sanmak

dünyanın en kötü hislerinden biri, hep böyle hissede hissede içten içe tükenirsin aslında.

gerçekliğe davetiye.

çok yaralayıcı değil mi ya?

zihindeki yanilsamanin aksine acı hakikatle yuzlesme durumu. hayal kirikliginin en dip noktasi. evlerden irak…

el oğlunu ben kendime yar sandım.
yüreğime hançer de soktu gül sandım.

yanlışa sebeptir.

dere görünmeden paça sıvama yahut mevcut olmayan çocuğu don biçimi.
iletişim eksikliğini temsil ettiğini de buyuranlar var. çok konuşulmaması gerektiği gibi çok da susulmaz.

sanmakla sınanır insan, sonra da acı bir şekilde bazı şeylerin sadece kendi sanrısından ibaret olduğunu öğrenir. sanmak bazen sadece kendini kandırmaktır.

kesinlik kalıbını çatır çatır kıran bir çekiç gibidir sanmak, üstelik bunun için kimseyi de suçlayamazsın çünkü sanan da sensin sanrısına aldanan da.

sui nazara denk gelip hüsnü ile bakmak ne mümkün, akıl herkes ve her şeyden şüphe eder ve gözüm inanmaz görmeden…

insana dair en hüzünlü kelimelerden birisi bu sanmak. zannetmek sanmak yani yanılmak . sanmak başlarda öyle sanmak sonradan yanılmak . sonradan pişman olmak. hayal kırıklığı yaşamak.
sandımki . sanmak deyince insan içinde doğa olaylarını kalbini ruhunu beddualarını belkide örnek göstererek bir üzülme nefret pişman olma halini yaşıyor anlatıyor.
sanmak büyük yanılgı hem kendi adına hem onun adına.
tek taraflı bile değil.
hayvanlarda umarım böyle sanmaklı bir durum yoktur. çünkü onlara bir sanmaklı durum yaşatınca unutuyorlar akıllarında kalmıyor . yine senin yanında oluyorlar.
sanmak yenilmek gibi de kaybetmek gibi.
bir ihtimal kelimesi sanıyorum derken.
sanma , bir sesleniş beklentin olmasın akıllandım ben hallederim iyiyim güçlüyüm gibi bir şey.
sanmak hazin bir kelime demekki.

öyle bir sanıyorum ki bazen gerçek oluyor.