zorla akıl vermek

sizden tavsiye/akıl istemeyen birine zorla akıl verme durumu. bu sene şahit olduğum bir olayı paylaşayım.

facebook'taki yardım gruplarından birine bir hanımefendi post attı. gönderinin içeriği büyük beden kıyafetlerinize talibim özetiyle açıklanabilir.

sonra köyün delisi misali bir erkek bir kadın olmak üzere 2 andaval atladı yorumlara. 4 sene önce ben de 160 kiloydum şöyle yaptım zayıfladım, çare büyük beden değil şöyle yapın böyle yapın diye kendilerine fikirleri sorulmamasına rağmen kıymetli fikirlerini beyan ettiler.

sonra bir yorum geldi. başka bir kadın üye şöyle bir şeyler karalamıştı:
izniniz olmadan profilinizi biraz inceledim. sanırım yakın bir zamanda eşinizi kaybetmişsiniz. ondan sonra kilo sorununuz olmuş gibi görünüyor. dilerseniz psikolog/psikiyatr desteğinde bulunabilirim.

sonrasında ise zaten post coştu zaten. çocuğa kreş desteği, kadına şu mağazadan sepeti gönlünüzce doldurun desteği falan derken konu o kadar güzel çözüldü ki anlatamam.

o iki çok kıymetli fikirleri olan arkadaşı ise sizden akıl değil yardım istendi diyerek gruptan şutladılar.

sözün özü bazen neyle karşı karşıya olduğumuzu bilmiyoruz. o yüzden birine sorulmadığı halde akıl verirken iki kez değil beş kez düşünmek gerek.

bazen yaşadığım herhangi bir durumu karşımdaki kişiye anlatırım. amacım anlatmak ve deşarj olmaktır. ancak dinleyici arkadaşım akıl vermeyi bana borç bilip zorlaanlatır.. la ben akıl istesem zaten söylerim niye zorla. zorla güzellik olmaz. zorlayınca da o fikir bende antipati oluşturuyor.

bence biraz sıkıntılı bir eylem..

hele ki karşındaki kişi senden daha zeki ise lan bu gerizekalı ne konuşuyor falan diye bir düşündürtüyor insana..

en doğru yol senin yolun katılıyorum.. yürü bu yol şeref zafer yolu..

(bkz: olmayan aklıyla başkalarına akıl vermeye yeltenmek)

yaşlandıkça fazla didaktik oluyoruz sanırım. yaşlandıkça insanın sesi kalınlaşmıyor aslında, cümleleri uzuyor. bir noktadan sonra fark etmeden akıl vermeye başlıyorsun. daha merhaba demeden içinde bir şey bak şimdi…diye ayağa kalkıyor.

gençken hatalar serbestti. kimse bana ben sana demiştim demiyordu. şimdi aynı cümleyi kurarken kendimi yakalıyorum "ben de senin yaşındayken…” işte o an yaşlandığımı anlıyorum. cümle geçmiş zamanda başladıysa, akıl verme ihtimali yüzde doksan..

en acıklısı şu ki; kimse dinlemiyor. ben de zamanında dinlemedim. ama bu bilgi akıl vermemi engellemiyor. aksine, daha kararlı yapıyor. çünkü artık mesele karşı taraf değil; ben içimde biriken bilgiyi bir yere boşaltmak zorundayım.

yaşlandıkça akıl vermek bilgelik olmuyor. bir tür iç boşaltma oluyor..

uzun yolculuklarda hiç çekilmiyor, herkesin aklı kendine varsa kendine sakla kıymetli arkadaş.

ancak ve ancak çok fazla değer verdiğim bir kişinin, müdahale etmezsem ciddi bir zarar görme ihtimali varsa bunu yapabilirim. bunun dışında sevimsiz kalır. hiç böyle toplara girmeye gerek yok. herkes eylemlerinin sonuçlarını kendince hesaplıyor ve göze alıyor nihayetinde. fazlası için başarılar dilemek kafi.

(bkz: akıl akıl gel çengele takıl)

akıl danışmayana akıl vermeyin, iyi niyet adı altında zarar veren bir davranış bu çünkü. herkesin aklı kendine yeter ya da yetmez, tasası size düşmesin.

daha da kötüsü olmayan aklı vermektir.

ilginç bir tabir.

özellikle tanımadığım ve bir daha görmeme ihtimalimin %90 ve üzeri olduğu insanlara hunharca yaptığımdır. özellikle promil artıyorken. böylelikle zaman daha az sıkıcı geçiyor.

napim canım karşına geçip seni anlamaya mı çalışayım? bana ne senden. sen kimsin ya? senin gramın ne çapın ne? niye seni dinleyeyim seni tanımaya anlamaya çalışayım? sen beni dinleyeceksin! ezik seni.

vay be bilinçdışını konuşturunca ortaya böyle şeyler çıkıyor demek. seviyorum seni sözlük.

sıkmayın canımı.