sevgili bulunca arayıp sormayan arkadaş

en sevmediğim tip. kendim de öyle olmaktan korkarım. sınırları ve dozu iyi ayarlamak gerek. arkadaşlarını silen insandan da ilişkisel olarak da hayır gelmez.

ilişki görgüsüzüdür.
iyi ki de bir sevgilisi olmuştur.

varsa yoksa kendisi ve sevgilisidir.

yüz verilmez kendi haline bırak gitsin

sevgili mi yaptım acaba lan?

gerçi sevgili yapsam da sevgilimle giderdim.
demek ki ben direkt hayırsızım.

bu konuda sevgilisi ile aramızda sıkıntı oluyorsa, ciddi bir ilişkisi varsa varsın aramasın, olumlu karşılarız.

ayrılınca da ben onu arayıp sormam.

benim tümmm erkek arkadaşlarım. hayatımın her döneminde tüm erkek arkadaşlarım sevgilisi olunca veya evlenince tırım tırım uzaklaşmıştır. saygı duymak lazım; ne yapsınlar sevgilileriyle mi kötü olsunlar! oysa bir alternatif daha var tanıştırmak, ortak arkadaş olmak. arkadaşımı seviyorsam onun sevgilisini de severim eşini de severim ama nedense hiç bu yolu deneyen olmadı. ha ayrılınca/ boşanınca da tırım tırım geri arkadaş/ dost olmaya geliyorlar o zamanda ben tırım tırım kaçıyorum. yok öyle bi dünya bebemmm. kimsenin ağlama duvarı değiliz…

sevgilisi olan arkadaşlarıyla takılıyor olabilir. sonuçta artık aranızda sınıf farkı var* onlar sınıf atlamayı başarmış, siz başaramamışsınız gibi hissediliyor muhtemelen.

benzer şekilde evliler de diğer evli çiftlerle takılıyor genelde. birbirlerine sıra sıra ev ziyaretleri, akşam yemekleri, beraber şehir dışı gezileri yada başka şehirdeki yine evli arkadaşları ziyaret etmeler.

o yüzden sevgilisi olanlar yada evlenenler genelde bekar arkadaşlarıyla ayda yılda bir görüştüklerinde illa ki onların da başını bağlamaya kalkarlar. hem okuldayken hem sonrasında hep böyle olur. yada en azından bana öyle denk geldi.

kafası karışmasın diye,
günaha girmemek içindir, anlamam ama saygı duyarım.
erkek olanlar arıyor zaten ya, zırt pırt arıyorlar kıllı kıllı ıyy*