zaman tüneli

birbirini seven insanlar tarafından yapılıyorsa sonuç, insani olarak bir ihtiyaç, mutlu olmak haz almak ve boşalmak için bir araç, türk erkekleri için bir amaç, zengin koca avcısı/kolay yoldan parayı bulma hedefindeki objeler için de bir silahtır.

mhp'nin başına geçtiğinde mehmet bahçeliye evrilip onun gibi olacaksa ne değişmiş olacak. yok eğer değişmeyecek, fikirlerinden taviz vermeyecekse adamın zaten halihazırda bir partisi var ne farkeder ki orada kalmış ya da mhp'ye geçmiş, adama oy verin işte. oy alması için illa mhp başında mı olması lazım. zafer partisine oy verilmiyor mu. mühim olan adamın fikirleri mı yoksa parti adı mı?

ulan toplasan on tane sapız şurda, vis a vis'teki hatunlar gibi yokluktan eşcinsel olup tren mi yapalım. (bkz: üçgen biçiminde birbirimize takacaz)

"bir gece ansızın gelebiliriz"

(bkz: o kendini biliyor)

halsizdir

a teşekkür ederim de bir dakika bir dakika nereye gidiyorsun? yahu... aaa gitti.

bir sabahtayım. albümüm ise (bkz: in rainbows) . eyyorlamam bu kadar.

"(bkz: kurban - sahip)"

alternatif rock müzik grubu "kurban", "sahip" adlı albümlerini 2010 yılında dinleyicisine duyurdu, o tarihten sonra müzik grubunun solisti deniz yılmaz müziği bırakma kararı alınca, kurban grubu tekrar bir araya gelemedi ve konser kültürü türkiye' de neredeyse yok olmaya başladığı dönemlerde deniz yılmaz' ın kaybolması ile birlikte hepimiz tıpkı deniz yılmaz gibi karanlık, buhranlı ve mutsuz bir çağa adım atmış olduk. kurban, 1997 yılından 2017' ye kadar oldukça aktif, eğlenceli ve dinleyicisini de memnun edebilen bir gruptu. internetin karanlık dönemi, tıpkı bizde olduğu gibi kurban grubunu da etkiledi ve deniz yılmaz' ın o şakacı, mutlu ve gülen yüzünün yerine; mutsuz, isteksiz, sorgulayan, düşünen ve pes eden bir profil çizdi. deniz yılmaz ile yüz yüze görüşüp konuşma fırsatım hiç olmadı, tanımıyorum. ünlü ve başarılı bir sanatçı olması, onun hakkında normal sözlük' de yazı yazma hakkına sahip olduğumu gerektirmiyor, bu nedenle müzik grubu hakkında yazdıklarım bağımsız; hatalı ve gereksiz, saçma olabilir.

(türkçe müzik çok nadir ve az dinleyen bir dinleyici olarak, kurban grubunu ve deniz yılmaz' ı her zaman, televizyonda, kaset çalarlarda, radyoda, müzik çalarlarımda, barlarda, festivallerde, farklı şehirlerde dinleyerek defalarca konserlerine gittiğimi yazmak zorundayım. bizler çok ciddi bir dönemin geçişini yaşadık, müzik teknolojisi ve sanatı zamanla değişti ve artık mutlu değiliz. tıpkı deniz yılmaz gibi.

mutlu olduğumuz dönemlerde, konserlerde sahnenin önünde büyük ekranda müzisyenleri gösteren bir görüntü, dinleyicinin ellerinde parlak ekranlı, internetli küçük cihazlar gözükmüyordu, ben ısrarla, inatla bütün kalabalığı yarıp en öne geçip konserini dinlemeye devam ederken, bir kağıda not yazıp deniz yılmaz'a vermiştim, notta çalmasını istediğim şarkıyı belirtip, devamında bir sürü şeyler yazmıştım, istediğim şarkıyı ve neler yazdıklarımı şu an hatırlamıyorum. ancak deniz yılmaz yazdığım şeylere karşı bana bakarak gülüp, istediğim şarkıyı çalıp, yazdığım notu da cebine atmıştı, iletişimimi gerekli yerde ve gerekli zamanda yazı ile ifade edebilmiştim. yazı yazma alışkanlığımı bırakamadığım için şu anda da yazıyorum.)

sahip albümünü uzun zamandır dinlemiyordum ve albümün içindeki das motiv şarkısı en sevdiğim şarkıydı fakat o şarkı artık bende öldü. aslında sahip albümündeki bütün şarkılar bana doğrudan israil ve gazze savaşını hatırlatıyor. kurban grubu bu günleri görerek yazmış gibi. albümde 11 tane şarkı bulunuyor, sırasıyla albümdeki tüm şarkı listesi;

hakim,
ifrit,
güneş,
soykıran,
sahip,
yobaz,
son emir,
das motiv,
mesih,
misafir,
ateş var mı?

ılk baslarda soguk olan yatakda once ice dogru kivrilarak oz sicakligini artirip sonra hafifden genleserek yatagin icinde genel sicakligi artirma yoluyla sagladigin otoritedir.

bu sirada bir onemli diger hususda yorganla yatagin komple izolasyonunun saglanmasidir.
bu mevsimde isi alis verisinin engellenmesi otoritenin saglanmasindaki en onemli etkenlerdendir.

bir sinema çıkışı, ağızdan buhar çıkaracak kadar soğuk olmak için fazla erken olduğunu düşündüğüm bir ekim gecesi dolanması sonucu.

tilburg, ekim 2023.

hayattan soğutacak kadar roleplay bağımlısı göreceksiniz indirdiğinizde ve nereye geldik aman aman derken bir de bakmışsınız hapsi boylamışsınız jajajajaja.

