zaman tüneli

#3861305

yok söylediklerini ciddiye almadığımdan başka anlam arama bence.

yanında taşıdığın yarım kalmış bir sevinç gibi.
ne bir sandık ne bir mekan.
bazen bir kuş sesi olur ya da bir sabah güneşi.
yağmur sonrası. bir çocuk gülüşü. "aman ayrılık" diyen bir türkü. ansızın açılıveren gizli bir kapı gibi. derin bir suskunlukla gelen iç çekiş. öyle işte.

senaryosu nehir uzun tarafından yazılan ve mehmet emin ulutaş tarafından yönetilen 12 dakikalık kısa film; 2025 yapımlı olduğu bilgisi verilmiş olsa da bu yıl yayınlanan filmde ismail can yavuz ve nehir uzun yani senaristin kendisi rol almıştır.


bir otogarda, sevdiği kızın gelmesini bekleyen gencin ve sevgilisinin bu süre zarfında başına gelenleri trajik bir sonla aktarıyor.

erdem adlı genç duru adlı sevdiğini otogarda beklemektedir ve genç kız otobüsten iner inmez çok özlediği sevgilisine sarılır, uzak mesafe ilişkisi yaşadıkları görülmektedir.

birlikte deniz kenarına gider, evde film izler, mutfakta güzel şeyler pişirir ya da hazırlarlar, tek istedikleri bu kısıtlı sürede zamanı en iyi şekilde değerlendirebilmek ve sevgilerini yaşamaktır.

sayılı gün çabuk geçer ve genç kızın gitme vakti gelip çatar, ayrılık vakti gelmiştir, bir daha ne zaman görebileceklerdir birbirlerini, görebilecekler midir?

sonrasında çok garip bir şey olur ve filmimiz ters köşe etmeye devam eder, bütün bu yaşananlar gerçek miydi yoksa bir rüya mıydı, orası belli değil...

genç adam bütün bunları hatırladı mı, hatırlamak ve yeniden yaşamak için mi otogara geldi, gibi sorular üzerine düşündüren bir yanı vardı.

son zamanlarda izlediğim en etkileyici kısa filmlerdendi, konusunu farklı buldum, sinematografik açıdan bazı sahneleri iyiydi, manzara ve açılar güzeldi.

ana fikir ise bence şuydu;

zaman azdır ya da çoktur, bu belli değildir, her ânı sevdiklerinle dolu dolu geçirmekten başka çare yoktur, giden zaman ve giden insanın telafisi yoktur, olmayacaktır...

sevdiklerin bir gün var bir gün yoktur,
onların değerini yaşarken bilmelisin çünkü mezar taşları ses duymuyor...

bazen hatırlamak için her şeyin bittiği yere geri dönersin, tekrarı olmayanı hatırlamak ne zordur...

otogarlar ya da havalimanları insanların kavuştuğu yerler midir yoksa ayrıldıkları yer midir?

izlerken kendime sorduğum sorulardandı.

sevdiğim yazarlardan biridir. muhtemelen o da hissediyor.
adama her fırsatta pamuk gibi bir kalbi var deyip duruyorum. o da yetmedi pamuk şeker gibi kalbi var. dedim. ahahah.
lan arkadaş kes, yeter...
filan demediğine göre, belli ki tölerans gösterdiği yazarlardan biriyim.
bak yine kalbimi kazandı. ahahah.

edit, #3861309 demek ki hiç sevilmedik. üzdü. taş yürekli.

konseri öncesinde başka grup varsa kimliğini açıklamadan konseri izleyen tatlı abla

napoli’nin sene başında yatırım yapıp devre arasında üç otuz paraya kiralaması bana mantıklı gelmiyor. oyuncunun belçika’da oynarken yaptığı açıklamalar da karakterini ortaya koyuyor. bakışlarına, tavrına, üslubuna bakınca ziyech’i görüyorum. büyüklenmeci ve iplemez tavrı maç ortasında dayak yeme olasılığını artırıyor.

osimhen’le tartışır —> 1,05
sane’yle küsüşür —> 1,70
osimhen tarafından allah’ına kavuşturulur —> 2,40

takeshi kitano.. izlenir bak

kedi. canlı.

taylor swift’in yaklaşık 3 aydır her kesimden tepkiyle karşılanan ama sadece youtube’da 250 milyon milyar kere dinlenen şarkısı.

oğlum iş buldun mu iş? yoook
meslek öğrendin mi meslek yoook
oğğlum napıyosun? kıçımı kaşıyorum idris usta
idris ustaa piyasalarda.
sana demedim manyak karı tüh tüh
aaabicim bende kahvemi aldım gidiyorum zigaramı yaktım seni yakma oğğlum zararlı.
hazır yehiciliği bırak oğlum bir an önce kendi işini başlat. alacaksın eline bir rule kapıyı çalacaksın iki tık tık boyacııı boyacı seni boyarım evini boyarım boyacııı diyeceksin. keçii sen bi keçisin oğlum meeeee o nu demek istedim.

tanım: rize kalkandere'den taa amerika'ya giden bir general contractor.

sözlüğü insta gibi kullanmak.

(bkz: idris usta usa)

taylor swift.

utanılacak bişey yok ama müzik zevkimle zerre tutar yanı yok. müzik çatısı altında olmaları dışında beni bağlayan bir tane nota bile yok. nasıl oluyor anlamıyorum kendimden bile gizliyorum bazen. evde kimse yokken yüksek sesle dinliyorum.

the fate of ophelia şarkısı da mashup gibi olmuş. en az 4-5 tane popüler şarkının karışımı gibi. başka birisi yapsa işi gücü bırakıp her ortamda (sözlük ve x) linçlerim ama baco yapmış dinliyoruz.

3375
(bkz: cephede 3375 kitap okumak)

iddia şu şekilde:



x.com/War_Radar2/status/201...

oğlum adamın bir tane düzgün karesini fotoğraflayamadınız mı? gözleri zeki demirkubuz’un kader filmindeki bekir gibi bakıyor:

“sonra… gözümü bi’ açtım önümden karlı dağlar geçiyor… bi’ daha açtım başımda bi’ hostes… ‘kalk abi’ diyor, ‘istanbul’a geldik…’ uçaktan indim, yürümeye başladım. dedim allahım, nerdeyim ben? burası neresi? sonra güç bela samiyen’i buldum. kapının önünde durdum düşündüm. dedim noa, bu kapı ahiret kapısı. burası sırat köprüsü. bu sefer de geçersen bi’ daha geri dönemezsin…”

amerikalı dream-synth pop grubu. çocukluktan bu yana beraber olan harlee case ve josh smith isimli iki duygusal arkadaş kurmuş. hot blooded şarkılarıyla tanındım. o da spotify nimeti. allah razı olsun diyoruz.

adamın yüzüne can gelmiş yahu
n’aptınız bu adama

sergen yalçın 'in kendi gibi futbolcularla imtihanı. kaderin cilvesi. etme bulma dünyası.

(bkz: tanga)