zaman tüneli

sevişme kir üreten bir etkinlik değildir. (tabii tarafları ona kendi kirlerini taşımamışlarsa.)

10 dakika bana yetti.

ben problem izleyenlerde değil susanlarda.*

neye göre üstün? uydurma başlık. hangi konuda üstün mesela?

kendine saygısı olan bir insanın son yapacağı şeydir. hatta yapmasın.

netflixte paylaşılan son cem yılmaz gösterisi.
bir önceki gösteride, temponun düşüklüğü ve sakinliğinden, artık yaşlandı derken bu gösteri gerçekten 2000li yıllardaki gösterileri hatırlattı yeniden. gayet komik ve akıcıydı. sadece bana mı öyle geliyor bilmiyorum ama artık eskisinden fazla küfür ediyor. 2000li yıllardaki gösterlerde, bir tat bir doku, cmylmz, fundamentals vs gösterlerde bu kadar küfür ettiğini hatırlamıyorum. bu gösteride gerçekten bunla ilgili çok eleştiri aldığını söylediği halde aşırı derecede küfür ediyor.

kuyumcuların önünde dolanıyorsanız doğru kişidir.

formülü olmayan sorunsal. saçmalık.

bizler ölüm döşeğine geldiğinde ülkenin nüfusu yaklaşık yarıya düşecek. tabi göçmenlere vatandaşlık verilmezse.

gelecek nesle bırakılan miras da bu.

bu, tek yanlı bir anlama, saptama konusu değil. o kişinin de öyle algılayıp, ancak birlikte uzun ve mutlu bir ömür sürmekle anlaşılabiliyor..(en azından ben öyle anlayabildim.)

göreve başlarken yaptığı konuşmada bireyciliğe savaş ilan etmiş. abd'ye kollektivizmi dayatacakmış. video

günün birinde indirecekler bunu o kesin. ancak öldükten sonra kahramanlaştırılmaması için önce sıçıp batırmasını bekleyeceklerdir.

ben varım başka var mı

getiri olarak bilemem ama zahmet ve çevre güvenliği açısından daha temiz olduğunu tahmin ediyorum.
getiri olarak bir çok şey var ülkemizin kâr edebileceği ama maalesef bizde herbokolog da çok olunca getirilerin önü tıkanıyor.

haa bu herbokologlar sadece bize özgü de değil.
misal almanya.
ukrayna-rusya savaşı öncesi bütün nükleer santralleri kapatmaya başladı.
sonun da enerji yetmedi, ne oldu. doğal gaz akışı da kesilince kömür üzerinden elektrik üretmeye çalıştılar. bu daha da çok zarara sebebiyet verdi.

işi benim yada başka herbokologlara değil de bilim insanlarına bırakırsak ve onlara inanırsak daha az problemle uğraşırız.

yarasa bokuna gelince.
sermaye sahipleri kimyasal gübre satadursun bunun bize zararlı olduğunun propagandasını yapar ve bizde yeriz. kimyasal gübrenin zararları, altını çıkarken verdiği zarar göz önüne alındığında doğa dostu olduğunu öngörebilirim.

