zaman tüneli

#3557446
doğada 5 olduğunu eline bakarak görebilirsin hocam. ya da ayağına. ya da ne bileyim, deniz yıldızına?
kastedilen bu mudur emin olamadım şimdi ama budur bence.

çorap, ayağım üşüdü.

izlediğim en güzel animelerdendir, spor ve boks severlerin azim temalı gelişim serüveni ile işlenen bu başyapıtı izlemesi lazım kesinlikle. takamura denen deliye güldüğüm kadar çok az karaktere gülmüşümdür.

bir de izlenebilen son bölümünde öyle bir ost var ki animedeki ilgili kısımda çaldığında daha bir duygusal oluyor. dinlerken gözyaşlarını tutmak zor ya da ben ılık götlü bir sulu göz olmaya başladım bilmiyorum.

ilgili ost; home - yoshihisa hirano

ekşi sözlük'te 10 yıl ve daha fazla süredir yazar olanların, çaylaklara referans olup, yazar olmalarına fırsat veren yeni bir uygulama.
ahlaksız bir adam olsaydım, bir tane ince siyah külotlu çoraplı fotoğrafa, ekşi'de yazar olma fırsatı sunabilirdim normal sözlük'te sıkışıp kalmış hanım kızlarımıza ama neyseki ben;
değerleri olan, ve liyakate önem veren bir insan olduğum için, söz konusu ince siyah külotlu çorap da olsa, asla öyle bir şey yapmam.*

üstünde ne var?

baldwinsville, new york, usa

50 fahrenheit ve rainy

arabada beş evde on beş cümlesinin tezahürüdür.

sözlükte iyi ki tanışmışım dediğim insanlardan biri oldu kendisi. nezaketi, bu kadar düşünceli oluşu, güzel sohbeti için kendisine teşekkür etmek istediğim yazardır. hayat da sana aynı incelikle davranır dilerim.

bu çocuğun öldürülme sebebi beni toplumdan soğuttu insan her an tetikte yaşıyor sanki zarar gelecekmiş kendisine öyle yaşıyor.

doğada rakamlar veya geometrik şekiller* yoktur ama onun ilham veren temsilleri vardır. o yüzden matematik ve geometri rasyonalizmin en büyük delillerinden kabul edilir, çünkü doğada olmamasına rağmen akıl vasıtasıyla keşfedildir.

bir camianın fantezileri uğruna zedelenemeyecek, temelleriyle bu uğurda oynanamayacak kadar önemli bir ülkedir.

kadınları bilmem. ama erkekler için yapayalnız olmak değil de ecnebilerin mancave dediği kendi başımıza hobilerimizle vakit geçirebildiğimiz, insanlardan uzak bir yere sahip olmak kesinlikle ihtiyaç. hele ki türkiye gibi aşırı gürültülü ve her yerden insan fışkıracak şekilde tasarlanmış şehirlere sahip bir ülkede yalnız, sakin, sadece size ait bir ortam biraz lüks ama gerekli.

ne yapacağınız size kalmış. oyun oynamak, enstrüman çalmak, kitap okumak, bir şeyler yazmak, resim yapmak, marangozluk işleri yapmak, bitki yetiştirmek vs. her şey olabilir. gerçi dediğim gibi türkiye'de özellikle beton yığını şehirlerde ufacık dairelere sıkışmış çoğunluk için kişinin kendine özel bir odası, deposu, garajı, bahçesi olma ihtimali çok düşük maalesef.

bu eylemi, er kişisinin ailesini sevmediğinden değil, aksine sevdiği için yapması gerekli bence. çünkü kafanda binbir düşünce ve stres halay çekerken rahatlamak için tıpkı atalarımızın ava çıktığı gibi basit bir hedefe odaklanarak yalnız kalabileceğimiz bir zamana ihtiyaç duyuyoruz sanırım. atıyorum sakin bir parkta koşuya bile çıksak bir şey başarmış olma hissiyle hayatımızdaki diğer problemleri de çözebileceğimize dair inancımız pekişiyor. o yüzden erkeklerin, çok dışa dönük biri değilse, gün içinde ara sıra 10-15 dakika bile olsa yalnız kalmalarının ihtiyaç olduğunu düşünüyorum.

ek: bu gereksinimin dışa dönük insanlar için grupça yapılan versiyonları da var tabi. halı sahaya, playstation oynamaya, kahvehanede batak atmaya, içmeye, mangala falan gidebilirsiniz. bazen yakın arkadaşlarınızla olmak kendinizle vakit geçirmekle benzer psikolojik rahatlamayı sağlayabiliyor.

abd ve israil tarafından iran'la savaştırılmasa bari. zaten halihazırda her açıdan kırılganız. üstüne bu alternatif planlarını devreye sokarlarsa bir taşla iki kuş vurmuş olurlar: hem iran'ı, hem türkiye'yi ele geçirip dağıtmak.

nası yaa.. (bize niye kravat, takım elbise, traşlı, vakur, başı dik ve olanca ciddiyetle denildi peki. :)

kendini öven insan.

tokatlayasım geliyor,
öyle saçma bir şey bu ya.

beğendiğim tatlı bir anime. muazzam bir drama ve hikayesi olmasa da izlerken eğlendiriyor.
shin'in doktorla konuştuğu flashback'li sahnede çalan ve deliler gibi aradığım fakat bulamadığım ost de resmi ost albümünü yayınlandıktan sonra bulabildim.

sahneyi hatırlayıp dinlemek isteyenler buyursunlar;
memory lane - yuki hayashi japonlar biliyor bu işi, muazzam eserler.

valla bazen ihtiyaç… mesela kimseyle dertleşemiyorsun ama en azından tartışmıyorsun da…sessizlik hakim, çünkü kimse seni yanlış anlamıyor, çünkü kimse yok…hem yalnızken kimin triplerini çekeceksin? sadece wi-fi çekmesin yeter…

sabah yutkunurken boğazının bir yanının acıdığını fark ettiğin ana tekabül eden zaman.

bu sene hepimizi yıktı geçti kabul etmek lazım.
ben bir virüsü daha kaldıramam,
yoo.

vurduruyor olan insanlar iticidir cünkü arabayi itebilirler.

aklınıza ilk gelen "unutuldum mu" ise gerçekten geçmiş olsun.