tahammül edilemeyen durumlar

birinin fikrime karsi cikmasi

gerektiği kadar zeki olmayan* biriyle iletişim halinde olmak.
geriliyorum.
bunalıyorum.

istemediğim bir şeyi yapmaya zorlanmak.

yaşamak

tahammulsuzluk. evet.

hiçbir kavgaya tahammül edemiyorum. izlediğim şeyde kavga olsa bile ileri sarıyorum, imkanı yoksa kapatıyorum. sokakta kavga edenleri izlemek bana asla keyif vermiyor, ses duyarsam camı kapatıyorum. yanımdaki insanlar kavga ediyorsa müdahale etme şansım varsa her ne olursa olsun susturuyorum, mümkün değilse odadan çıkıyorum. özne bensem beynimdeki termometre patlamış gibi hissediyorum. infilak edesim geliyor ki mümkün olsa yapardım.
eğer ki maruz kalırsam da panikliyorum, stres yaşıyorum, elim ayağım titriyor, nefesim daralıyor ve gözüm doluyor. bu çok hızlı gerçekleşiyor ve engel olamıyorum.
ülke gündemi takibini boşuna bırakmamıştım, sebebini unutmuşum ama hatırladım zaten 2 gün yoğun şekilde tivitıra bakınca.
böyle bünye mi olur? oluyor işte. dünya eppurlar için cehennem olabiliyor ama olmayacak günler de oluyor diye satırlar doluyor.

yapmacıklıktan nefret ederim. doğal olun abi. mesela karşındaki sana gülüyor, ama öyle yapmacık gülüyor ki anlıyorsun hemen. neden zorluyorsun ki? doğal davran, seni de öyle kabul edelim.

toyluktur tahammül edememek. acaele etmek de öyle. fevria hareket etmek de...
açlığa tahammül edemezdim ben. trafikte önüme atlayan herhangi birine de. kazıklanmaya ve ısrara tahammül edemezdim. zamanla tecrübe ve yaşanmışlıklar arttıkça beden ve zihin yoruluyor kanımca. bu yüzden tahammül etmek enerji tasarrufu modu gibi oluyor bir nevi. yoksa açlıktan, tafikten hatta yediğin kazıklarda tahammül sınırlarını zorlar ama asıl meselenin seni en az yıpratacak yolu seçmek olduğunu anladığında tahammül etmeyi de öğreniyor insan.