zaman tüneli

"oturmak" ve "osurmak" kelimeleri, her ne kadar ses olarak birbirini andırsa da, köken olarak oldukça farklı ve ilginç hikayelere sahiptir. her ikisi de özbeöz türkçe kelimelerdir.
​işte bu iki kelimenin etimolojik yolculuğu:
​1. oturmak
​bu kelimenin kökeni, eski türkçe'deki ol- (olmak, bulunmak, durmak) fiiline dayanır.
​gelişim süreci: kelimenin en eski biçimi oltur- şeklindedir. buradaki -tur- eki, fiile süreklilik veya ettirgenlik katan bir ektir.
​anlam kayması: zamanla "bir yerde durmak/bulunmak" anlamından, fiziksel olarak "bir yere yerleşmek" ve bugünkü "oturmak" eylemine evrilmiştir.
​ses değişimi: türkçenin tarihsel gelişimi içinde kelime ortasındaki "l" sesi düşmüş ve kelime otur- halini almıştır.
​tarihsel kayıt: orhun yazıtları'nda (8. yüzyıl) "olturmak" şeklinde, tahta çıkmak veya yerleşmek anlamlarında sıkça geçer.
​2. osurmak
​bu kelime, dilbilimde yansıma (onomatope) dediğimiz, doğadaki seslerin taklit edilmesi yoluyla türetilmiş bir kelimedir.
​köken: kelimenin kökü, çıkan sesi temsil eden os sesidir.
​ekler: bu ses köküne, fiil yapma eki olan +ur- eklenmiştir.
​tarihsel kayıt: kelimeye kaşgarlı mahmud'un ünlü eseri dîvânu lugâti't-türk (1072) içinde rastlıyoruz. orada da aynı anlamda ve benzer bir formda (osur-) kaydedilmiştir.
​benzer yapılar: türkçede buna benzer ses taklidiyle oluşan pek çok kelime vardır (aksırmak, öksürmek, tıksırmak gibi). buradaki "-ur" eki genelde bir sesin dışarı çıkışını ifade eden eylemlerde görülür.