zaman tüneli

hüzünlendirir bizi ama nedense sorumluluk artınca sıkıntı olunca hep akla gelir nerde o günler rahattı deriz

hazır cinli minli korkulu başlıklar akıştayken bahsetmek istediğim bir henry fuseli tablosu. tarzından ya da etkilendiği sanat akımlarından bahsetmeyeceğin ama. sadece bana hissettirdikleri üzerinden bir yorum yapmak istiyorum çünkü bu eser tam da bunun için çizilmiş gibi. modern tıpta uyku felci, eskilerin deyimiyle karabasan olarak adlandırılan fenomen. öylesine hissiyatlı resmedilmiş ki, insan bakarken bile o yaratığın ağırlığını hissediyor. kaldı ki çoğumuz onu görmesek de ağırlığını hissetmişizdir. yaratığın insanı felç edişi çok korkunç ve gerçekçi aktarılmış. sol taraftaki at kafası ise sahneyi daha da kabusvari kılıyor. elini uzatsan dokunacaksın gibi. böylesine etkileyici bir tablonun yorumu da ancak bu saatte yapılırdı.

düşmediğim hatadır. çünkü sevgilim yoktu.*

ha, sevgilim olsaydı iü dururken anadolu'nun ücra bir yerindeki üniversitemsi okula gider miydim?
sanırım giderdim. malım ben.

büyük büyük cümleler kurmak istemiyorum ama sonu her zaman güzel biten bir hikaye olmayabilir bu. aynı bölüm hedefleniyordur, iyi bir devlet üniversitesi gelmiştir o zaman sorun teşkil etmeyebilir ama hiç istenmeyen bir bölümü sırf bu yüzden tercih etmek, bilemiyorum ciddi hayal kırıklığı yaratabilir günün sonunda.

hep önyargı vardır bu tedaviye çünkü kötü insanlar hep bu tedavi hakkında yanlış bilgi verirler hastaları korkuturlar oysa ki süper rahatlatıcı bir tedavi

büyük fedakarlıklar hüsranla sonuçlanır eğer karşı taraf hak eden, değerini bilen bir insan değilse. genel olarak hak etmeyen kişilerin daha çok değeri bilinir zaten. gerçekten seven, önemseyen insanlar çoğu zaman üzülmeye mahkum olur.

çok sevdiğim bir normalsözlük aktivitesi ama merak ediyorum sorularım acaba ne zaman havuza eklenecek

ben de bir derdin var sandım yaa. amaan salla gitsin.

takma kafaya

ben (nedense her zaman akşamları giriyorum) haha

muhtemelen sevgilisi olmayan yazarlardır.* herkese selam ve saygılarımla.

bu kadar zor olmamalı kimseye yük olmadan yaşamak.kimseyi yormadan , kimseyi üzmeden , sessiz sedasız yaşamak . o kadar alışmışız ki birilerini üzerek yaşamaya bunu alışkanlık haline getirmişiz . hayat zaten bizi yeterince yoruyor . birbirimizi yormadan , üzmeden yaşamaya , gayret gösterelim .

aşk kırıntısıyla doymaktansa, tek başına aç kalanların günü kutlu olsun *

o vakitler beyrut'ta bir portakalın içinde idim. lübnan karışınca babam gurbetten dönecek, üç vakte kadar bir bakış olarak annemin kirpiklerine değecek, dut ve mahlep kokulu bir kasrın bin yıllık taş odasında, masara mevsiminde doğacaktım.

bir pardon repliği.

''ciddi misiniz'' diye sorulur moderasyon ekibine ama muhtemeldir ki cevap alınmaz. burası aile işletmesi gibi işlediğinden mütevellit kazanan kim, kaybeden kim bellidir şimdiden.

o yüzden;

kendimi bildim bileli içine girdiğim her ortamda yabancılık çektim, insanlar çok yabancı, uzak geldi genel olarak. çok az insanla gerçekten bağ kurabildiğimi hissettim ama insanlarla hep bağ kurmak istedim. iletişime açık oldum.
hayatımın aşkını, en yakın dostlarımı buldum sandım ama bunlar da zamanla silinen biten şeylermiş.

sibel turnagöl show bu akşam denirdi ve elektro gitar sesi gelirdi(tgrt tanıtımlar)

tüm parçaları toplamayı başardıktan sonra bir araya getirmeye başladığında, bir düşün bence. belki de hepsini yakmak daha iyi gelecek sana.