tıp fakültesinde okumak

ders çalışma olayının asla bitmeyeceği bir eğitimi almayı kabul etme olayı.

şu yaşımda halen daha deli gibi ders çalışıyorum. sal beni sal, yaşıtlarım evlendi çoluk çocuğa karıştı, ben evde fotokopisini çektirdiğim notları ezberliyorum.

hey gidi hey.
yeneceğim seni uzmanlık. *

akılsızlıktır keşke mühendislik yazsaydım.

6 yilini hipokrat denen ne idugu belirsizin yolunda heba etmektir. biz 1 kere yeminimizi allah'a ederiz, insanlara ve sahislara degil. evet.

zamanında hacettepe tıbbı birinci sıradan kazanmama rağmen tercih etmediğimdir. yedi yıl doktor olmak için uğraş, iki yıl zorunlu hizmet, bir yıl askerlik, cerrahi branş tercih ederseniz en az dört yıl uzmanlık. 16 yaşında giriyordum. 30 yaşında uzman doktor olacağım. bir de onun zorunlu hizmeti var 32 yaş. yaşlandık baboo. ben 16 yaşında girdim odtü'ye. bir yıl kaybetmeme, bir yıl da hazırlık okulu derken 22 yaşında mühendis oldum. okurken mavraya fazla takılmasam 21 yaşında mezun olacaktım. hemen işe girdim. 24 yaşımda başmühendis bile oldum. çalışırken odtü işletmede master da yaptım. negzel de mi.
kardeşim hacettepeyi bitirdi. farabide ihtisas yaptı. benden küçük benden yaşlı.

komitenin ucundayim. iyi yanlarından bahsedebilir miyim bilmiyorum. herkes fink atıyor ortada. bahar şenliklerine katılıyor. ben ve benle beraber 150 kişi kütüphanede yer arıyor. dışarıdan senlik düzenleyen toplulukların ses deneme kontrol sesleri geliyor. hadi yazdınız okudunuz diyelim. doğudaki büyük şehirleri batıdaki küçük şehirlere tercih edin. sandığınız gibi kimse elinde keleşle gezmiyor ayrica insanları gerçekten süper. 2 senelik cikmisi olan yerleri asla tercih etmeyin. hocanın kargosu geç geldi diye geçen senekilerin fizyo soruları patlamış mesela. bu sene de şikayet ederseniz sonraki komite slayt da vermem tehditi geldi. hepsinden nefret ediyorum. bi de hava gunesliyken ders çalışmak daha bi zor. hocalarimdan da nefret ediyorum ama zaten bizi ne yapsalar da sınıfta bıraksalar diye mesai yapiyorlardir şimdi ondan göreceklerini sanmiyorum.

su soğuk ama girince alışıyorsun meselesi.

gençliğini nerede tükettin sorusuna cevabı çok düşünmeye mahal vermez. belli çünkü.

zor valla, allah yardımcıları olsun. çelik bir çalışma disiplini, dayanıklı bir beden yapısı, yıkılmaz bir ruh sağlığı gerekli. sevmeden yapılacak iş değil.

4 ay sonra başlıyorum haydi bakalım.

veteriner fakültesinde okumaktan çok bir farkı yoktur.

prestij ve toplumsal saygınlık açısından bakıldığında tıp fakültesinin yeri gerçekten ayrı. uzun ve zor bir eğitim süreci gerektiriyor; disiplinli, zeki ve çalışkan insanların sürdürebileceği bir bölüm. yıllarca süren yoğun teori ve pratik eğitimin ardından kazanılan “doktor” unvanı tesadüf değil.

doktorluk mesleği dünyanın neredeyse her yerinde geçerli bir meslek. elbette denklik ve prosedürler var ama tıp evrensel bir bilim olduğu için bilgi birikimi küresel değer taşıyor. bu da mesleği uluslararası anlamda güçlü kılıyor.

en önemli tarafı ise şu: insanların hayatına doğrudan ve pozitif anlamda dokunan bir meslek olması. bir hastanın iyileşmesine vesile olmak, bir hayat kurtarmak ya da bir acıyı dindirmek maddi karşılıkla ölçülebilecek şeyler değil. bu yönüyle hem saygın hem de onurlu bir meslek.

doktorlara yönelik saygısızlık ve şiddet ise asla kabul edilemez. eğitime, emeğe ve insan hayatını koruma çabasına değer vermeyen bir anlayışın ürünü olduğu açık. eleştiri ayrı şeydir; şiddet ve hakaret ayrı. sağlık çalışanlarına duyulan saygı, aslında toplumun kendi geleceğine duyduğu saygıdır.

acil düzeltilsin.

puanı yüksek olan herkesin yapabileceği bir eylemdir. önemli olan oradan mezun olabilmektir. kazanmakta ne var, 5 yıl mezuna kalırsın yine de girersin yani.

genelde rahat hayat isteyen, geçim sıkıntısı yaşamak istemeyen gençlerin yöneldiğini görüyorum. içlerinde çok az gerçekten idealist çocuklar oluyor. ben de bir anne olarak çocuğumun doktor olmasını istiyorum yalan yok. böylesi toplumda en rahat ve garanti gelecek onda çünkü. ama kızımı ikna edemiyorum. illa annesi gibi kafasının dikine gidecek anası kılıklı.

aşırı ezber yükü, minimalize edilmiş sosyal hayat, hayatın baharında yüzleşilen ölüm gerçekliği ve sorumluluk hissi, uykusuz gecelerle dolu altı seneyi içeren aktivite.

ailesi istediği için gelenler, prestiji için gelenler, maddi kazanç için gelenler, yüksek puanı boşa gitmesin diye gelenler, insan hayatına dokunmak için gelenler.

yıllar sonra gelen o puanla nerelere gidip neler yapabilirdim farkındalığı, değdi mi değmedi mi kararsızlığı, başka bir mesleği yapamazdım muhtemelen ayması, kapanış.

uzmanlık sınavına çalışan birinin sürecine tanık olduysanız asla okumak istemezsiniz. ben tanık oldum. o masanın görüntüsü gitmiyor zihnimden.

neyse ki o anestezi ve reanimasyon uzmanlığını kazandı ve bir daha aynı stresi yaşamadı, ben de hali hazırda bildiğim doktor olmama isteğimi bir kez daha "hiçbir güç beni tıp okumaya ikna edemez!" diyerek tescilledim.

yurtdışında doğup türkiye'ye gelen ve tıp okumak istediğini söyleyen birine "türkiye buna değmez. gerçekten tıp okumak istediğine emin misin?" demiştim. anlam verememişti. hazırlık döneminde kazanamayacağını düşünüp "mühendislik mi yazsam" demişti fakat o kadar istiyordu ki doktor olmayı "saçmalama, sen doktor olmazsan ruhun şişer, dert sahibi olursun" demiştim. okulu kazandıktan sonra defalarca bırakmak istedi. en nihayet bitirdi ve fizik tedavi ve rehabilitasyon uzmanı oldu.

okumak isteyeni vazgeçirmek mümkün değil ama içinizde azıcık da olsa şüphe varsa mümkün değil okuyamazsınız.