zaman tüneli

uzun yolculuklarda hiç çekilmiyor, herkesin aklı kendine varsa kendine sakla kıymetli arkadaş.

yani böyle “deli gibi bir kadın istiyorum” demek isteyen erkeğin, eksiltili cümle şeklinde bir ifadesidir.

daha da açarsak; deli dolu bir kadınla evlenip, hayatımı mahvetmek istiyorum, diyen salak heriftir. ok.
kih kih kih

yaşlandıkça fazla didaktik oluyoruz sanırım. yaşlandıkça insanın sesi kalınlaşmıyor aslında, cümleleri uzuyor. bir noktadan sonra fark etmeden akıl vermeye başlıyorsun. daha merhaba demeden içinde bir şey bak şimdi…diye ayağa kalkıyor.

gençken hatalar serbestti. kimse bana ben sana demiştim demiyordu. şimdi aynı cümleyi kurarken kendimi yakalıyorum "ben de senin yaşındayken…” işte o an yaşlandığımı anlıyorum. cümle geçmiş zamanda başladıysa, akıl verme ihtimali yüzde doksan..

en acıklısı şu ki; kimse dinlemiyor. ben de zamanında dinlemedim. ama bu bilgi akıl vermemi engellemiyor. aksine, daha kararlı yapıyor. çünkü artık mesele karşı taraf değil; ben içimde biriken bilgiyi bir yere boşaltmak zorundayım.

yaşlandıkça akıl vermek bilgelik olmuyor. bir tür iç boşaltma oluyor..

başlıktaki tanımların her birisi orhun yazıtı gibi okurken ömrüm gidecek. önce bu kadar uzun yazma motivasyonunu nereden buluyorsunuz ona bile cevap bulamayan ben kısa kesip tanıma geçeyim de çelişmeyeyim bari kendimleaslsksşsşs.

hele ki başkasını eleştirirken hakkında bu kadar uzun yazmak sözlüğü bu kadar ciddiye almayın diyenin asıl kendisinin sözlüğü çok ciddiye aldığının göstergesidir.

tanım: herkes her başlığa istediğini yazar. onun vücudu ah prd onun kalemi onun kararı der geçerim.
der geçerim,
deyip geçerim.
geçerim işte. takılı kalmam.
bu çok mu zor, neden hayatınızı zorlaştırıyorsunuz başkalarının ne konuda ne yazdığına takılıp yani.

tavsiye: hayat kısa, kısa yazınaslsşsk

tuncer bakırhan ingilterede imiş. lordlara konuşma yapacakken ani bir kararla 'o işi' yanındakilerden birine bırakıp geri dönme kararı almış.

bu bir şeyleri yatağında tersine döndüğüne işeret sayılabilir.

tabii ahlaksız basınımız bu konuları işlemiyor ama bu siyasilerin (!), ingiliz parlementosu diyeceğimiz yerde ne işleri var? ne anlatıyorlar? neden ingiliz emperyalistleriyle iş tutuyorlar? bunları kınayacak ve yüzlerine tükürecek bir ''türkiye büyük millet meclisi'' yok mu? bu ülke hiç bu kadar sahipsiz kalmamıştı. yazıklar olsun.

izmir'de hava an itibarıyla soğuk. hakikaten soğuk. ben ise soğuk havayı severim. yuppi!

kayınçom durgunluktan çıktı. döktürüyor..

ara ara bu başlık önüme düşüyor, yorumu yapıp çıkıyorum. üstte yer alan yazar arkadaşımızın profilini inceledim entry saatleri oldukça değişken. her masada olan bir yazarımız severek takip edeceğim.

yeni atasözü denemem. bu ilginç söz bu taşralaşmış sözlükte doğup çok daha kalabalık metropolleri andıran sosyal medya mecralarında büyüdükçe ben şarkının en coşkulu kısmını söyleme hazırlığındaki edip akbayram misâli iki elimi yanlara pergelleyerek açacağım ve gururlanacağım. öyledir ümidim.

başlığı okuyunca atasözünün anlamını az çok tahmin etmişsinizdir. şaşkaloz kargocu bir metafor, bir mecaz, bir canlandırma. yeni başladığı bir işte tecrübesizliğinin, acemiliğinin kurbanı olan ve günlük hayatında da tam bir saftirik gibi davranan, bu iki belirgin özellik birleşince de en basit işleri dahi hakkıyla yerine getiremeyen bir garibin hikâyesi bu atasözü. bayburt'u bilirsiniz. gitmeseniz de görmeseniz de o bayburt sizin bayburtunuzdur. işte bu bayburt çok da şaşırmayacağınız üzere küçücük bir yerdir. dolayısıyla içinde çok sayıda adres barındırmaz. size bayburt içinde herhangi bir adres verildiğinde o adresi bulma olasılığınız teorik olarak %10'dan fazlasına tekabül eder bence. çünkü hiçbir şey yok içinde. adres mi? adres ne arar la bayburt'ta?

