seçim hakkınız olsa dünyaya gelir miydiniz sorunsalı

gelirdim de türkiye'ye *ikseniz gelmezdim.

mal mıyım bile bile türkiye'yi seçeyim?

1954 yılında fransız bir babayla ghanalı bir annenin evladı olarak lübnan'da doğup fransa'ya göç etmek isterdim.

bir anket sorusu.

cevap; çok net şekilde hayır.

norveç, danimarka ya da izlanda'ya gelmek isterdim, diğer türlü gelmek istemezdim.

gelip en az beş yüz yıl yaşamayacaksam hayır.

koşulları önceden görebiliyorsak olabilir. mesela isviçrede falan doğacaksam bi düşünürüm.

tabi ki gelirdim. yaşamak isteyeceğim pek çok farklı dönem de mevcut ama muhakkak şu yaşadığımız devirde yaşamak zorunda olsaydım da gelirdim.

keşke dünyaya gelmeden önce yasanacak olan hayatın fragmanını izletseler ve bizde ona göre karar versek. hayat güzele benziyor gidelim falan desek.

baltık ülkelerine gitmek isteyenden tut, türkiye'ye asla gelmek istemezdim diyenler olmuş.
bu insanlar gerçekten dilek/dua/temenni nedir bilmiyor. hadi zürih'e, oslo'ya, londra'ya ya da bilumum aklına hangi modern ve kültür seviyesi yüksek, muasır medeniyetler seviyesini zemininde tutan bir kente gönderildin diyelim. ya kendini "help me", "ıch bin hungrig", "j'ai froid", yazılı pejmürde bir hal üzereyken kartondan hallice bir pankart tutmuş olarak bulsaydın ?

dünya güzel yer içinde kapana kısıldığımız leş ötesi leş dünyanın höt deliği orta doğuyu dünya saymayalım. bir fransa da bir almanya da en kötü bir birleşik devletler de sekiz on defa yaşarım ben.

belki de vardı, seçtik de geldik. ama hatırlamıyoruz. hatta kim bilir kaçıncı gelişimiz.
bi ihtimal.

monaco'da sade bir monaco vatandaşının çocuğu olarak gelmek isterdim. hem akdeniz havası hem fransızca ve italyanca hem de para tabi ki de.

yoo.

evet, özgürce, din anarşisi kaygısı gütmeden, tanrı nın şantajından bağımsız bir hayat formu düşlemek isterdim. bunu herkes ister. ama istemekle olmuyor. gerçekler isteklerine göre gelişmemiş bir kere. kuralı çiğnediğimde azap duyuyorum. üstüme üstüme geliyor islam. çoğu kez savaştım, isyan ettim ama kazanan daima tanrı oldu. sonunda anladımki tanrı beni kendi tarafına çağırırken ruhumun canını yakıyordu. böylelikle onun kıymetini, kudretini daha iyi anlıyordum..

hayır .

bu topraklara en uzak kara parçası neredeyse orada dünyaya gelmek isterdim.

çok basit görünen zor sorulardan birisi..
genel olarak insanların yorumlarını okumaya çalıştım; büyük bir kısım insan kesinlikle gelmezdim görüşünde, bir kısmı gelsem de bu ülkeyi seçmezdim diye düşünüyor, az bir insan gelirdim diye yorumlamışlar dünyaya gelme seçimlerimizi..

konuyu yine ruhsal perspektiften yorumlamaya çalışırsak eğer madde evreninde deneyimler edinen ruh varlığı ( bu demek değildir ki ruh varlığı başka evrenlerde de aynı anda deneyim elde edinemez) (bkz: paralel evren) kendi özünü keşfedebilme yolculuğunda hem maddeyi hem de kendini geliştirerek bu evrendeki yolculuğuna devam etmektedir ve edecektir.

dünyaya enkarne olmuş kısıtlı bilincimiz çektiğimiz zorluklar ve de yaşadığımız kaotik hayat sebebi ile bu zorlukları bile bile neden çekmiş olayım ki daha rahat ülkeler varken diye düşünerek buradaki varoluşumuzu reddetmeye meyletmektedir ve bu çok doğaldır ve nefsani bir yaklaşımdır..

fakat ruh varlığına ait kısıtlanmamış bilincin bu seçimleri yaparken mevcut ailenizi ve ülkenizi seçerken neden sonuç yasası gereği (bkz: neden sonuç yasası) göz önüne aldığı şartları ve geçmişten gelen tamamlamamız gereken dersleri şu an ki kısıtlı bilincimiz ile bilememekteyiz ve de bilmememiz gerekmektedir.

o sebeple insanın şu anda yaşadığı olaylar ve şartlar her daim her varlık için içinde bulunup, derslerini alıp tekamülüne (bkz: tekamül) devam edebilmesini sağlayan en optimum şartlardır. nasıl şu anda bulunduğunuz şartlardan daha iyi ülkeler ve şartların olduğunu biliyorsanız esasında bu şartlardan kat be kat kötü şartlarda yaşayan insanların bu dünyaya enkarne olup dersler aldığını da bilmekteyiz görmekteyiz. (bkz: afganistan) (bkz: suriye)(bkz: kuzey kore)

sonuç olarak insanın olumlu ya da olumsuz şartlara odaklanmaktan ziyade kendine ve öz varlığına odaklanarak bunu geliştirmek, ilerlemek ve de daha vicdanlı bir insan olabilmek adına çabalaması için bulunduğu tüm şartlardan zorluklardan derslerini alarak yoluna devam etmesi gerekmektedir ve hiç birimiz bu seçimleri yapmadan bu zorlu dünya şartlarına gelmedik gelmiyoruz. komando tarzı eğitim verilen dünya şartlarında bu dünya derslerini alabiliyor olmak ruh varlıkları adına da kıymetlidir ve buna inanmak zor olsa da bu deneyimleri elde edebilmek için varlıkların belli seviyelere gelebilmiş olması gerekmektedir..

velhasıl kelam kendinizi ve bulunduğunuz seviyeyi küçümsemeyiniz ve de dünyadaki varlığınıza "ama çok zor" , "fakat bu ülkenin bu dönemine gelmeyi seçerek gelmiş olmam imkansız" , " daha bir sürü rahat ülke var" gibi cümlelerin arkasına sığınmak yerine ilerlemek ve yolumuza devam etmek zorundayız..

nazım hikmet'in dediği gibi :

bu cehennem, bu cennet bizim.
bu memleket, bizim.

daha iyiye ve güzele çabalayabilmemiz ümidi ile..

gelirdim

hayat çok güzel türkiye'de sik gibi yoksa gelinir yani niye gelinmesin ama türkiye asla olmaz tabii böyle dedim ya şansıma da burundi çıkar

dünyaya gelirdim evet. ama tr de doğmak ister miydim orası ayrı mevzu