inşallah insan olur.

bizim zamanımızda oluyordu.

örneğin: azerbaycan türkçesi ya da nogayca şive kapsamındadır. karadeniz’de bir laz’ın konuştuğu bozuk türkçe ise “ağız” mefhumu kapsamında değerlendirilir.

gerçekten günaydın mı artık bilemiyorum. bir döngüye katılmış ve aynı günleri yaşıyormuşum gibi geliyor fakat yine de günümüz aydın olsun.

columbia üniversitesi tarafından edebiyat, müzik ve gazetecilik alanlarında verilen saygın bir ödüldür. dönem dönem her ödül gibi siyasi havadan etkilenilerek verilse de çoğunlukla adil dağıtılmıştır. 1917 yılından beri verilmektedir. 2021 yılı için 11 haziran'da açıklanacaktır.

çok sağlam taktik veriyorum uygulayın. sana bir şiir okuyacağım diyin sonra adını söyleyin. daha da nazım kalksa mezarından hava cıva.

etkileşim manyağı insanların bağımlılığıdır aynı zamanda açtığı başlık entry ile dolunca da hoşuna gider. böyle ufak şeylerle mutlu olan insanları üzmeyin. onlara fav atın.

edit:
arkadaşlar kendim için demedim fav atmayın. etkileşim bağımlısı değilim ben ,fularım var french pressde kahve içiyorum ya. (!)

boş gitme. (yemek yenmiş, masadan kalkarken)

umarım klasiktir. tek benim annem değildir herhalde bunu söyleyen.

bir de şey var bak; aldığını aldığın yere koymuyorsun.

cuma günü 1.dozunu olma ile içine dahil olduğum başlık.
bir gün kadar kolumda az ağrı oldu o kadar. tıpkı grip aşısı olduğum zamanlarda olduğu gibi.
grip olunca mahvolanlardan olduğum için 2000'li yıllardan beri her sonbahar grip aşısı olanlardanım.
sonrasında 3 evladım oldu. aşının, çocuk yapma potansiyeline bir etkisi olduğuna inanmıyorum.
ikinci dozumu da temmuz sonu olacağım inşallah. sonrası da aşı pasaportu ve
en yeni normal inşallah.
geç bit artık korona.

-dini inanclarin ve ideolojilerin birinine yakin olmasi, yada en azindan karsi olmamasidir.
-her iki aileden de uzak bir yerde yasamaktir.
-yasam tarzin az biraz benzemesidir.

yok yok sen geç ben sana bakim denilebilir.asla bu tuzağa düşülmemeli,iyi niyet sorgulanmalıdır.zaman kötü.

felsefenin önemli filozoflarından birisidir. hocası takiyettin mengüşoğlu'nu örnek almaktadır. günümüz insanlık durumu ve etik değerlerini felsefi açıdan değerlendiriyor videoda.

iki insanın birlikte yaşaması için, birbirleriyle yaptıkları her şeyin ortak olduğunu, kanunen ortaya çıkacak maddi, manevi ve insani sonuçların ikisinin ortak sonucu olduğunun devlet nezdinde bir akit ile denetim altına alınmasıdır.

buradaki amaç genelde sevgi diye adlandırılsa da aslında değildir. zaten evliliğin birbirini seven iki insan arasında olacağına o kadar şartlamışız ki kendimizi sırf evlenmek için seviyor/sevdiğimizi sanıyor ya da söylüyoruz. biliyoruz ki sevmiyor olsak evlenmemeliyiz bu şekilde evlenmek doğru değil diye bir algı olduğundan evlenmek istediğimiz herkesi bir sebepten seviyor görünüyoruz. görücü usülü ile evlendiğimizde de daha önce hiç görmediğimiz tanımadığımız insana aşık olduğumuzu iddia ediyoruz hatta.

her sevgililik evlilik yolunda karşındaki insanı tanımak amacı gütmeyebilir ama günümüzde insanlar sevgili olduklarında ve yaşları da müsaitse hemen evlilik konuşmaya başlıyor. seviyor olmak evlenmek için yeterli ve geçerli bir sebepmiş gibi anlatılıyor ve insanlar evlilik düşüncesinde olmadıklarında ilişkiyi ''ciddi'' olarak tanımlamıyor bile. buradaki ''ciddi ilişki'' kavramı da zaten evlilik düşünüp düşünmediğinin bir göstergesi halini aldı ne yazık ki.

ilişkilerde amaç sevdiğin insanla olmak yerine evlenmekmiş gibi anlatıldığından günümüzde her türden insani iletişim evliliğe varacak korkusu ya da isteği oluşturuyor. evlenmeyecek olsanız da sevebilirsiniz, sevseniz de evlenmeyebilirsiniz. her şeyi evliliğe dayandırmayın ki ilişki yaşamayı öğrenin.

zaman.

