zaman tüneli

türkçe konuşamayanların kurduğu eski bir türkçe rap grubudur. üretimleri ve zamanındaki öncülükleri sebebiyle kendilerini takdir etsem de, müzikleri ve sözleri bence rezalet ötesiydi. öyle olduğu için de çok uzun ömürlü olamadı maalesef.

çok beğendiğim 2025 yapımı dram filmi. ingilizce adını da yazalım, kafa karışıklığı olmasın. (bkz: our girls)

film bir anne kızın yanına gelen başka bir anne kızla tanışmaları ve kaynaşmasıyla başlıyor. kızlar küçük. muhtemelen yaşları 3 4. ilk sahnede bile sarışın kızın diğerinin yüzüne kürekle vurması bize bir işaret. etiketleme ilk sahnede izleyiciye sunulmuş. küçük sarışın çılgın yalan söyler, kumral kız arka planda kalır ve hiçbir zaman doğrudan şaşmaz. filmin devamında görüyoruz ki bu iki aile bir tatil geleneği oluşturmuş. her yaz ortak aldıkları bir evde bir hafta beraber tatil yapıyorlar. filmin kırılma noktası ise iki ergen kızlarının bir kaza yapmasıyla oluşuyor. burada bile sarışın kızın annesi kesin benim kızım bir şeyler yapmış ve kazaya sebep olmuştur diye düşünüyor. işte çocuğumuzu gerçek anlamda tanıyamama ve onların ailelerinin yanında oluşturdukları kişiden bağımsız bir var oluşla dışarıda bir karakter inşa etmelerine çok güzel bir örnek. çocukların bu iki zıt halini bir arkadaşının evine misafirliğe gidip onu ailesinin yanında gözlemleme şansına erişenler daha iyi anlayacaktır. iki bambaşka insan sanki.


film ergenlik ve büyüme sancılarının yanında çok önemli bir şeyi de anlatıyordu. en azından beni bu yönü daha çok etkiledi. ebeveynler. özellikle anneler. * çocuğunun sana göstermediği o yanıyla tanışma, o endişe ve aradaki bağın sanıldığı gibi olmaması gerçeğiyle yüzleşme. (ki bu(u: çocukların hali) aslında çok doğaldır ama ebeveynler çocuklarının her düşüncesine nüfuz etme gibi bir hastalığa sahiptirler içgüdüsel olarak) bilmedikleri bir yönünün olması onları her zaman sarsar. saygı duy işte kardeşim. sinir etme insanı. neyse. çocuk için her şeyi yapmaya hazır oluş hali, histerik bir duygusallık, ebeveynler arasında olan rol yapmalar ve çocuğa etkileri, çocuktan vazgeçme eşiği ve daha bir sürü şey. çok beğendim. oyunculuklar, hikayenin işleniş şekli beni mutlu etti.


ayrıca filmin çekildiği yer itibariyle de etkilenmemi engelleyemezdim. içimdeki köylü yüce dağlar, yeşil çimenler görünce tarhana kaşıklama isteği ile doluyor. hemen o çayırlara çıkıp bayır aşağı koşma isteğime karşı koyamıyorum.

veri merkezleri soğutma için devasa miktarda enerji ve su harcamaya yol açıyor. çözüm uzay'da soğutma. ne de olsa lazer ışınıyla veriler sorunsuz taşınabiliyor. google projeye başladı bile:
buradan

dünya yapay zeka veri merkezleriiçin dar geliyor, sınırları sorun yaratıyor. düşün bak...ba ba ba baaa.

sadece gevezelik yapmak için sizi kendine kurban seçmiş bir amca olabileceği kadar, huzurunuzu kaçırmak istemeden sizle konuşabilmenin yollarını aramak isteyen bir amca da olabilir...

bazı amcalar rahatsızlık vermek istemediklerini belli eder gibi sorar, müsaade var mıdır? şu nahifliğe bakar mısınız? heyy be, kaldı mı böyle amcalar...
hayatın nice çetin yollarından geçmiş oldukları tavırlarından anlaşılan insanların bu tarz inceliklerinde kendilerinden genç insanlara göstermek istedikleri bir şefkat saklı gibi geliyor bana. çünkü yaklaşımdaki hassasiyet bunları içeriyor.

yakın zaman önce benim de güzel yürekli bir amcayla faydalı, hoş bir sohbetim oldu. samimiyetle açtım ona içimi, sıkıntılarımı.
hiç de huyum olmamasına rağmen...
çünkü yargılayıcı değildi, anlamak isteyen, samimi, sıcak bir tavrı vardı. tanımadığım, bir daha görmeyeceğim insanlara bile, bana bir zararı dokunmayacak olsa da içimdeki şeyleri söyleyemem, yüzeysel konuşmaktan öteye geçemem, kıramam kabuğumu, kasılırım, rahat olamam, gevşeyemem. böyle biriyim işte.. amca bunu anlamıştı. bu yüzden buna göre yaklaşmıştı.

