zaman tüneli

henüz ilgili diziyi izlemedim ama bizim insanımızda neden her senaryo aile saadeti tadında yazılsın gibi bir beklenti var anlamıyorum. senaryo ucuz ve basit de olsa bazı sapkınlıklar da varsa oyuncu kafasına yattı ise istediği rolü oynar. herkes türkan şoray vs gibi sektörden güçlü bir adamla birlikte olup sektörü domine edemiyor.

sinir krizi olarak adlandıramasam da eşyalara zarar verdiğim çok olmuştur ne yazık ki.
şimdi düşünüyorum mesela bir insan neden duvara, kapıya, aynaya yumruk atar, neyedir lan bu sinirin?

bak yine sinirlendim ama artık kapıya, duvara, herhangi bir eşyaya saldırmıyorum.

bir ara da sinirden günlüğümü yemeye çalışmıştım mesela, ısırık izi hâlâ duruyor.
kendimi ısırdığım da çok olurdu..
bak yine düşünüyorum , bir insan kendisini neden ısırır?
vampir de değilim, bildiğim kadarıyla köpek de değilim, azcık bi sivaslılık var sadece.

ben.
işemek için olmasa bile tuvalete her girdiğimde çıkarken mutlaka ellerimi sabunla yıkarım. iman temizlikten gelir abicim.

o nasıl bir tutarsız, iğrenç, sapkın ve saçma bir senaryodur?


(bkz: jasmine)



edit 3: evet bunu yukarıya aldım. arkadaş para vererek aldığım ürünü niye eleştirmeyeyim? alla alaa. hööyt heyt ülen!

edit1: tabi ki bir diziyi & filmi izlerken kendi bakış açıma göre izleyerek başlarım. sonra toplum normlarına göre eleştiririm, ardından ahlaksızlığa sürüklenme varsa ona göre değerlendiririm.

ortada büyük bir sapkınlık dönüyorsa ona "sapkınlık" derim.
bu perspektifte bakmazsak tarihte roma'da ki çocuk genel evlerini de "o zaman ahlak yapısı bla bla" diye bakmak gerekir mi? gerekmez, hata gerekmemeli.*

edit 2: iğrenç, sapkın ev etik dışı olan bir olguya, iğrenç, sapkın demek yanlış mıdır? evet ama sözlüğe göre.

insan yaş alıp olgunlaştıkça bu tür şeylerden uzaklaşıyor.
mesela eskiden birine kızdığımda elimdeki telefonu duvara fırlatıp parçalıyordum. sonra bunun bana pahalıya mal olduğunu anlayıp elimin altında ikinci, üçüncü, hatta bozuk telefon bulundurmaya başladım. sonra duvarı telefona atmaya başladım.
duvar çok.

pedofil birleşik devletleri (pbd) yayın organlarında saldırının iran tarafından organize edildiğine dair haberler çıkmaya başladı. bu hafta içinde çin'den iran'a giden bir yük gemisine pbd deniz kuvvetlerine bağlı gemilerce seylan açıklarında el konuldu. çıfıt terör örgütü ve kuklası pdb ortaklaşa iran'a büyük bir operasyonun taşlarını döşüyorlar. bu kez bir müslümanın müdahalesi olayın büyük bir katliama dönüşmesini engelledi. ama yenisi gelecektir.
biz bu filmi 9/11 saldırılarında da izlemiştik. ikiz kulelerde çalışan hemen tüm çıfıtlar o gün işe gitmemiş, geç kalmış, ardından da uçaklarla saldırılar gerçekleşmişti. (pbd yetkillileri halen çtö'nün belirgin izlerini araştırmamakta direniyor bu konuda) bu da o şekilde çtö ve pbd tarafından organize edilmiş bir saldırıdır. yukarıda moderasyonun sevgilisi mossad ajanı çıfıtın feryatlarından da bunu anlayabilirsiniz. (mossad avustralya yetkililerini uyarıyormuş. ba ba ba ba. sen nereden biliyorsun mossad ajanı değilsen bunu?)
çtö kendi yurttaşlarını öldürür mü? evet. bunun için devlet protokolleri var: hannibal doktirini.
öte yandan ırkçı, şerefsiz bir haham da itlaf olmuş. imaj düzeltmeye (!) gitmişti sydney'e

bir çay insanı olarak zevkle kutlayabileceğim bir gün. *

babasinin mach3üdür kesin.

şiddeti desteklediğim anlarda karşıma çıkıyorlar.

engelledim heryerden, numaralarini falan da sildim belki içince yazarim diye. söz dinlerim.

panik yok!
başkasına yazıyordur zaten*

tek başıma avm yi dolaştıktan sonra gidip yine tek başıma avm de yemek yemek zevk aldığım eylemlerden birisidir

yılın son ayının son iki haftası. hayla huyla 2025'i de yedik. bir hafta sonra günlerin kısalması bitecek ve yeniden doğuş başlayacak. bunun düşüncesi bile insanı heyecanlandırıyor.
antalya'da sabahları puslu sonra açan güneşli günleri var. soğuk değil serin. iyi. hep böyle olsun.
herkese mutlu bir hafta olsun günaydın sözlük.

iç kepaze, dış "işine gelicilere", "bilmeden vaklayıcılara" hizmet eder...
manalarındaki söz öbeğimiz.

sabahtan beri akşam olsa da gitsem diye mesajla darlanma sebebim..

sabah olmuş tadını çıkar işte.. bulutlara bak, yoldan geçen arabaları say, kuş dinle.. neymiş efendim hala akşam olmamış..

başkalarını da bulaştırılmaya çalışılan... öeeaaahhkk..

çok olan hayallerimizden biri de, içinde tepe de olan bir arazi alıp ağaçlandırmak ve yabani hayata açmak.

“karanlığını da al gel,” dedi...
ben karanlığımı poşete koyamadım, ceplerime sığmadı.. o yüzden sustum..
sustuğum yerden başladı her şey..
kaç bahar geçti bilmiyorum.. bahar dediğin zaten istanbul’da kısa sürüyor..
bir bakmışsın yaz,
bir bakmışsın yine yorgunluk..
sonbaharlar daha netti, hep içimdeydi..
birine rastladım..
beni dinlediğini sandım önce, sonra anladım ki o sadece bir ayna.. konuşmadı, teselli etmedi, yol göstermedi.. sadece baktı.. o bakışta yüzümün arkasını gördüm.. sakladığım yerleri, üstünü örtüp “geçer” dediğim çatlakları.. meğer insan en çok, kendini başkasının sessizliğinde yakalıyormuş..

geceydi..

istanbul, makyajını silmeden yatağa giren bir kadın gibiydi.. yorgun, dağınık, güzel ve biraz küskün..
sokak lambaları bana annem gibi baktı.. azarlamak için hazır.. “büyüdün ama hâlâ kırılıyorsun,” der gibi..
ben yürüdüm, içimden taşanları dökmeden..
her dökülüş biraz rezalettir sonuçta..

takvimler bir yerlerde hâlâ asılı duruyor.. hangi seneydi bilmiyorum.. istanbul sustu.. gece geri çekildi ve görevini tamamladı..
karanlığımı yanıma alıp devam ettim.. ona bir isim verdim..
hadi dedim sonra..

yol bekler...

halbuki ise pozitif olmak daha az endişeli ve daha mutlu olmak demektir.

makul olanı yapmıştır. neden hz isa muamelesi yapıyorsunuz ki hatta yazma demesini bile beklememek lazım tavrından anlar ve bekleme yapmazsın.