şehirdekiler zamanı kaçırıyor, köydekiler ise anı yaşıyor.

bir filmde görmüştük, arabanın egzozuna patates sıkıştırıp şaka yapıyorlardı, dedik ki biz de yapalım. kimse ailesinin arabasına kıyamadı, arkadaşlarla beraber bakkal aydın abinin arabayı gözümüze kestirdik. o zamanlar evimizin önünde pazar kurulurdu, oradan akşam patlıcan bulup arabanın egzoza soktuk, iyice de derinlere ittik.

bakkalın kapanma saatine yakın bizim balkona çıkıp olacakları izliyoruz ama tam ne olacağını da bilmiyoruz. aydın abi marşa basıyor ama araba boğulup çalışmıyor. bir deneme iki deneme derken meğer gaz ufaktan arabanın içine de doluyormuş. adam öksüre tıksıra çıkıyor arabanın önüne arkasına bakıyor, garip birşey yok.

en son gazı nasıl köklediyse büyük bir gürültüyle patlıcan o dumanla birlikte fırlayıp karşı duvara yapıştı. aydın abi indi arabadan, karşı duvarda sini büyüklüğünde karartıyı görünce koşarak kaçtı. bir süre sonra arabaya hızlıca binip gitti.

şimdi düşünüyorum da iyi ki zehirlenmedi adam ya.

olmuşa, ölmüşe bir de geri zekalılığa çare yok.

dünyanın en saçma fikri olabilir. bunun için evli olmaya gerek yok ki. öyle bir müesseseye dahil olmak anlamsız kalıyor. diğer türlü destekleyebileceğim bir görüş olabilirdi.

farklı bir evrenden kopup gelmiş olan yazarımız , kibar bir assasins gibi işini iyi bilen bir katil. resmen edebiyat ve oyun dünyası anlamındaki açlığınızı öldürüyor yazılarıyla. kesinlikle derinlemesine inceleme yapmayı seven yazarımız , gerekirse frp evreninde bir ''devil'' gerekirse bir ''lady dimitrescu''!

edebiyat aşığı , oyun tutkunu olan yazarımız geceleri sık sık görülebilirken mesaj atmanız anında hiç beklemediğiniz derecede naifliği ile sizi ''dünyanın en kaba insanı'' gibi hissettirebilecek güce de sahiptir. ayrıca ilgilendiği konulara bakarak mesleği hakkında tahmin yapamadığınız gibi ilgi alanını da ( oyun, edebiyat hariç) anlayamıyorsunuz. çünkü her şeye yeterli düzeyde hakim.

skills:
kibarlık 100/100
gamer 100/100
kültür 105/100
insanlık ∞/100
her daim sözlükte bulunmasını temenni ediyor ve sözlüğe katkılarını bekliyorum. güzel insan!
şah ve mat!

mutluyken de olur, hüzünlüyken de.
bazen sadece, "birine" sarılıp ağlamak istersiniz. ona sarılınca, her şey geçecekmiş gibi gelmesinden kaynaklı.
bazen de yine aynı "biri" sıcacık hissettirir, içiniz bir hoş olur, yumuş yumuş olursunuz o zaman da sarılmak istersiniz.
oksitosin'in(aşk hormonu) can dostudur sarılmak.
iki şekilde de iyi hissettirir.
son olarak:
"kim bilir kaç kişi ayrı yataklarda, birbirine sarılarak uyuyordur."
özdemir asaf

çok mutsuzum ben ya.
5 aydır neredeyse yeni güne uyanmak için bir neden bulamıyorum. zaten uyanmak bile istemiyorum, sürekli uyuyorum. uyandığımda yataktan çıkamıyorum. eskiden hem güler hem güldürürdüm. şimdi herhangi biri benimle konuşmasın diye kaçıyorum resmen. ne arkadaşlar ne ailem kimseyle konuşasım sohbet edesim yok. o kadar yorgun hissediyorum ki kendimi hiçbir şey için enerjim yok. sadece oturup boş boş düşünüyorum. ıçim o kadar daralıyor ki saatlerce yürümek istiyorum. yasadığım şehirden gitmek istiyorum kimse beni görmesin istiyorum.