zaman zaman gelen neden yaşıyorum hissi

özellikle de önünüzde vermeniz gereken büyük bir karar varsa, oturup tüm hayatın boş olduğunu ve yaptığınız her şeyin sonunda bir hiçlik olacağını düşünmeye başladığınızda, ufaktan bir gelir. ulan ben ne yapıyorum bu hayatta?

otobüse pinmek için kuyrukta beklerkene gelen ve delen hissiyattır.
yahu bu ne bok hayattır böyle.
istemiyorum. yeter tak etti canıma, küstüm. dersin.
otobüsün yağlı yağlı demirlerini iğrenerek tutarken gözlerin uzaklara dalar.
uyku dersin. sadece uyku..

hiç uyanmak istemediğin bir hayata gözlerini açmak mı
sonsuza kadar kapatmak mı?
ben bu hayatı
ben bu insanları
ben bu ömrü ne yapayım?
soruları hiç susmaz.
uzadıkça uzayan şu dünya sürgününe mecalim yok! deyip otopisten ani bir kararla ilk durakta inip müsait bir yere kusmak...
otopis, hayat, sen, insanlar.
artık hiçbir şeyin anlamı kalmamıştır.
arayana sorana ben bugün yokum dersiniz.
sakince tekrar düşünür ya tamam ya devam dersiniz.

olay bu. artık bir yerlerin kıyısında dolaştığınız kesinleşmiştir.
gitmek mi zor
kalmak mı meselesidir..

çoğu zaman hissettiğim duygu. sonra araya başka konu giriyor unutuyorum. sadece bana olmuyormuş neyse ki

günün çoğu zamanında aklımda ve vücudumda kol gezen histir. sonra kulaklıklarımı takarım, geçer. çünkü bence ben bu dünyada müzik dinlemek için yaşıyorum.

sahi neden yaşıyoruz neden öleceğiz belkide öldüğümüzde yaşayacağız kim bilir?

bu aralar başımda dolaşan bir his...
yani niye?

bu hisse uyuz olurum. geldiği zaman sana ne be gerizekalı der kendimi motive ederim. çünkü içimde bunu sorgulayan hissi hiç sevmem. enerjimi sömürür. beni mutlu edecek bir şey bulur ve o pislik sesi sustururum. sen kimsin zaten köpek.

derin bir nefes alın geçer.

zaman zaman değil, her zaman
bazı gecelerde değil, her gece
yalnız olduğum kalabalıklarda
senden uzak olduğum her saniye...

çok düşünmemek gerek kafayı sıyırırsınız

çok aradım, bulamadım.
şeb-i arusta damadım
belki.