zaman tüneli

çok gaza geldim gereksiz hajsjaba

bir adam, tekne için, kral'ın dilek kapısına gider ve sarayın temizlikçisine, kral ile konuşana kadar kapıdan ayrılmayacağını söyler. üçüncü günün sonunda, halkın gözünde kötü olmamak -daha çok halk tarafından verilecek armağanlardan geri kalmamak- için kapıya gider ve adama ne istediğini sorar. adam ise, bilinmeyen adayı bulmak için tekne istediğini söyler.

kral: sen kim oluyorsun ki sana bir tekne vereyim?
adam: sen kim oluyorsun ki bana bir tekne vermeyeceksin?

halkın da "tekneyi ver" sloganları üzerine kral, "sana bir tekne vereceğim. ancak, tayfanı kendin bulacaksın, benim denizcilerim bilinen adalar için bana lazım." der, adam da kabul eder. saraydaki işinden sıkılmış olan temizlikçi kadın, asıl mesleğinin tekneleri süpürüp paspaslamak olduğunu düşünür ve gizlice adamın peşine takılır.

adam limana doğru yola koyulur. limana varınca, hangi teknenin kendisine verileceğini düşünmeye başlar. reis gelir ve sorduğu ilk soru "tekne kullanmayı bilir misin?" olur. adam da, "denize açılınca öğreneceğim. denize açılmayı becerebileceğim, benim saygı duyacağım ve bana saygı duyacak bir tekne ver bana." der.
adam: son vardığım noktayı, liman kayıtlarına geçirmeni istiyorum.
reis: "mühim olan varış değil, gidiştir" mi demek istiyorsun?
adam: kim olduğunu bilmiyorsan, kendin olabilmen mümkün değildir.
bu sohbet sonrasında reis, bir sürü onarım ve değişimden geçen bir karavelayı işaret ederek "bilinmeyen adaları aramak için en uygun tekneler yelkenlilerdir" der. fıçıların arkasında gizlenen temizlikçi kadın, beğendiği teknenin seçildiğini görür görmez çığlığı basarak "bu benim teknem, benim teknem" diye ortaya çıkar. adam da tekneyi temizlemesi ve birlikte bilinmeyen adayı bulmak için temizlikçi kadını yanına kabul eder. reis, anahtarı teslim edip yanlarından ayrılır.

temizlikçi kadın, tekneyi temizlemek için tekneye yaklaşır ama martılar saldırmaya başlar. çünkü tekne martı yuvalarıyla doludur. bazıları boş, bazıları yumurta dolu, bazılarındaysa gagaları açık yemek bekleyen yavrucaklar vardır. boş olanları denize atar, diğerlerini olduğu yerde bırakarak temizliğe koyulur.

hava kararınca, adam elinde yemek paketiyle tekneye gelir. kimseyi bulamadığı için üzgündür. çünkü, bilinmeyen ada diye bir şeyin kalmadığını ve kalmış olsa bile, evlerinin huzurunu terk edip, yük gemilerindeki güzel hayatlarını bırakarak, denizin karanlık olduğu günlerde yapmış oldukları gibi bir hayalin peşinde koşmaya ve okyanus'ta maceralara atılmaya yanaşmayacaklarını söylemişlerdir.
temizlikçi kadın: yok mu bir işin, zanaatın veya şimdilerde dendiği gibi bir mesleğin?
adam: var, ama ben bilinmeyen adayı bulmak istiyorum. o adaya ayak bastığımda, kim olduğumu öğrenmek istiyorum.
"bilmiyor musun ki, kendinden dışarı çıkıp kendine bakmadıkça, kim olduğunu asla bilemezsin."

tayfa yok, erzak yok. denize açılacak cesaret de yok. ekmek, peynir, zeytin ve şarap ile karınlarını doyurduktan sonra, uykuları olmadığı halde uyumaya karar verirler.

adam rüyasında, teknesinin denize açıldığını, kendisini reddeden tayfanın da yanında olduğunu; ördek, tavşan, tavuk, öküz, eşek, at gibi hayvanların da teknede olduğunu görür. gözleri, temizlikçi kadını arar ama göremez. son dakika vazgeçtiğini, "senin gözlerin bilinmeyen adadan başka bir şey görmüyor" dediğini anımsar. derken, gökyüzü bulutlarla kaplayıverir ve yağmur başlar. tayfa, sıkış tıkış olmaktan rahatsızdır, ilk gördükleri kara parçasına demir atacaklarını söylerler. adam ise "bilinmeyen ada ne olacak?" der ama kimsenin umurunda değildir. denizciler, tüm adaların bilindiği, bilinmeyen ada olmadığı konusunda ısrarcıdır. dümendeki adam*, kara parçası görür. denizciler, adamı ölümle tehdit ederek karaya yanaşmasını emreder. dümendeki adam hariç herkes tekneden iner, hayvanlar bile. sonra dümendeki adam da tekneden iner. yanı başında bir gölge görür, bu temizlikçi kadının gölgesidir. temizlikçi kadına sarılı halde uyanır ve kadının da ona sarılmış olduğunu fark eder.

güneş doğar doğmaz dışarı çıkarlar. pruvanın iki yanına, teknenin henüz sahip olmadığı ismi, beyaz harflerle yazarlar. öğlene doğru, cezirle birlikte, bilinmeyen ada nihayet denize açılır, kendini aramak amacıyla.

zamanı başlatırdım