neler yaptığımdan, yapamadığımdan konuştuk.. çevresinde benimle benzer durumda olan tanıdıkları olduğundan bahsetti, karşısındaki insanı rahatlatan bir yaklaşımı vardı.

bir insana yapılabilecek en büyük iyiliğin, o kişinin içinde bulunduğu psikolojiye doğru bir bakışla açıklık, anlaşılırlık kazandırmak olabileceği fikrine sahip biri olduğunu düşündüm.

benden kendimle ilgili gerekli bilgileri aldıktan sonra bana bir ayna tuttu,
konuşmayı laf kalabalığına boğmadan ustalıkla yaptı bunu.
düşünceleri konuşmasının temposunu belirliyordu. bazen en doğru cümleyi tasarlayan zihni konuşmasında bir kaç saniye için duraklaması gerektiğini ona emrediyordu. onun berrak cümlelerinin hafızamdan silinmesi belki de bu yüzden mümkün olmadı...

senin köklü sorunun değersizlik hissi değil evlat, dedi.
uzun süredir kendine verdiğin sözleri tutamamış olman.
insanın özsaygısını yerle bir eden budur. dedi.

sen bozuk değilsin, eksik de değilsin.
ama askıya alınmış bir hayatın içindesin. dedi.

değişim için adım atmak sana zor geliyor. çünkü, sabah kalkmak, yapmak istemediğini yapmak, kendinle pazarlık etmemek, içindeki boşvermişliğin sunduğu 'sahte huzuru' tehdit ediyor. dedi.

tanıdığın, tanımadığın insanlardan kaçıyorsun, çünkü halini beğenmiyorsun, kendini kimsenin karşısına çıkabilecek biri olarak görmüyorsun, eleştiriyorsun,
fakat yapman gerekenler hep gözünde büyüyor,
başlayamayınca kendine saygın düşüyor,
saygın düştükçe kaçıyorsun,
kaçtıkça yükün artıyor.

şu halinle de görüleceksin.
ve sen diyorsun ki,
ben görülmesi gereken biri değilim.
bu yüzden geri çekiliyorsun, kaçıyorsun, saklanıyorsun.
bir şey yapmadıkça, ben sorumluluk alıyorum demedikçe kendine saygı duyamazsın,
kendinle barışmak için kayıtsız şartsız mücadele etmelisin, tek senin değil, her insanın ilacı bu. dedi. ve sırtımı sıvazladı...

teşekkürler amca. bana bildiklerimi. ama bildiğim halde bugüne kadar cümleye dökemediklerimi o güzel üslubunla açıkladığın için.. teşekkürler...

ortamlarda ya da dyalogtayken..kendimi anlatmaktan, güzelliğimden, sevimliliğimden, prensesliğimden bahsetmek istemem.. bunları böyle istemediğimi anlatırken mecburiyetten kullanılabilecek kelimeler oluyor kendileri.

what the hell am ı

özellikle sabahları sorarım bu soruyu.
serviste uyumuşum, iş yerine gelmişim. aniden kalkmam, toparlanıp inmem lazım.
o an servis kapısı rüya kapısı gibi açılır. mesaiye mi gidiyorum, başka bir evrene mi giriyorum işte o an anlayamıyorum.

tuhaf bir his.

kuantum tünelleme gibi bi şey.

ne işe yarayacağını bilmezsin ama merak edersin. niye ki? dersin.

güncel tarikatların neredeyse tamamı, ateizme ve soysuz siyonistlere uşaklık etme konusunda, bu derneğin çok çok ilerisindedir.

görünşe göre galiba feyzlerini akp'dem ve müslümanlardan alıyorlar!

siyasi iraden a.k.p, iran, afganistan, arabistan; dinin ehl-i sunni ve ehl-i.şia . atayist ne yapsın gakko?

şimdi yalan yok, sözlüğümüz de kimi gün veya saatlerde, kimi başlık ve tanımlarla, insana bunu düşündürmüyor değil.. bereket ki barınamıyorlar..

genelde bam başka şeyler yaparken dile dolanabilecek olan saçtır.

eski biir zerdüşt inancı.

bir nefes al arkadaşım.

saç değildir aslında olsa olsa saç telidir..

tutup da ağzına azıcık yüzünü kapatsın diye önden bıraktığın saçları lokmana katık etmiş olamazsın diye bir hayrete düşüren bir an hayali kurduruyor bana..

saç teli ise bahsedilen.. allah belasını versin o saçın yani..

"bir puka yaradığı nadiren görülen" koddur.

köle pazarı.

kendini evleneceğin kişiye saklaman işin yarısıdır.. tabi hem kadın hem erkek için geçerli bu.

leukippos'un öğrencisidir. aslında araştırmayı başlatan democritus değildir. bölünemeyen öz teorisi, atom keşfine kadar geçerliliğini korur. ayrıca öğrencilerinin öğrencilerinden biri de epikuros'tur.

insanın kendini benim burada ne işim var diye sorguladığı zamanlarda ortaya çıkar..

cevabı bellidir ama bir kere oradasındır orada olmak zorundasındır.. zamanı durdurur bir soru.