yazarların unutamadıkları dizi replikleri

yanındaki kim doktor suat, egonu mu taşıyor? !
doktorlar.

"bazen vedalar sevgisizlikten değil, çaresizliktendir."*

insanın hayatta bıraktığı yerden yeniden başlaması, hiçbir şey değişmemiş gibi... mümkün mü?

zamanı durdurabilir miyiz? mümkün değil.

akıp gidiyor, hem de koşa koşa...

lise defteri adlı bir diziden bu alıntı. gezinirken diziye rastladım ve daha ilk sahnesinden böyle bir alıntı ile karşılaşmak, kendi düşüncelerimi ben çok küçükken yayınlanan bir dizinin ilk sahnesinde, günlüğe yazılırken görmek içimde garip, asla unutamadığım bir soru ile tekrar karşılaşmanın hüznünü ama bu sorunun tanıdık olmasının sıcaklığını uyandırdı.

son zamanlarda hiç olmak istemediğim umutsuz, karamsar ve sinirli bir insana dönüştüm. hayatı nerede bıraktım onu dahi bilmiyorum. daha doğrusu neden bıraktım? bıraktım mı? bıraktığım yeri bulup kaldığım yerden başlayabilir miyim?

umutlu biri olduğum için birçok sorunun üstesinden geliyordum fakat artık hiç öyle hissetmiyorum. tüm canlı varlıkları sevebilecek sevgiye sahipken artık birçok şey sevilmeye değer değilmiş gibi geliyor. ki öyle.

ben sanırım hayatı öğreniyorum. bir şeyi öğrendiğime hiç bu kadar üzülmemiştim. beni bir aydınlanma hiç bu kadar huzursuz hissettirmemişti.

karanlık bir parkta şarkı söyleyen isimsiz kuş,
neredesin?
neden ağlıyorsun, ben ve sen burada tekiz.
-kim taehyung, 4 o'clock.

mutsuz olalım biz. ben seninle mutsuzluğa da varım. (bkz: behzat ç.)

fırtınada ağaçlar nasıl çatırdar bilir misin kardeş...

-en sevdiğim at karamurat,
-en sevdiğim kürt madonna,
-en sevdiğim şarkıcı serdar ortaçgil.

eğer bu alemde ali osman'a meydan okuyacaksan onun kaç tabanca taşıdığını bileceksin!

kürt bedo, öldü.
freud fethi, öldü.
faris sarıyayla, öldü.
üstün kısa, öldü.
demir görkemli, öldü.
cerrahpaşalı halit, öldü.
süleyman çakır, öldü.

“işte ben, polat alemdar. karşındayım.”

ne olmuş büyük adam olamadıysak, hayallerimizi satmadık ya.

al bundy meydan okuma sözü olarak “let’s rock”.

"tabi siz anneleri tarafından size emanet edilen çocuklara her bakımdan yetersiz gördüğünüz bir kadının annelik etmesine şiddetle karşısınız ama."

- sevim koşşş! şükru bey'in hayırsız damadı geldi!

hayat bir futbol maçıdır gibidir derlerdi. her maçın bir ilk yarısı vardır. biz o ilk yarıda yedik bütün gollerimizi, ikinci yarıya bile fırsat bırakmadan kaybettik bütün maçlarımızı.

demiştim ya hani düğünler en güzel hikayelerin başladığı yerdir diye. ben ne düğünler gördüm, ne başlangıçlara şahit oldum. bazı başlangıçlar kolay olur, bazıları sancılı. ama hayatta öyle değil mi ki zaten: mehter başı gibi 2 ileri 1 geri.

gönül dağı

eğer birinin acısını paylaşmazsan, onu anlayamazsın. ama sadece onları anladın diye, onlarla aynı fikirde de olamazsın.

anlamadım

kendine gel bihter, biz zenginiz

(bkz: karahanlı sadakatini takdir ediyor)

özlediğini biliyorum. beni adnan'ın yanında gördükçe, onun yatağında olduğumu düşündükçe kahroluyorsun.. sana bu seneki hediyem bu olsun. ömür boyu uzaktan bakacaksın bana...

sonuçta, her şeyin mahvolması için aşk iyi bir nedendir.
la casada papel: tokyo ablamız

"renkler vardı gülfem. sesler, şarkılar vardı. bazen öyle anlarımız olurdu ki, alev saçlarından kıvılcımlar saçılırdı. gözlerinden yıldızlar görünürdü. bütün dünya nurla dolardı. cümle âlem, bir kalp olup damarlarımızda akardı.
şimdi hiç renk yok"