ruh halini anlatan alıntı

“güçlü değilim, mecburum.”

herkese söylemek istediğim şey " ya sen oksijen alıp cahildioksit veriyorsun bı sus "

fırtınanın ardından havada bu ne inandırıcı güç! yaptığım iyi işler karşıma çıkıp üzerime çullanıyor: doğrusu, benim de buna karşı koyduğum söylenemez.

yolu tutmuş gidiyorum: yürüyüş tempom sokağın bu başında, bu sokakta, bu semtte genellikle söz konusu tempodur. kapılara ve masalar üzerine indirilen tüm yumruklardan, kadeh tokuşturulurken savrulan tüm nüktelerden, yataklardaki sevgili çiftlerinden, yeni yapılmakta olan binalardaki iskelelerden, evlerin duvarları arasında sıkışıp kalmış karanlık sokaklardan, genelevlerdeki sedirlerden haklı olarak ben sorumluyum.

geçmişimi geleceğimle karşılaştırıyorum: ama ikisini de kusursuz buluyor, birini ötekisine üstün göremiyor, benim işte öylesine yüzüme gülen talihin adaletsizliğine atıp tutmaktan kendimi alamıyorum.

ancak odama girince, biraz düşünceye kaptırıyorum kendimi: ama merdivenleri çıkarken üzerinde düşünmeye değer bir şey ele geçirdiğim için değil. pencereyi ardına kadar açmamın ve bahçeli gazinoların birinde hala çalan müziğin pek bir yararı olmuyor.
franz kafka

düzelme bi geliyi bi gidiyi bi geliyi bi gidiyi bi tam bütün sıkıntılar geçecek gibi oluyo hoop gidiyi...

bu sabaha kime ait olduğunu bilmediğim bir söz ve kimin çektiğini bilemedigim resim ile başlayacağım, bu benim genel ruh halime çok uydu.

"şunu fark ettim ben artık hiçbir kaosun, kavganın, tartışmanın ortasında duramıyorum. eğer imkanım varsa öyle ortamlardan hemen uzaklaşıyorum. insanlara bir şeyleri kanıtlamak, kendimi kabul ettirmek gibi iddialarım yok. ben sessizliği, uysallığı, kendi halindeliği savunuyorum."

değişikler karşısında şaşkınlık göstermek eskimeye başladığımız kanıtıdır.

erken bunalıma girmiş bugün bazıları. neyse ruh halim nasıl? harika! hadi bakalım bir alıntı bırakayım buraya.
üflemeyin sakın dostlar! uçuyorum oh ohhhh *

biz çapkın, bağlanma problemi olan kadınların ruh hali hep böyledir.

bazısı deler geçer...

imkansız '' reddedilmiş bir mümkündür .

ölmüş ruhum bu gece faili meçhul.

..... böyle hayatı.

aşırı ben

(zülfü livaneli )
“denize mi bakıyordu, kendi içinde açılan uçuruma mı, anlayamıyordu.”

"bir köşeye atılmış bir şey, sokağa düşmüş bir bez parçası olan iğrenç varlığım, hayatı görünce kılık değiştiriyor.

yaptığım, düşündüğüm, olmuş olduğum her şey bir teslimiyetler toplamından başka birşey değilmiş;
ya ben olduğumu sandığım sahte varlığa teslim olmuşum, çünkü ondan başlayıp dışa doğru hareket etmişim; ya da soluduğum havayla bir tuttuğum koşulların ağırlığına.
gözümün önündeki perdenin kalktığı şu anda, ansızın yapayalnız kalmış, kendini her zaman
vatandaşı saydığı yerde sürgün olarak bulmuş bir varlığım. en içten düşüncelerimde bile, ben,
ben değilmişim. bu durumda, hayatın karşısında alaycı bir dehşete, bir birey olarak bilincimin sınırlarını aşan bir şaşkınlığa kapılıyorum. şimdiye kadar hatadan ve yanılgıdan başka bir şey olmadığımı, hiç yaşamadığımı, sadece zamanı bilinçle, düşünceyle doldurduğum ölçüde var olduğumu biliyorum. ve kendimi, gerçek düşlerle dolu bir uykudan uyanmış bir adam ya da bir deprem sayesinde, yaşadığı hücrenin aşina karanlığından kurtulmuş biri gibi hissediyorum.

insanın, gerçekten var olduğunu ve ruhumuzun gerçek bir kendilik olduğunu hissettiği zaman içinden geçenleri tarif etmesi çok zor – o kadar zor ki, bunu insanlara ait hangi sözcüklerle yapabilirim, bilemiyorum. hissettiğim gibi ateşim mi yükseldi, yoksa bir hayat uyuru olmaktan gelen ateşin etkisi birdenbire üzerimden mi kalktı, bilemiyorum."

fernando pessoa

ve sonunda, tek öğrendiğim şey
tek başına nasıl güçlü olunacağıydı