dürüst daha gerçekçi olmuşumdur hep fakat söyletmeyin bana yalan, aksi taktirde anlayamazsınız.

plan ve programlı kişidir her durum ve olaya hazırdır. bir de bunun kurtarıcı kankisi vardır olaydan haberi olmasa bile kurtarışı yapar.

benim denizlili bir tanıdık var, adam hiç gereği yokken bile yalan söylüyor. bir yaz takılıyoruz her gün mekanlardayız, kızlar geliyor, kız yanındaki arkadaşına osman abiyi mimar olarak tanıtıyor. ben şokum. osman abi gerçekte pazarcı. sanayideki dükkanında havlu falan yapıyor. her kıza farklı tanıtmış kendini bir gün avukat, bir gün başka bir kıza “benim babam pamukkale’nin sahibi” demiş, o sıralar osman abi de pamukkale şubesinde bilet kesiyordu. işçiydi yani. “babam beni cezalandırıyor o yüzden buradayım” falan demiş. şaşkınlıkla gülüyorum bir yandan ama durumu çaktırmamak için “güzel yanları da var ya, sürekli bedava seyahat ediyorsun” falan diyorum.
yalanın sonu yok resmen.
zaten bana da engelli bileti kesiyormuş o sıralar emenike.