zaman tüneli

rez alındı.

bu kadar kişi bir araya gelebilirse zaten bir şeyler olur. *

bundan on yıl öncesine kadar belki olabilirdi ama şimdilerde pek mümkün değil bence. yazılı kısmı yüz tanımayla girilen online sınav şeklinde, direksiyon sınavı da sıkı tutuluyor. iki sınav görevlisi arkaya oturuyor ve isteğe bağlı kurs hocası da arabaya binebiliyor. ayrıca şube müdürü de sınav sürecini kontrol etmeye geliyor. sınav için bir değerlendirme formu var, her hareket değerlendiriliyor sonuçta puanlar toplanıyor. ufak tefek hatalar puan eksiltmez ama majör hatalar da görmezden gelinemez.
haklı olduğunuzu düşünüyorsanız mutlaka itiraz edin, şikayet edin.
benim fikrim ise sosyal öğrenme ile kendi kendinize öğrendiklerinizin bir kısmının doğru olmadığı yönünde. ehliyeti olan bir çok insanda olduğu gibi..

bizim iş yerinde çalışan birinin kafasına gökten keçi düştü, adamın lakabı kendisinin gıyabında hazret-i ibrahim'e çıktı..

olay gerçek, adam ölmedi ama boyun ağrısı yaşadı..

(keçiye de hazret-i keçi dedik ama sonradan sahipleri yakalayıp kesmişler).

hayır, bir de yaptıkları işten kendilerine küçük mutluluklar devşiriyorlar.. bildiğin ötv ödemeliler.

cok buyuk talihsizliktir. sizi bilemem ama ben ölüm haberleri duyunca bazen 'ok yoluna gitti' diyorum, kufur yememek icin aciktan soylemiyorum ama. kedi isirdi, mikrop kapti felc oldu bilmem ne bilmem ne. kafasina kiremit dustu, patates yerken patates bogazina takildi öldü... falan.

hatta tlc'de bununla ilgili bi program vardi. adini unuttum. olmenin 1000 yolu mu neydi. ok yoluna giden, cok aptalca olumleri gosteren bi programdi. mesela bi adam show yapmak icin fazla fazla icki icip patlayip ölmüstü galiba.

neyse iste, bazen ok yoluna gidiyosun. cok gereksiz bi sekilde ölüyosun.

'buna ölünür mü' dedirtecek sekilde. hatta bi gosteride bu konu islenmisti. ölüyosun, öbür dunyadasin. biri savasta ölmüs, biri kavgada bilmem ne bilmem ne. sana soruyorlar sen neden öldün diye, cok abidik gubidik bi sebepten ölmüssün. utanctan soyleyemiyosun da.

oyle muhabbetler iste yani. ölüm tuhaf bi sey. evet.

alabama senatörü tommy tuberville islam ve amerikalı müslümanlar hakkında konuşmuş, politico haber organı kendisinin söylemlerini "iddia etti" şeklinde haberleştirmiş.

tuberville ise sosyal medya paylaşımında "hayır, açık ve net şekilde söyledim" demiş.

abd'de son haftalarda faillerin islamcılar olduğu bazı saldırılar yaşandı. ölüm ve yaralanmalar gerçekleşti, hatta faillerden birisi türk kökenliydi. tıpkı cenk uygur ve hasan piker gibi.

mamdani, geçen gün ağır bir islamofobiye maruz kaldıklarını söyledi. yaşanan terör saldırılarını kınamıyor, hatta bunlardan bahsetmiyor bile. çünkü onun gibilere göre bu saldırılar terör değil. dinlerinin parçası olan cihat.

amerikalı müslümanları pek iyi günler beklemiyor artık:



abd şu anda bir savaşta. ancak daha büyük bir savaşı içeride verecek. islamcılar ve sjw'lerden kurtulmak için...

gerçi ben bir takım esnafın ürünlerini satmaya kıyamadığı şüphesini de taşıyorum..

