zaman tüneli

halina reijn tarafından çekilmiş 2022 yılı, psikolojik gerilim ve absürt mizahın harmanlandığı film.

filmde bir grup über zengin gencin fırtınalı bir günü fırsat bilip, aralarından birinin sahip olduğu, şehirden izole bir malikanede partilemesi işleniyor. partide eğlence arayan bu gençler “bodies bodies bodies” adını verdikleri klasik “katil kim?” oyununu oynamaya karar veriyorlar. devamında olaylar ilginç noktalara gidiyor.

sonunda çok tatlı bir plot twist var. filmin geneline çok güzel nokta koyuyor ve izleyiciyi düşündürtüyor. z kuşağının acımasız zorbalıkları, toksik ilişkileri, sosyal medya gibi konular ustalıkla işlenmiş. ayrıca filmin müziklerine de bir parantez açılması lazım. disasterpeace tarafından bestelenen müthiş enstrumental parçalar var. birini paylaşıp gidiyorum.

at binebilen, kitap okuyan hatta yazan, yabancı dil konuşabilen, savaş stratejisi sahibi bir liderin başta olduğu yıllardır.
öyle diplomasız, yabancı dil konuşamayan, hayt huyt üsluplu, attan düşen, çakma darbe yöneten adamın milleti makarnayla mankafa yaptığı yıllara benzemez. chp'nin altın yıllarında başında olan zat cemaat evlerinde maklube kaşıklayarak gelmedi o günlere, sümüklüye hocaefendi çekenin tayfasının kafası basmaz bu işlere.

isim doğru arkadaşlar çift t ile.

az evvel taze bitirdiğim (bkz: tabii) dizisi.

kızının ölümü ile ilgili kendi adaletinin peşine düşmüş bir babanın hikayesi. finalden çok bir şey beklemeyin olmamış. öeaaahgh dedim ben mesela.

bu arada film dizi şeysi için bir şablon paylaşsanız doldura doldura ilerleyip madalya sahibi olsak. bunun yeri de burası değil zaten, biliyorum.

eskiden böyle sokak başına 3 market birden düşmüyordu. a101, bim ve şok marketler zinciri’ni geçtim migros ve carrefour’da onlardan etkilenip migros jet ve carrefour express tarzında yerler açtılar.

peki daha önce insanlar nasıl alışveriş yapıyorlardı ?

bizim bulunduğumuz yerde kipa vardı mesela, otobüsleri belli saatlerde kalkardı ücretsiz gider gelirdik. aynı şekilde carrefour, gima, tansaş, mmm migros gibi mekanlar da yok değildi. fakat alışveriş yapmak daha zordu.

o yüzden yatın kalkın akp’ye teşekkür edin.

seksenli yıllarda trt 1'de de yayınlanan bbc yapımı televizyon dizisi.

kalp krizi geçirsen, duş alırken düşsen kafanı bir yere vursan falan kim bilir kim ne zaman fark edecek.

unutamadığım bir sahnesi vardı.
iki araba takipteler. öndeki üstü açık arabada iki suçlu var. arkadan da bu kahramanımız onları takip ediyor. öndeki araba, içinde çocukları taşıyan okul otobüsünü takip ediyor. sonra otobüse yaklaşıyor ve arabanın muavin koltuğunda oturan adam, zaman ayarlı bombayı mıknatıslı tarafından otobüsün karoserine yapıştırıyor ve hızla gazlayıp gidiyor. kahramanımız, arkadan yetişerek, otobüse yanaşıp bombayı oradan alıyor ve öndeki kaçan arabayı yakalayarak sağdan yanaşıyor ve adamlara bombayı göstererek " hey! bu sizin miydi? " deyip kucaklarına atıyor. adamlar, can havliyle, panikle bombadan kurtulmaya çalışıp direksiyonu sol bankete doğru kırmaya çalışırken " booom!" sesi ve alev efekti ile final yapıyor.

yemek yapan kimse olmaması olarak bir madde eklenebilecek bir liste.

yedi yirmidört açımdır. (bkz: eti canga) ile besleniyorum.

neden bu terlikler hep 36 numara? benim boyum 170. ben 36 numara giyemem ki.

(bkz: emret bakanım)

son bir kaç haftadır evet hafta aşırı düştüğüm çikolata yer fıstıklı şeysi. evet böyle tanım olmaz olsun yer fıstıklı demek sonradan aklıma geldi çünkü. bırak dağınık kalsın modu.

bedenimin bütün hücrelerini aşırı mutlu eden bir çikolata. an itibari ile de acil ihtiyaç oluştu. gideyim de alayım bari.

türkçede argo / halk dilinde para demektir. özellikle eski kuşakta, anadolu ağzında ve esnaf dilinde sık kullanılır. osmanlı dönemindeki kâğıt para / kaime kelimesiyle ilişkili olduğu düşünülür. zamanla halk ağzında kaime gayme diye evrilmiş olabilir.

ensar vakfı’ndaki tacizlerin araştırılması için sunulan önergeyi reddeden akepeli vekiller daha sonra aile bakanını tebrik etmek için gülerek sıraya girmişlerdi.

bence benzer işler

kese attıracak birinin olmaması

kapı eşiğinde ayakkabılarımızı fora ettiğimiz o birkaç saniyelik karşılama evresinde, ev sahibinin çevik bir hamleyle önümüze fırlattığı nesnelerin oluşturduğu gizli kast sistemidir bu..

aslında türk aile yapısında misafire verilen değerin mutfaktaki ikramdan önce antredeki terlik sepetinde belli olduğu gerçeğidir. eğer önünüze henüz etiketi üzerinde, tabanı asfalta değmemiş, içi pofuduk ve muhtemelen çeyiz sandığından acil durum koduyla çıkarılmış bir terlik atılıyorsa, o evin göz bebeği olduğunuzu ve hakkınızda çok büyük planlar yapıldığını anlarsınız.

ancak hiyerarşinin alt basamaklarına indikçe durum trajikleşir. bazen kendinizi sağ tekini giydiğinizde sol ayağınızın dışarıda kaldığı, tabanı kağıt inceliğindeki o misafir terliği sepeti artıklarına mahkum halde bulursunuz ki bu, o evde vazonun yerinden pek bir farkınız olmadığı anlamına gelir.

en zoru ise ev sahibinin kendi ayağından çıkarıp "al yavrum yerler soğuk" diyerek uzattığı, içi hala vücut ısısını koruyan o plastik terliktir. o an hissedilen o garip sıcaklık, samimiyetin zirvesi ile hijyenin sonu arasındaki o ince çizgide yürüdüğünüzün en net kanıtıdır; reddedemezsiniz, sadece o sıcaklıkla bütünleşirsiniz.

sarılmayı özlemek.

benim sevdiklerimin taklidi yok maalesef
eti puf
canga
tadelle

kedi kendi götünü görmüş
ne büyük yaram var demiş

lang ilk 11'de. hadi kocum hadi aslanım

mazeretim var asabiyim bendir