zaman tüneli

küçüklük hayalim zoolog olmaktı. bir gün okuldan eve geldim ve çalışmalarımın hiçbiri yoktu. hayvanlar üzerine araştırma yapmayı çok seviyordum ama annem hepsini atmıştı.
uzun bir zaman kendime gelemedim. sonrasında istediğim mesleği çok değiştirdim.
en sonunda da arkeolog oldum.
en azından -olog kısmı tuttu.

"büyük mefkurelerin hasmı ekseriyetle adi mesudiyetlerdir"

bana hep sağlıksız beslenmenin dip çukuru gibi gelir avm yemek katında bir şeyler tüketmek. her yerden kötü yağ kokuları, binlerce insan, uğultu, toplanmamış yemek artıkları ile dolu masalar, yer bulamadığı için o artıkları bir kenara itip o masa da yemeğini yemeye çalışan insanlar... yok benlik değil.

allah korusun.

çerkezlerin kendi aralarında kendilerini adiğe olarak tanımlaması gibi gürcülerinde kendi aralarında gürcü kelimesi yerine kullandıgı kelimedir.

*

guardildo sevenleri, yazanları engelleyeceğim başlık. benim için cevap; (bkz: jürgen klopp)

duygularını sağlıklı düzenleyen insandır. öfkelenmek tabii ki normal ama öfke nedeniyle kendine, eşyalara, diğer canlılara zarar vermek normal bir davranış değil.

cahilin nadanın ömrü bitmez tükenmez
alimin dert ile yiter tükenir çağı
gafil benliğine bakar hiç kusur bulmaz
arif tutar öz narından yakar çerağı

dört kitabın şerhi sığar bir tek elife
eğer bakmasını bilir isen hurufa
devrin deccalları mülke olmuş halife
hakikat söyleyen kişi bulmaz felahı

ahmedi'yem kerbela'da bir kum tanesi
daim figan eder huzur bulmaz hanesi
ekip biçer, konar göçer, dolar vadesi
fena bulur fani canı, almaz muradı

kelenderis'in en sevdiği renktir.

ayrıca yeni bir üyenin mahlası.

şunu apış arana filan da sür bari, sen de rahatla biz de.

anında öldürülmesi gereken insanlar listemin 27. sırasında yer alıyor.

bocekleri cok severim. dokunurken korkmam da midem de bulanmaz. kuslari hic sevmem hayatta en cok korktugum hayvan turudur. umarim bi gun trafik cevirmesinde ya da milyonerde sorarlar da isinize yarar.

reçetesi olmayan hastalık.

başlık bana böyle hissettiriyor.

sözlük denilen platformda bilgi, yorum, gözlem ve mizah karışımıyla beraber hem tespit hem de tanım yapılır. ne yapalım, twerk mü yapalım?

ben değilim.

çok seneler evvel sinirlerim harap olmuşken çok sağlam sinirlerim yokken artık o öfke sinir anlaşılamama hali çaresizlik ne ise artık tabakları kaldırıp kaldırıp yere çalmıştım farklı zamanlarda.

bir kere de iş yerinde yine susmaktan yöneticiye kalemleri parçalamıştım yeter duygusu ile…

maalesef duygu ne zaman ne şekilde nasıl kendini gösterecek belli olmaz..

artık çok da sinirlenemiyorum istesem de. en azından şiddetli olmuyor.

yoldaş fikrimle geldim sana. bundan kelli bir tanımı kimlerin beğendiğini tanımın sahibi dahil kimseye göstermiyoruz. yalnızca fav’lar görünebilir olacak.

istihdam ettiğimiz bot dostlara alan açacağız. hissettirmeden birer ikişer beğeni bırakacaklar. ayan olan bot beğenisi insanı enayi gibi hissettiriyor. ciğeri beş para etmez biri, acıyarak sırtımı sıvazlıyor gibi hissediyorum. bunu ortadan kaldıracağız. yazarları, enayiliğini yüzüne vurmadan sıvazlayacağız. yalnız, mutsuz yazarları “seri artı oy veren kimliği belirsiz melek”lerle hayata ve sözlüğe bağlayacağız. kubaracaklar, aynaya bakıp “vay vay vay” diyecekler.

gel, evvelden beri sözlüklerde uygulanan bu yönteme geçelim. amerika’yı yeniden keşfetmeye ne gerek var?

sen mutluluğu hafife almayacak kadar ciddiye alan birisin.

chatgpt yine mental röntgenimi çekti,
seviyorum bu mereti.

itiraf etmeliyim ki; varoluş kaygısına yazarak deva bulacağını düşünmek kuşkusuz naif bir inanç.

topcu olacaktik tipci olduk.