beyaz show bile aslında bu herifi kurtardı.
çok iyi hatırlıyorum 90'larda beyaz müptezelin tekiydi. gözlerinin altı mosmor yayına çıkardı. zamanla o da " adam " oldu ama onun da miyadı doldu.
kazandığı parayla istediği hayatı yaşar.

hristiyan ismail: "çelik'le husumetim var" cümlesi bende garip bir saygı uyandırıyor.

bir insanın çelik'le ne gibi bir ortak paydası olur ve o noktada bir çatışma yaşar, akıl erdirmek mümkün değil.. desen ki, "çelik'le hala-dayı çocuklarıyız, köydeki tarlanın üstüne babamlar ev yaptırmıştı, dedem rahmete gidince evden de pay istediler, biz onlara tavır sahibiyiz", ilgiyle dinleyecek haldeyim.

zamanındaki gibi tiplemeler yapsa, skeçler çekse tamam da hep aynı şeyler, aynı konuklar,formatlar vs . devri kapandı gibi bir şey artık.

güldürür. kamil araba süremiyor suçlusu hocalar tabii. iki duba arasına gireceksin o kadar.

dengesiz bir adamdır çelik fakat bu hareketini beğendim. normalde ise husumetimin olduğu bir insandır fakat aferin yani kırk yılda bir aklını hayırlı bir iş için kullanmış.

bu tarz serzenişler genelde tek bir dükkana odaklanıyor ama mesele aslında sistem meselesi...

bizde esnafların çoğundan - kuyumcular dahil - vergi toplama konusunda kronik bir sıkıntı var. çünkü kültürel olarak devlete vergi vermek çoğu kişi için hala “vatandaşlık görevi” değil, enayilik gibi görülüyor. haliyle imkanı olan kılıfını uydurup daha az vergi vermenin, mümkünse hiç vermemenin yollarını arıyor.

bu işin ustaları aslında küçük esnaf değil, büyük şirketler.. milyonluk hatta milyarlık ciroları olan firmalar çeşitli muhasebe sihirleriyle vergi yükünü kuşa çevirince, aşağıda kalan esnafın da herkes yapıyor zaten diyerek sistemi esnetmesi iyice kanıksanmış bir hale geliyor.

bu tabloda en sadık vergi mükellefi kim oluyor..? tabiysi maaşlı çalışan... çünkü onların vergisi otomatik kesiliyor. kaçırma, erteleme, kılıf bulma şansı yok. daha maaşı görmeden vergi ödenmiş oluyor.

o yüzden berber niye vergi vermiyor sorusu aslında ülkenin genel vergi kültürüne dair bir sorunsal. ama nedense çözüm üretmek yerine en kolay yol seçiliyor yani vur sopayı çalışanın kafasına.. çünkü takip etmesi en kolay, kaçacak yeri en az olan kesim onlar.

hadise’de ses yok ama parayı götürüyor çok enteresan.

karşısı deniz vapurlar filan.

para sayışını bilmem de bu ne abicim gizli çekim yazıp adamın ensesinde gezen konulu film gibi videoya alış. kalabalık bir mekanda olsa dersin ki adam engel olamadı muhabirlerden biri çekti işte, burda bı kişi var, istese engel olabilir, baya baya kendi çektiriyor işte. cep telefonu çekimiyle ucuz bütçeli şov yapmış reis.
elbette reklam da olsa birilerinin yarası sarılıyor yapsınlar diyoruz da, kaz gelecek yerden tavuk esirgemiyim belki gündem olurum iş çıkar çabası hissi verdi bana. nedense itici göründü. kurgu videolar çeken birinin ilk işi gibi amatörlük var.

sözlük işinden daha çok tutacağına dair sizinle çok ciddi bir iddiaya girerim. ekip sağlam çünkü.

isim hakkı satın alınmalı. alındıysa mesele kalmaz. tv akla geldiyse açılır.

tutku ve seher yıldızı markalı çamaşırlar..