zaman tüneli

oscar ödül töreninden çok daha hayati bir meseledir.

adli olayları inceleyen bir youtube kanalı. bu tarz cürüm videoları sevenler takip edebilirler.

nedense hiç umurumda değil. oturup izlemediğim gibi takip de etmem. her sene aynı hikaye.

bence bi önemi yok.

benim tek bir beklentim var hayatta kalmak, nefes alıp verebilmek. hani o da lüksse ne diyeyim artık.

yazın yağar kar başıma allaha şükür! neyin beklentisi?

bugün itibariyle başlanmamış olan hede hödedir. ev zaten temiz.

son altı senedir eve temizlikçi almıyorum. zamanla insan kendi işini kendi görmeye alışıyor zaten. hatta eskiden temizlikçi çağırdığım dönemlerde bile o gelmeden önce evi bir tur toparlayıp temizliyordum. galiba mesele biraz da kontrol manyaklığı..

bayram temizliği denilen şey de bende aslında normal temizlik rutininin bir başka versiyonu. önce tüm evi süpür, sonra sil... tozlar alınır, lavabolar ve banyo cifle fırçalanır. pencereler ve kapılar silinir, koltuklar ve halılar silinip havalandırılır. mutfakta dolap kapakları silinir, tabaklar, eşyalar yıkanıp yerleştirilir. fayanslar bir güzel ovulur. insan temizlik yaptıkça fark ediyor ki ev dediğin şey sürekli küçük bir savaş alanı gibi.

sonra sıra çocukların odasına gelir. kapının eşiğinde kısa bir besmele çekilir ve içeri girince de “allahım ben nasıl bu kadar dağınık çocuklar yetiştirmişim” diye içsel bir muhasebe başlar. ardından kitaplar, defterler tasnif edilir, tozları alınır, kıyafet dolapları düzenlenir. aynalar, vestiyer, kapı kolları derken ev yavaş yavaş insana bakar hale gelir.

bütün bu hengameden sonra yapılan en mantıklı şey bir kahve koyup kısa bir süre manzarayı izlemektir.. sonrası istiklal marşı ve kapanış.

buram buram agatha christie kokuyor.

park halindeler

hayatımın film şeridi şeklinde gözlerimin önünden geçişini izlerken kelime-i şehadet getirmeye çalışırım. tabii başarabilirsem.

minik kızımın bir görselini bırakıyorum. son bir kaç gündür, kötü kedi şerafettin albümünün etrafında takılmayı seviyor.

eğer zamanım olursa, veda ve vasiyet..

altın dede olmuştur artık.

gerçek hayatta kendisini yazar olarak tanıtan ama bir dilekçe bile yazamayan tipi tiplerdir.

belki de lağım faresi insan olmadığına şükrediyordur ordan bize bakıp..

allah’a ne kadar şükretsek az. lağım faresi olmak da vardı.

operacıların ahını almayacaktın:> onun haricinde frankenstein’e yazık oldu. obaa ise hak etti sanırım birçok ödülü. pta reyiz tam eski kafa cd player’da izlemelik film yapmış da ben sonradan anladım değerini…

hayata iyimser baktığım için beklentilerimi en aza indirgemek değil de makul bir seviyede dengelemekten yanayım.

" keşke babası kısıroğlu kısır olsaydı" diye iç geçirilen, gereksiz oluşumlardandır.