hepimizin varoluşunun ayrılmaz bir parçası anlam arayışıdır; belki de yalnızca insana özgü olan budur. çünkü bizler, dünyada olup bitenlere yalnızca tanıklık etmez, onlara anlam da yükleriz. modern insanlar olarak, anlamdan yoksun olduğu söylenen bir evrende anlam bulmaya adeta mahkûm edilmişiz... franz kafka’nın “huzur mu istiyorsun? az eşya, az insan” sözü, bu mahkûmiyetin içindeki bir kaçış arzusunu fısıldıyor bana. kalabalıklar, eşyalar, hız ve beklentiler arasında sıkışmış ruhum, bazen yalnızca sadeleşerek nefes alabileceğini hatırlamak istiyor. tam anlamıyla yapabiliyor muyum? hayır...*
canım yunus emre’nin “ete kemiğe büründüm, yunus diye göründüm” dizeleri, insanın yalnızca görünen bedenden ibaret olmadığını anlatır ve çok vurucudur. bu sözlerde, benliğin daha derin, daha aşkın bir boyutla temas etme isteği vardır. modern insan olarak ben de, maddi dünyanın dayattığı kimliklerin ötesinde bir “ben” arıyorum. sahip olduklarım arttıkça değil, gönlüm hafifledikçe kendime yaklaştığımı hissediyorum. yaşadığımız dünya bize ne kadar bunun tam tersini dayatsa da... yunus’un dediği gibi, “bunca varlık var iken, gitmez gönül darlığı”; demek ki eksiklik, dışarıda değil, içimde...
bu noktada japonların wabi-sabi düşüncesi aslında kafamdaki sorulara net bir cevap verirken, bana başka bir kapı daha aralıyor. kusurdaki güzelliği, geçiciliğin içindeki anlamı fark etmeyi öğretiyor. her şeyin benim de, hayatın da eksik, fani ve kırılgan olduğunu kabul etmek, tuhaf bir huzur getiriyor. mükemmel olmaya çalışmaktan vazgeçtiğimde, olduğum halimle var olabilmenin dinginliğini hissettiriyor. belki de anlam, tamamlanmışlıkta değil, eksik olmayı kabullenebilme cesaretindedir...
modern dünyanın gürültüsü içinde, yunus’un sade diliyle, kafka’nın yalnızlığıyla ve wabi-sabi’nin sessiz bilgeliğiyle şunu öğreniyorum; anlam, dışarıda hazır bir cevap değildir. o, benim kendi içime doğru yaptığım yolculukta, sorularıyla birlikte yürür. azaltarak, yavaşlayarak ve kusurlarımı sevmeyi öğrenerek… belki de anlam dediğimiz şey, tam olarak bu arayışın kendisidir.

kar yağdı diye dünden beri elektrikler yok, haliyle sular da kesildi, telefon da zar zor çekiyor, hoş geldin 2026. neyse manzara güzel.

www.instagram.com/reel/C9b9...
bu da bi görüş.

gübresini bilemeyiz de.. çorbası tutmamıştı malum..

bastır bastır bastır bastır, çektir çektir çektir çektir... üffff biri beni roman düğününe ışınlasın.

şimdi her şehre 2- 3 önivetsite açar, her lise mezununu öniversitede okutur ve iş vermezsen ne olur gakko?

içimizde ekonomiyden, psikolojiden ve sosyolojiden eyi anlayan arkadaşlar bunu net görür ki ,bu genç okulda bir kızla etkileşime girecek, o kız o gençten belli bir standartta hayat kalitesi isteyecek.

sen, ülkedeki tüm gençleri öniversite okut, aynı anda da hizmet sektörünü mültecilerle doldur. öniversiteden çıkan genç böyük hayaller kursun; lakin hizmet sektöründe iş bulmak için bile mülteci ile rekabet etsin. mezun gencimiz müyendist, sevdiği kız müyendist; ama iş yok atama yok. kız çekip gidiyor, gencimizin yaşı 25. askere gidiyor. askerden geliyor, iş yok, atama yok. öz güven yok. hayata küskün, kızgın bir şekilde hizmet sektöründen kendine iş bulup çalışıyor.

bu arada , devletin başındaki dindar kimlikli siyaset bunlara neden olduğu için, dine ve dindarlara karşı da öfkeleniyor, gencimiz.

sonuç olarak, kendi ülkesinde perişan olan mülteci, türkiyede ekmeği görünce ve yalnızlık psikolojini de tadınca fareler gibi ürerken, irdelenmiş ve horlanmış gençlerimiz evlenemiyor, çocuk yapamıyor.

bu bir proje değil de ne büzzüzüğüne gadahayım!

arabanın sol koltuğuna neden bu kadar maskülen bir rol biçiliyor hiç anlamıyorum. makine bu yahu, bulaşık makinesini nasıl kullanıyorsam onu da öyle kullanıyorum.