1.
" mutlu olurdum
eğer tabutumu kendim taşıyabilseydim. "
1910/ 1981 yılları arasında yaşayan azerî şair resul rıza imzalı 70 sayfalık eser;
dilimize ildeniz kurtulan tarafından çevrilmiş iken 1993 yılında yayınlandığı bilinmektedir. ataol behramoğlu tarafından çevrilmiş 1 şiir de yer almaktadır.
kitabımızın başında şairin yaşamına dair aydınlatma metni yer alır iken aynı zamanda başka büyük edebiyatçılar tarafından övgüyle bahsedildiği kısa cümleler de verilmiştir.
nazım hikmet'e ait bir yazı da yer almakta iken, iki şairin arkadaş oldukları bilgisi de kitapta verilmiştir.
şairin okuduğum ilk kitabı bu oldu, beklentimi tam anlamıyla karşıladığını söyleyemesem de elimi boş gönderen bir kitap da değildi.
kitabın ilk sayfalarındaki şiirlerde hümanist bir bakış açısının yansımaları görülmekte iken sonraki sayfalarda ise şair kendi içine dönüyor, hem insanlığın, hem kendisinin iyiliğini, mutluluğunu, huzurunu, bahtiyarlığını ister gibi duruyor.
yaşamın güzel olduğu kadar çetin bir yolculuk olduğunu da hatırlatıyor, ayrılığın yaman bir iş olduğunu vurguladığı dizeleri de hüküm sürüyor, ölümünden sonra kendisinden geriye neyin kalacağını bilemediğini düşündüren dizeleri de karşımıza çıkıyor.
zamanın herkesi geri alıyor olmasına duyulan kırgınlık da bazı dizelerden seziliyor.
bazı dizeleri benim için etkileyiciydi.
şairin üslubunu fazla derin bulmasam da yine de beni bir yerden yakalayan dizeler de vardı, bazı dizelerinin burnumun direğini sızlattığı da oldu.
okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.
dağlar başı dumandır,
yine dumandır, yar,
yine dumandır
ayrılığın ölümden bana yamandır, yar.
bana yamandır.
gider, vallah, bu güzellik sana da kalmaz.
her gecenin gündüzü var,
ağlama gözel, ağlama!
hangi sözüm yaşayacak benden sonra?
saat tik tak diye diye
girer ebediyete
yaşamın geri dönmeyen anları.
zaman alıp götürür insanları
bugüne dek
kimsenin dönmediği uzaklara.
ben çökersem, ardında geçmişim kalır.
sen çöksen, geleceğini gömersin.
mutlu olurdum
eğer tabutumu kendim taşıyabilseydim.
eğer tabutumu kendim taşıyabilseydim. "
1910/ 1981 yılları arasında yaşayan azerî şair resul rıza imzalı 70 sayfalık eser;
dilimize ildeniz kurtulan tarafından çevrilmiş iken 1993 yılında yayınlandığı bilinmektedir. ataol behramoğlu tarafından çevrilmiş 1 şiir de yer almaktadır.
kitabımızın başında şairin yaşamına dair aydınlatma metni yer alır iken aynı zamanda başka büyük edebiyatçılar tarafından övgüyle bahsedildiği kısa cümleler de verilmiştir.
nazım hikmet'e ait bir yazı da yer almakta iken, iki şairin arkadaş oldukları bilgisi de kitapta verilmiştir.
şairin okuduğum ilk kitabı bu oldu, beklentimi tam anlamıyla karşıladığını söyleyemesem de elimi boş gönderen bir kitap da değildi.
kitabın ilk sayfalarındaki şiirlerde hümanist bir bakış açısının yansımaları görülmekte iken sonraki sayfalarda ise şair kendi içine dönüyor, hem insanlığın, hem kendisinin iyiliğini, mutluluğunu, huzurunu, bahtiyarlığını ister gibi duruyor.
yaşamın güzel olduğu kadar çetin bir yolculuk olduğunu da hatırlatıyor, ayrılığın yaman bir iş olduğunu vurguladığı dizeleri de hüküm sürüyor, ölümünden sonra kendisinden geriye neyin kalacağını bilemediğini düşündüren dizeleri de karşımıza çıkıyor.
zamanın herkesi geri alıyor olmasına duyulan kırgınlık da bazı dizelerden seziliyor.
bazı dizeleri benim için etkileyiciydi.
şairin üslubunu fazla derin bulmasam da yine de beni bir yerden yakalayan dizeler de vardı, bazı dizelerinin burnumun direğini sızlattığı da oldu.
okurken seçtiğim bazı dizeleri bırakarak burada bir son veriyorum.
dağlar başı dumandır,
yine dumandır, yar,
yine dumandır
ayrılığın ölümden bana yamandır, yar.
bana yamandır.
gider, vallah, bu güzellik sana da kalmaz.
her gecenin gündüzü var,
ağlama gözel, ağlama!
hangi sözüm yaşayacak benden sonra?
saat tik tak diye diye
girer ebediyete
yaşamın geri dönmeyen anları.
zaman alıp götürür insanları
bugüne dek
kimsenin dönmediği uzaklara.
ben çökersem, ardında geçmişim kalır.
sen çöksen, geleceğini gömersin.
mutlu olurdum
eğer tabutumu kendim taşıyabilseydim.
devamını gör...