zaman tüneli

psikolojide öfke ve nefret dolu olup etraftaki insanlardan acısını çıkarmaya çalışan zavallıları betimlemek için kullanılan metafor.

(bkz: çöp arabası) metaforu.

ortada bir ihlal veya saygısızlık yok bunda büyütülecek ne var anlamadım. ilerici geçinen kesimde alerji yapmış gibi sadece.

dünya dediğin, bir otobüs durağı kadar geçici. yanına oturanı ebedi dost sanma, herkes kendi otobüsünü bekliyor. kendine geç kalma yeter. başkasına fener olayım derken kendi karanlığında boğulan binlerce insan gördü bu sözlük sayfaları. önce kendi içinizdeki ışığı yakın.

marşı dinlemedim lakin yıllar önce (reha muhtar'ın babası) -kerküklü- cemal muhtar'ın bir tercümesini görmüş idim, (marşımızın aruz vezni ile yazılmış olması hasebiyle) gayet başarılı buldum. araplara da bir "istiklâl bilinci vermesi" açısından muvaffak olmuştur düşüncesindeyiz. ayrıca "millî mücadelemizi anlatan" kitapların da arapçaya tercemesi gerekir ve bu konuda bir boşluğun olduğu da yadsınamaz!.

içimi açan biri değildi ilber hoca...
allah rahmet eylesin.

ilber ortaylı’nın kitaplarıyla büyüdüm, yemek yerken bile onun katıldığı söyleyişileri açar izlerdim keyif alırdım. geçen yaz izmir kemeraltında annem kendisiyle karşılaşmış kızım tıp okuyor sizi çok sever sıkı takipçiniz demiş ve görüntülü aramışlar bana ulaşamamışlar.. ilber hoca selamlarımı iletin, tıp fakültesi hayatında ve meslek hayatında başarılar diliyorum sevgiler demiş bol tebessümüyle.. uğurlar olsun hocam. varlığın türk varlığına armağan oldu. devrin daim ola.

gerçek edebiyat cepten yenendir...

geriye kalan onlardır çünkü ve okuduğunuz öğrendiğiniz günlerde onlar sanat değildiler...

ve bu dümtekalar arasında sıkılmadan yaşamak da zor...

hem edebi değiliz "artık", hem de "sıkılıyoruz".... ne hakla !!!!

kendi içimde yüzleşemediğim taraf falan değil bir insanın iğrenç olmayı seçmesine verdiğim tepki.

biliyorum çok daha kötüsü de olabilirdi ama bu olanlar çok kötü geliyor bana. en kötüsü de kendi hatalarımla yüzleşmek ve vicdanımın yükünü taşımak. bazen her şey o kadar boş ve anlamsız geliyor ki. yine de düşününce tüm bunları hak ettim mi bilmiyorum. belki de hak ettim ve cezamı çekiyorum.

gücü kedilere yetmek.

tımarhanede bu hafta ablayı bilmeyenin sorusu gibi hatun feci kafa. bunun haricinde takım tutmayıp da sırf fantezi olsun diye bir yandan galatasaray bir yandan fenerbahçe forması giyen bilirim.

bir süredir yaşam saatlerimiz uyuşmuyor...

nasıl desem...
yazılalı 10 dakika olmuş mesajları okumaya gerek var mı ?

evlilik isteğim "dönemsel" dir....
ve bütün sesleri aşan o ses duyulur...

açılın beyler ben bope 13.sektörden mario leones.

12 yıldır rio de janeiro favelalarında uyuşturucu ile savaşıyorum. her yıl, her ay ve her gün. tam 12 yıldır.

bugün latin amerikanın en büyük zehir çetesi lideri el câo’yu aldık, ve brezilyayı bir pislikten daha temizledik. ufak bir yanlış anlaşılmayı şimdiden düzeltmek isterim benim işim rio’yu daha yaşanılır kılmak değil, o karısına tanrıya bağlıymışçasına itaat eden pembe kravatlı komik takım elbiseli politikacıların işi, benim işim el câo gibi pisliklere bu güzel şehirde her günü zehir etmek.

3 gün süren operasyonlarda câo’nun 14 adamı öldü, bunlar resmi olmayan rakamlar ölü sayısının artmasından endişe etmiyorum.

câo 124 kilo organik uyuşturucuyu kanalizasyona döktü, endişeniz olmanız bizzat ben ensesine bir tüfek dayayarak döktüğü 124 kilo uyuşturucuyu oradan çıkarttırıp kendisine temizlettim. vergileriniz gitmesi gereken yere gidiyor. bope sizin için var.

bencil değilim.

o yüzden bir daha bulamadıklarımıza yanalım..
kendini "zaman" görenlere değil.

arkasından smiley yapmak ya da yapmamak.

genel olarak erkeklere karşı olumlu bı bakış açım yok ama türk erkekleri en azından bildiğimiz bir alan. ne derler bilirsiniz. bildiğin kötü, bilmediğin iyiden iyidir.

bende yeri ayrı olan 3 yazardan birisi kendisi ama aynı reçeteyi hep önümüze koymasından mı yoksa gerçekten yazma yetisini gün geçtikçe kaybetmesinden midir bilinmez, son kitabı sırların sırrı'nı güç bela bitirdiğim ve aklımın hiçbir köşesinde yer etmeyecek bir iş çıkarmıştır kendisi, keza başlangıç da aynısıydı benim için.

aynı reçeteyi allayıp pullayan bir yazar olan grange kendisi gibi değil, en azından karakterleri değiştirebiliyor. bu bir formül tutunca sadece şehir değiştirme gafletinde bulunuyor o kadar... robert langdon nereye kadar devam edecek acaba merak ediyorum... melekler ve şeytanlar müthiş bir kitaptı, bana mimarlık konusunda harşka bir merak katmıştı... da vinci şifresi desen resim sanatında orta ve hatta erken rönesansın nasıl ilerlediğini göstermişti, kayıp sembol desen amerika'nın bağımsızlık savaşı ve liderleri hakkında komplo teorileriyle insanı düşündürüyordu... cehennem zaten her kısmıyla bambaşka bir şeydi... burada son olarak kalsaydı keşke...

çok zeki ve aynı zamanda çok şanslı bir karakterin bilmem kaçıncı romanında artık "hee kesin şifreyi çözer şimdi..." diyoruz ve olanlar oluyor, olayların arkasındaki insan kesin en yakınımızdaki diyoruz ve öyle oluyor, katil kesin burada fena faka basacak diyoruz basıyor...

artık eskisi gibi yazamayan ve eskisi gibi yazmaması gereken bir yazar. yeni karakterler, yeni reçeteler bulması gerekiyor.