11 ay sonra yeniler grubuna girdim. beni hatırlayanlar özlemişler belli ki hafif bir coşku döndü. sonra sözlük profillerimden bahsettim diye ban yedim gruptan. sanırım ancak 1 yıl sonra filan tekrar girerim ciddi manada kendi ırkına düşman eden bir yer insanı. modu bulsam ruhunu sömüreceğim o derece ayar oldum. sohbetin ortasında tam herkesle iletişim içindeyken ban yemek nedir?

sırf birebir konuşacak birileri olmadığı için ve laptopu masaya kurup word'te saçmalamak zor geldiği için lotus oturuşunda oturup burada saçmalamaya karar vermiş olduğum vaktimi değerlendirdiğim ve uykumun da hangi evrende kayıp aşkını aradığını bilmediğimden dolayı vücuduma dönmesini bekleyerek acı çektiğim zamanlardan birisini yaşıyorum sadece.

osman pamukoğlu'nun dağlardaki gençlik fotoğrafları gibiymişim bir zamanlar


bu da şey olsun köyden istanbul'a gelir gelmez ilk iş boğazda fotoğraf çektiren yurdum insanı

ben 17 yaşımda ayşegül tarafından terk edildiğimden bu zamana anladığım bir gerçek olarak bakıyorum buna. o değilde ne kadar çok kız terk etmiş beni. oyuncak gibiyim yoyo gibi bir şeyim atıyorlar tutuyorlar beni buna bir son vermem lazım gerçekten. teker teker sileceğim insan ilişkilerimi ve yalnızlığımın kadim sonsuzluğunda karanlıklar yutarak boğulsam da kusmayacağım hiçbir ışık.

ben gidiyordum aslında. yaktığım her sigara ile birkaç dakika daha gidiyordum hayattan uçan dumanların kanatlarına tutunarak ölüme, hiçliğe doğru. sessizdi evet. kafelerde oturan gençliğim kadar sessiz. öylece boş boş bakışmalar. bazen tanımadığım insanlar afiyet olsun filan diyor yanımdan geçerken. acaba gerçekten dedi mi yoksa dediğini mi hayal ettim diyorum. dudaklarını takip etmiyorum ki insanların konuşup konuşmadıklarını görebileyim. gözlerine bakıyorum genelde ya da önüme. uzunköprü benim için bitmiş bir şehir artık. gittiğim hiçbir yerine tekrar gidesim gelmiyor. çarşısında oturabilecek doğru düzgün hiçbir yer yok ve bu beni çok üzüyor bir zamanlar bu şehirde yaşlanmayı hayal eden birisi olarak. şimdilerde ise yaşlanmayı hiç düşünmüyorum çünkü az çok farkındayım böyle giderse 30'u göremeyeceğimin. herkes ne güzel hayaller kuruyor bense yok olduğumu düşünerek hiçbir şey hissedemiyorum çünkü benim için mutluluk bu olmuş artık. insanların yüzlerine bakıyorum bugün ve soruyorlar ne zaman tekrar geleceksin diye. diyorum ki ben buraya bir süre gelmeyeceğim. kırklareli'yi çok sevdim. yarı yıl tatilini de orada geçirmeyi planlıyorum. bak yine sinir oldum. şerefi beş para etmez insanların hizmet ettiği yerlere giderek kendimi harcamamın verdiği bir gerginlik aslında bu evet ben diyorum yine son gelişim buralara. ama bir gün gerçekten gözlerimden fırlayacak olan öfkeyi kontrol etmeyeceğim ve kim ölürse kim kalırsa artık. lanet insanların lanet sokakları işte bu ilçe. edirne böyle değil belki merkezde ama olmadı işte. 2021 de istemiştik gerçekten merkeze taşınmayı ama gel gelelim saplandı kaldı ailem olan 2 kişi bu şehre. ve ben şimdi öğrencilik ismi verilen en büyük kandırmacanın da verdiği izin ile farklı bir şehirde üniye gidiyorum. bu beni yoruyor mu evet ama en azından gitmişim buradan ve buraya geri gelmemek istediğimin farkındayım.

istanbul'dayken her sene giderdim.
en keyifli olanı ise 2017'de olanıydı. hem mikdat kadıoğlu ile uzun uzun meteoroloji üzerine sohbet ettik. hem de edip akbayram ile tanıştım ve onunla da sohbet etme imkanım olmuştu.
hatta fotoğrafımız var. #2760347

birkaç da mesaj gelir tahminimce. kaç geceyi daha böyle bitireceğim ölmeden önce bilmiyorum.

ölmeyeceğimi bildiğim her hastalığımda lanet ediyorum bir kere daha ölüme neden deniyorsun yeterince güçlenmeden sonumu getirecek kadar?

2006 da bir cezaevi görüşüne gitmiştim. 8 yaşındaydım ve bilemezdim ki o adamı son görüşümdü o gün.