zaman tüneli

geldik, söz verdik; yine yalnız kaldık.

tolstoy’a beslediğim saygıyı başka hiçbir yazar için duyamam sanırım. romancılığı falan bir kenara, toplumsalcılığıyla edebiyatın referans noktası konumunda benim için.

edebi herhangi bir çerçevenin sanatta özgürlük, bağımsızlık, verili kategorizasyona meydan okuma, yenilikçilik vs bağlamda ele alındığı her an “ya tamam da kardeşim az bi ciddi olun lan” gibi bir ölçü belirliyor zihnimde.

sanatı topluma hizmet ve fayda ölçüsüne vurabilmenin meşru zemini gibi benim için.

diğer dallardan farklı olarak, batının tasallutuyla, edebiyatta klasiğin “babalara saygı” yahut tarihselci okuma malzemesine indirgenmesinin önündeki en büyük engeldir bana kalırsa. hem de sırtını kiliseye veya seçkinciliğe yaslamadan.

korkunç bence
ay sakallı karizma adam gördüm kasada bi konuştu
...
bebek sesi???
o an her şey durdu
berbat.

bugüne kadar okuduğum en kafa açıcı ve en orjinal romanlardan. gerçekten rafine zevki olan okurlara hitap eden cinsten bir öykü.

tanıma gelirsek;

bir bedenin altında yaşayan iki zıt kutbu anlatan robert louis stevenson romanı. 1886 yılında basılan roman stevenson'a büyük ün kazandırmıştır. stevenson kafkavari bir yaklaşımla eseri yazdıktan sonra yakmaya karar vermiş fakat sonradan fikrini değiştirerek yeniden gözden geçirerek şu anki haliyle yayımlamıştır. roman, iyilikle kötülüğün savaşını konu edinen mitsel öykülerden izler taşır. hayatının her anında iyilik ile kötülük arasında gidip gelen bir ana karakter ekseninde kurgulanmıştır. stevenson'un zeki ve akıcı anlatım dili uzun süre etkisini koruyacak ve zaman içerisinde beyaz perdeye de uyarlanacak kalıcı bir eser oluşturmasını sağlamıştır. sadece sinemada değil aynı zamanda tiyatro sahnelerinde, çizgi filmlerde de bu ölümsüz eser konu edinilmiştir.

ve uykunun bile seni istememesi
lağnet gele böyle hayata yaa

kolombiya’da bi kartel idi. çok can yaktılar ama milyonlar kazandılar. abd ve kolombiya devleti bunlardan çok para istedi. pasta paylaşılmayınca kavga çıktı. önce gacha gitti, sonra diğerleri. escobar ilkin taktiksel olarak savaşı kendi lehine çevirdi ama bazı hataları sebebiyle (bombalama, suikast vs.) halk ona sırtını döndü. neticede o da mefta oldu ve hikaye sona erdi.

sabri ugan ve fikret engin abilerim..

kalbime ağrılar giriyor düşündükçe. bu güzel insanlar vakitsiz ayrıldılar bizden.
niye ben yaşıyorum mesela. faydasız adam olarak. neden onlar yaşamıyor. adaletsiz dünya.

haklıymışsın.

(bkz: monica bellucci) ile muhatap olmadığım sürece olmayacağım erkektir.

ben binerim gemiye
biletçiden habersiz
ben yolculuk ustasıyım
her geminin tayfasıyım
benim dünyam kuşbakışı
ben geminin martısıyım

ferhan şensoy

yalancıyı silkseler hayatına gay olarak devam eder. kadına, kıza neyim ihtiyacı kalmaz.

bazı anlar,
bazı tanışmalar böyle hissettirir
ilk kez duyuyor ve hiç bitmeyecek bir şarkı gibi...

nasıl yani. ona öyle geliyor olamaz mı? ohhoooo. oynamıyom ben.

en son güzel diye niteleyebileceğim bir kadın gördüğümde dinozorlar gökyüzünden gelen kocaman bir alev topuna mal mal bakıyordu.

elektrikler kesildi.
sizin orda da öyle mi?

çok fena kar yağıyor, okullar tatil mi?

asgari ücret zammı belli oldu mu?

masterchef'te şampiyon kim oldu?

soru bitmez bizde.

gel gel gel kartele gel! karteldekiler kan kardeşler. evet, kartel denince aklıma bu geliyor.

14- vatan şaşmaz

madellin karteliyle iyi geçinirlerdi. sonra hırslarından düşman oldular. escobar öldürülünce üç-beş sene meydan bunlara kaldı. abd bunları koparamadığından üstlerine gitti ve yavaşça bittiler.

etme etna. akış akmıyor lav akıyor.
buradan