teoman şarkılarında geçen acımasız sözler

hatırlıyorum onu bazen
viski ve lazanya
parmesanı az, fesleğeni fazla

" kapıları çalmıştım
cevapsız savrulmaya
hiç atmayan kalpleriyle insanlara
ama sen farklısın
dedim, dedin ki sense
'dikkat et sadığımdır sadece kendime' "

teoman şarkılarında geçen acımasız sözlerdir.
(bkz: nasıl normal sözlük yazarı oldum)

bu hayat da bizi böyle
yakamızdan tutacaksa
hadi böyle yaşa
derken kalbimize sormuş mu

bana öyle bakma

vura vura dip oldum
ona buna dert oldum
yana yana söndüm
çelindi gönlüm
yaşamadan öldüm...

mutluluk veda ediyor ılık nefesiyle.

çok sevdiğim bir yalandın.
(bkz: gönülçelen)

dün insanlara baktım kendi kirli camımdan,
çoktan terk edilmişler yaradan tarafından.

neyin bildin ki değerini, benimkini bileceksin
bunu da tabi mahvedeceksin.

bu hayatta bizi böyle yakamizdan tutacaksa hadi böyle yaşa derken kalbimize sormuş mu

suç yok, suçlu yok
hayat böyle anladım.

midem bulanıyor, galiba dünya tuttu.

saçların mı ıslak yoksa ıslak mı yaşamak? dedim
senin için rüzgarda hep yağmur mu var?
gözlerin mi daldı yoksa sıkıldın mı sorulardan?
hiç geçmez mi gözlerinden bu sonbahar?

herhalde en iyisi şebnem ferahla olan. hayır o değil sonuncu. en güzel hikayem. onu baştan sona okuduğunuzda yanlış hatırlamıyorsam 2si de vardı çünkü tamamiyle eski bir aşk romanı okumuş gibi hissettiriyor. vaaov diyorsun bir şeyler hissettim yani. sızlatıyor hojamm. işte o acımasız sözler. hadi dinleyin de modunuz düşsün durduk yere.

bir barta buresi üstünde...

bir kar tanesi ol, bombilimin ucuna

" tatlı evin, çocukların...
sahibiysen, tuzak bunlar."

trafikte akmayan hep onun şeridiyken söylediği son şarkı elveda zalim dünyaymış.

şarkının hikayesini bilen için acıtan cinstendir.

şu şarkı baştan aşağı çok acımasızdır;

bir fahişe sabaha karşı, çok seksimişim öyle diyor
gülüyoruz yalanına, karşılıklı anlayışlı
dalgakıranlardaki banklarda, çıkardı ayakkabılarını
bak dedi köprü ışıkları, siliyorlar yıldızları
kazıyınca yaldızlarını, altlarındaki demir paslı
ateşe vermeli onları, ama her yerde yangın çıkışları

sordum niye sattın diye yoksulluğunu?
dedi elimdeki sadece oydu, niye sattın vücudunu?
daha mı kötü dedi satmaktan ruhumu?

herkes dedi merak içinde, ölümden sonra hayat var mı diye?
boşuna düşünürler, sanki hayat varmış gibi ölümden önce
sevdim seni ama bir şekilde hüzün var diye belki gözlerinde
eğer sever gibi sarılırsan da, bu vücut sana bedava

aslında derdim, çok gençsin daha
20'yim dedi ama ruhum 1000 yaşında
kayalar kesti ayaklarımı yine de
bir şey hissetmek güzel hala, bu dalgakıranda

tek başıma, bu vücutla, fırlatıldım bu dünyaya
aşk da basit, pişmanlık da, hayat hoyrat bu zamanda
şahin kuşa, kuzgun leşe, ben değil bu dünya fahişe

korkum çığlık atan adam gibi; tablodaki şakağımda ellerim
hep kaçarken tek kişilik dünyayı, ben artık nasıl severim?
anladım senin kalbin birinde, geceyle gündüz o hep seninle
sarıldı ağladı saatlerce, o yine işe gitmeden önce...

teoman - fahişe

"çok gezenin bildiğinde
çok bilenin mutsuzluğunda"