tıp fakültesinde okumak

genelde rahat hayat isteyen, geçim sıkıntısı yaşamak istemeyen gençlerin yöneldiğini görüyorum. içlerinde çok az gerçekten idealist çocuklar oluyor. ben de bir anne olarak çocuğumun doktor olmasını istiyorum yalan yok. böylesi toplumda en rahat ve garanti gelecek onda çünkü. ama kızımı ikna edemiyorum. illa annesi gibi kafasının dikine gidecek anası kılıklı.

aşırı ezber yükü, minimalize edilmiş sosyal hayat, hayatın baharında yüzleşilen ölüm gerçekliği ve sorumluluk hissi, uykusuz gecelerle dolu altı seneyi içeren aktivite.

ailesi istediği için gelenler, prestiji için gelenler, maddi kazanç için gelenler, yüksek puanı boşa gitmesin diye gelenler, insan hayatına dokunmak için gelenler.

yıllar sonra gelen o puanla nerelere gidip neler yapabilirdim farkındalığı, değdi mi değmedi mi kararsızlığı, başka bir mesleği yapamazdım muhtemelen ayması, kapanış.

uzmanlık sınavına çalışan birinin sürecine tanık olduysanız asla okumak istemezsiniz. ben tanık oldum. o masanın görüntüsü gitmiyor zihnimden.

neyse ki o anestezi ve reanimasyon uzmanlığını kazandı ve bir daha aynı stresi yaşamadı, ben de hali hazırda bildiğim doktor olmama isteğimi bir kez daha "hiçbir güç beni tıp okumaya ikna edemez!" diyerek tescilledim.

yurtdışında doğup türkiye'ye gelen ve tıp okumak istediğini söyleyen birine "türkiye buna değmez. gerçekten tıp okumak istediğine emin misin?" demiştim. anlam verememişti. hazırlık döneminde kazanamayacağını düşünüp "mühendislik mi yazsam" demişti fakat o kadar istiyordu ki doktor olmayı "saçmalama, sen doktor olmazsan ruhun şişer, dert sahibi olursun" demiştim. okulu kazandıktan sonra defalarca bırakmak istedi. en nihayet bitirdi ve fizik tedavi ve rehabilitasyon uzmanı oldu.

okumak isteyeni vazgeçirmek mümkün değil ama içinizde azıcık da olsa şüphe varsa mümkün değil okuyamazsınız.