sabırla bekliyorum. fenerlinin lig şampiyonluğunu, izmir'in karı, ismail abinin o gemiyi, babaların siyaset programlarını beklediği gibi keskin, hararetli ve doğum sancılıdır beklemelerim. bir gün atalaşacağım ve ürettiğim bu komik söz atasözü niteliğini kazanıp bir daha kaybetmeksizin yoluna devam edecek. bekliyorum ümitle...

insanları bilmiyorum, herkes bir yol tutturmuş şu dünyaya tutunmaya çalışıyor işte, tüm mutsuzluklara rağmen..
benim içinse mutsuz haldeyken bana hiçbir şey iyi gelmez, otofaji haline geçerim. yani mutsuzluktan kendi kendini yiyen organizmaya dönerim.
insan çok mutsuzken dışarıdan bir şey beklemeyi bırakıyor. ne destek, ne umut, ne de iyi bir haber... içeri dönüyor. elinde ne varsa onu kemirmeye başlıyor. eski anıları, cümleleri, pişmanlıkları... hücre nasıl işime yaramayan parçayı sökeyim diyorsa, ben de şu umut da fazla yer kaplıyor diye düşünüyorum.

o yüzden aldatanın kıçına tekmeyi basın hemen, affetmek gibi bir salaklık yapmayın.

kck'nın suriye kolu olan terör örgütü.
benim şaşırdığım nokta abd'nin bu derece sessiz kalması oldu. sonuçta daha iran'da rejim devrilmedi ve israil'in hala tampon bir bölgeye ihtiyacı var.
ya stratejileri sabit kaldı taktik değişti ya da her ikisi birden.

ama bu anne karnında amca y.. görmüş travmalı o.. evlatları sosyal medyada bu kadar ağladığına ve dem parti'nin itleri kudurduguna göre hesapta olmayan bir durumdu.

bu arada tuncer bakırhan'ın bahçeli'ye yaptığı çıkışla çöz*m surecinin sonuna geldiğimizi anlıyoruz.

kısa süreli başarılar kötülerin lehine olsa da uzun dönemde iyiliğin kazandığına eminim ancak yemin edemem.
t:karamsar bir düşünce..

başkasını bilmiyorum ama benim terapim belli. bozuk olan her şeyi tamir etmeye çalışmak. ne dert ne keder kalıyor.

başka bir mutsuz insan.

ama o mutsuz insan umulu insan olmalı ..

türkiye cumhuriyeti'nin yegane çözülme noktası olarak ''atatürk sosyal imajı'nı belirleyen birleşik krallık, sevr dönemi planlarına ulaşmak için yüzyıldır, bu noktaya yönelik çalışmaktadırlar.

iktidara 'siyasal islamcılar' getirilmesinden, tarikatcilerin el altından desteklenmesine kadar yaptıkları hep bu amaca yöneliktir. diyanette, milli eğitimde, milli savunmada kendini dinci sanan gafil maşaları bu nedenle çeşitli işler görmektedirler. milli eğitimsizlik bakanına ingilizler alkış tutmaktadırlar. o kadar yani.

ancak ne büyük bir liderle uğraştıklarını her merhalede yeniden anlamaktadırlar. yüzyıllık politikaları bir türlü yeterince işlememektedir. ölüsüyle bile emperyalistleri yenebilen tek lider 'gazi mareşal mustafa kemal atatürk' tür.

çocukken her hafta tatil başlangıçlarında köye yürürdüm. dört kilometre boyunca çiçeklerle konuşur, rüzgarla dertleşirdim. o zamanlar bu normaldi. çocuk çünkü. doğayla konuşur. kimse iyi misin demez.

büyüdüm. doğa sustu. ben susmadım. konuşmalar içeri taşındı. artık yürürken üç kişi gibiyim; biri anlatıyor, biri itiraz ediyor, biri de sus, dışarıdayız diye uyarıyor.

en kötü an, sokakta yakalanma anı... dudaklarım kıpırdıyor, biri bana bakıyor. içimde acil durum toplantısı yapılıyor. herkes aynı fikirde: normal davran. kimse nasıl olacağını bilmiyor...

eskiden rüzgârla konuşuyordum, şimdi rüzgâr benim.
eskiden yalnızdım, şimdi kalabalığım.
ve asıl korkutucu olan şu:

çiçekler dinlerken kimse garipsemezdi.
ben kendimi dinlerken, herkes şüpheleniyor..

oyun isteğini atıp kabul etmeyen yazarlara bakışım…

mutsuzluğunun sebebinin çözülmesi.