yazarların kendinde en nefret ettiği özellik

duygusuzluk. çoğu zaman güzel bir şey olsa da o az zaman kalan kısımdaki olay çok ağır. çok yalnız hissettiriyor.

soyle biraz dusununce baya bi ozelligim aslinda benim aleyhimemiymis. nefret demeyelim de sey eksi gibi sanki. yavas yabas fark ediyorum.
misal her halukarda iyi niyetliyimdir ama bu durumun suistimal edilmedigi zaman yok. ya da kibar ve nahif olmaya dikkat rderim ama bu da mesela cok kullaniliyor. bi zaman sonra sanki bir acziyetmis gibi basitlikmis gibi..
milsal cok ilgiliyimdir severim ilgilenmesini. ılgilendigim kisinin bunu hakkettigine inanirim ama sonunda hep istenmeyen adam ilan edilirim mesela.

var dsha bir kac ozellik de valla yanlarim agriyor anlatmsya gucum yok.

bunlari da neden yazdim bilmiyorum.

oyle.

her an her yer zırlama olayı.

cok fazla zeki olmam. evet.

acımasızca kendime saplayacağım saatlere girmiş bulunmaktayım. artık tüm iyi şeylerimi çöpe atıp, kendimden başka kimseye performans göstermeme vakti.
* * *

hayatta yaptığın en iyi şey oturup saatlerce, hep- hep içmek olmuş. sabah lokma bilmez gece tamam demez, bir de kimseyi beğenmez.

yahu, bu nasıl bir kibir, bu nasıl bir rahatlık? üç günlük güzelliğine, cebindeki iki liraya veya kimsenin sana ses etmemesine mi güvendin?

insanların gereksiz yere abartılarına kanıp, böbür dolmuşsun, bir işi de başaramadan, kendini kandırmışsın, haberin yok diyeceğim de domuz gibi var.
***

ben salagim. evet.

çok düşünmek.

çevremde neşeli, matrak birisi olarak görünen ama iç dünyasında duygusal birisi olduğum gerçeği.

(bkz: erteleme hastalığı)
ha işin sonunda, yumurta ağzına gelince iş bitirici biriyim, pratik zekaliyim ama yine de nefret ediyorum bu özelliğimden.