sevginin sonu hüzündür

yadsınamaz gerçek.
sevilirsiniz, sonu hüsran. seversiniz sonu hüsran...

leyla nın mecnun(tarihteki) da öyle diyordu.

bir noktada her şeyin sonu hüzne gidiyor

birini ya da bir şeyi sırf sizi mutlu ediyor diye severseniz ilginiz bitince mutluluk yerini hüzün alabilir ama var olduğu için seviyorsanız, yoluna siz olmadan devam ettiğinde bile onu hatırladıkça gülümsersiniz.

birkaç gün içinde bana bir şeyler hisseden iki beyefendi bana ebru gündeş'ten birer şarkı ithaf ettiler.
bu nasıl tesadüf bilmiyorum..
inanın bazen karşılıksız bırakmak yaşayacağınız hüzünden daha olması gereken ve mantıklı bir tutumdur.
sevginin sonu hep mi hüzün olur, küçüklüğümden beri savaştığım şeylerden biriydi bu.
ne yeşilçam sonları ne anadolu masalları ne de o shakespeareler.
böyle bitmek zorunda değildi çok söyledim çok uğraştım
ama olmuyor galiba.
mutlu olanlar azınlıktadır ve sizler özelsiniz. bunun değeri paha biçilemez..

her başlangıcın bir sonu olur

1 gercek. en buyuk asklar en kucuk sorunlar yuzunden biter.

her şey elbet bitecek. tüm sevgilerin de sonu böyledir. hiç ayrılmasan sevdiklerinle, ölüm gelir ayırır. sonra hüzün gelir.
sevgiyi de, ayrılıkları da sevmiyorum.

katılmadığım önerme.

hüzünün işi gücü bir şeylerin başına-sonuna denk gelmektir. tıpkı diğer zımbırtılar gibi. bilimsel açıdan süreç budur ama sosyal açıdan (ekonomi-politik) denk gelişler fazlasıyla bir takım şeylere işaret ediyor olabilir. * ben hüzünün, insanın insana ettiğine sebebiyet verdiğini düşünmüyorum, bu tanrı'ya inanmak gibi olurdu.. *)

büyük yanılıyorsunuz. sevgiyi "sadece" hüznün nedeni görmek, mutluluğun tek kaynağının sevgi olduğunu bilmemek demektir.
hüzün yaşamın bir parçasıdır evet, hüzün de vardır/olabilir sevdada doğru. ancak yine sevgi ile aşılır tüm hüzünler unutmayın..

bence sevginin sonu illa hüzün değil… ama hüzün, çoğu zaman onun gölgesi gibi yanında yürür. gerçekten sevmişsen, bir şeyler bittiğinde eksik kalıyorsun. ama bazı sevgiler sessizce tamamlanır. içinde bir sızı değil, bir minnet bırakır. bazısı şekil değiştirir; kalpten kalbe geçen dostluğa evrilir. hatta bazen biri gider, ama kendinle daha derin bir bağ kurmana sebep olur. o yüzden sevgi bittiğinde illa ki ağlaman gerekmez… bazen sadece kalbin bir süre usulca susar. ama o sessizlik bile, sevmiş olmanın izidir. ve bence bu, kayıptan çok bir kazanımdır…

(bkz: bağlanma problemlerim var demenin alternatif yolları)

hayır değildir ya da temenni o yöndedir. olmasın lan bir kere de hüzün, bir kere de şöyle umutla bakalım geleceğe.

biten her şey hüzünlendirir. sonu vardır belki yoktur kim bilir.

şairin dediği gibi ya da demek istediği ya da bizim anladığımız gibi..

hüzün de sevgiye dahil.
hüzünlenenler hala seviyordur.

ya da kendine kızıyordur.

ne bileyim.

artık değil;

(bkz: sevdiğime say)